บทที่ 100 100

พรชิตานึกภาพใบหน้าของมยุรี ที่กำลังง่วนอยู่กับการรื้อค้นกระเป๋าสัมภาระ แล้วบ่นกระปอดกระแปดว่า เธอเตรียมเสื้อผ้าเด็