บทที่ 8 8

"โอ้โห... สวยจนไม่กล้ากินเลยค่ะคุณฝันหวาน กลิ่นก็หอมฉุยเลย" เด็กรับใช้คนหนึ่งเอ่ยชมด้วยความลืมตัว

"ขอบคุณค่ะ... งั้นฝันขอตัวเอาไปเสิร์ฟคุณหนูก่อนนะคะ" หญิงสาวยิ้มรับ ก่อนจะประคองถาดอาหารเดินออกจากครัวตรงไปยังห้องนั่งเล่น

กลิ่นหอมของเนยและซอสมะเขือเทศที่ถูกผัดจนเกรียมอ่อนๆ ลอยนำหน้ามาก่อนที่ฝันหวานจะก้าวพ้นประตูห้องนั่งเล่นเสียอีก

บนโซฟาตัวใหญ่ ไข่เจียวกำลังนั่งกอดอกทำหน้ามุ่ย โดยมีแทนคุณนั่งไขว่ห้างอ่านแท็บเล็ตอยู่บนอาร์มแชร์ฝั่งตรงข้าม ทันทีที่กลิ่นอาหารเตะจมูก จมูกโด่งรั้นของเด็กชายก็ฟุดฟิดไปมาโดยอัตโนมัติ ดวงตากลมโตแอบชำเลืองมองไปทางประตูอย่างมีความหวัง แต่เมื่อเห็นว่าอาของตนกำลังมองอยู่ เจ้าหนูก็รีบสะบัดหน้าหนีกลับไปกอดอกตามเดิม ทำทีเป็นไม่สนใจ

"มาแล้วจ้า... ข้าวไข่เจียวสูตรลับฉบับปราบมังกรของคุณหนูไข่เจียว"

ฝันหวานวางถาดอาหารลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าเด็กชายอย่างนุ่มนวล แทนคุณละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ตเพื่อมองดูอาหารที่หญิงสาวทำ ก่อนที่หัวคิ้วเข้มของเขาจะเลิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ

มันไม่ใช่ข้าวไข่เจียวโปะข้าวสวยธรรมดาๆ อย่างที่เขาคิด แต่มันคือข้าวผัดห่อไข่สไตล์ญี่ปุ่นที่ถูกรังสรรค์และตกแต่งเป็นรูปหมีนอนห่มผ้าอย่างประณีตบรรจง ความใส่ใจในรายละเอียดและศิลปะบนจานอาหารนี้ บ่งบอกชัดเจนว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แค่มีดีที่หน้าตาหรือคำพูดพล่อยๆ

"ไหนบอกว่าเป็นข้าวไข่เจียวไง! นี่มันตัวอะไรเนี่ย! ไข่เจียวไม่กินหรอกนะ!"

เด็กน้อยทำปากยื่น แม้ปากจะบ่น แต่สายตาคู่สวยกลับจดจ้องไปยังจานอาหารตรงหน้าอย่างไม่วางตา กลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อกใหญ่จนคนรอบข้างได้ยิน

"เอ๊ะ... ตัวอะไรน้า..." ฝันหวานทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะนั่งคุกเข่าลงข้างโต๊ะ "อ๋อ... นี่คือน้องหมีพูห์จอมพลังไงจ๊ะ น้องหมีกำลังนอนหลับเอาแรงอยู่ใต้ผ้าห่มไข่เจียวสีทองอุ่นๆ รอให้ผู้กล้าอย่างไข่เจียวมาปลุกไปสู้กับมังกรใจร้ายไงล่ะ"

หญิงสาวแต่งนิทานสดๆ ร้อนๆ เพื่อดึงดูดความสนใจของเด็กน้อย ซึ่งมันก็ได้ผลชะงัด ไข่เจียวละสายตาจากน้องหมีมามองหน้าเธอด้วยแววตาเป็นประกาย

"สู้กับมังกรเหรอ? ไข่เจียวเป็นผู้กล้าเหรอ?"

"ใช่จ้ะ แต่ว่าผู้กล้าจะไปสู้กับมังกรได้ ก็ต้องมีพลังก่อนนะ และพลังวิเศษก็ซ่อนอยู่ในพุงของน้องหมีตัวนี้นี่แหละ" ฝันหวานยื่นช้อนส้อมคันเล็กให้เด็กชาย "ถ้าไข่เจียวกินน้องหมีเข้าไป ไข่เจียวก็จะมีพลังวิงวับๆ เหมือนซุปเปอร์ฮีโร่เลยล่ะ สนใจจะรับพลังวิเศษไหมจ๊ะ?"

ไข่เจียวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ความหิวที่ตีตื้นขึ้นมาบวกกับความน่ารักของอาหารและเรื่องเล่าสุดจินตนาการ ทำให้กำแพงความดื้อรั้นของเด็กลดฮวบลงในพริบตา มือป้อมๆ ค่อยๆ เอื้อมไปรับช้อนส้อมจากฝันหวานอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"ขะ... ไข่เจียวจะกินแค่คำเดียวนะ! ถ้าไม่อร่อย ไข่เจียวจะเททิ้งจริงๆ ด้วย!"

เจ้าหนูออกตัวไว้ก่อนเพื่อรักษาฟอร์ม ก่อนจะใช้ช้อนตักไข่เจียวสีเหลืองทองและข้าวผัดสีแดงระเรื่อเข้าปาก

ทันทีที่รสชาติกลมกล่อมของข้าวผัดที่หอมกลิ่นเนยและกระเทียม ผสมผสานกับความเปรี้ยวหวานของซอสมะเขือเทศ และความนุ่มละมุนของไข่เจียวแผ่ซ่านไปทั่วลิ้น ดวงตาของไข่เจียวก็เบิกกว้างเป็นประกายวิบวับ

ผักชิ้นเล็กๆ ที่ฝันหวานซ่อนไว้ถูกเคี้ยวกลืนลงไปอย่างง่ายดายโดยที่เด็กน้อยไม่ทันได้รู้ตัวหรือรู้สึกรังเกียจเลยแม้แต่น้อย มันอร่อย... อร่อยจนหยุดไม่ได้!

"เป็นยังไงบ้างจ๊ะ? รสชาติพอจะสู้กับมังกรได้ไหม?" ฝันหวานถามยิ้มๆ เมื่อเห็นว่าเด็กชายเริ่มตักคำที่สองและสามเข้าปากอย่างรวดเร็วราวกับกลัวใครจะมาแย่งกิน

ไข่เจียวไม่ได้ตอบคำถาม ปากเล็กๆ เคี้ยวข้าวตุ้ยๆ จนแก้มยุ้ยพองออกเหมือนหนูแฮมสเตอร์ สองมือจับช้อนส้อมตักอาหารเข้าปากอย่างเอาเป็นเอาตาย ภาพเด็กดื้อที่อาละวาดขว้างปาข้าวของเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงเด็กน้อยที่กำลังเอร็ดอร่อยกับมื้อเช้าแสนพิเศษของตน

แทนคุณที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ถึงกับนิ่งอึ้งไป ชายหนุ่มลอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อได้กลิ่นหอมของอาหารจานนั้น เขาไม่เคยเห็นหลานชายเจริญอาหารขนาดนี้มาก่อนเลยตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ปกติแล้วไข่เจียวจะกินข้าวแต่ละมื้อยากมาก ต้องบังคับขู่เข็ญหรือหลอกล่อด้วยของเล่นสารพัด ทว่าผู้หญิงคนนี้... กลับทำให้ไข่เจียวสยบยอมนั่งกินข้าวเองได้อย่างง่ายดายด้วยข้าวไข่เจียวเพียงจานเดียวและนิทานหลอกเด็กหนึ่งเรื่อง

สายตาคมกริบของมหาเศรษฐีหนุ่มเลื่อนจากหลานชายไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าหวานของคนที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น รอยยิ้มอันอ่อนโยนและแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูของฝันหวานขณะมองดูไข่เจียวกินข้าว... มันดูเป็นธรรมชาติและบริสุทธิ์ใจจนน่าหงุดหงิด

หึ... คงจะวางแผนตีสนิทกับไข่เจียวเพื่อเอาตัวรอดล่ะสิ มารยาผู้หญิง... ฉันไม่มีวันหลงกลหรอก

แทนคุณพยายามสร้างกำแพงความระแวงขึ้นมาปกป้องตัวเองอีกครั้ง เขากระแอมในลำคอเบาๆ เพื่อทำลายบรรยากาศอันอบอุ่นที่เริ่มก่อตัวขึ้น

"กินให้มันดีๆ หน่อยไข่เจียว เลอะเทอะไปหมดแล้ว" ชายหนุ่มดุเสียงเรียบ

ไข่เจียวชะงัก ช้อนค้างอยู่ในอากาศ เด็กน้อยมองหน้าผู้เป็นอาด้วยสายตาหวาดระแวง ก่อนจะรีบยัดข้าวคำสุดท้ายเข้าปากจนหมดจาน วางช้อนส้อมลงเสียงดัง เคร้ง! แล้วยกมือขึ้นเช็ดปากลวกๆ

"อิ่มแล้ว!" เด็กน้อยประกาศเสียงดัง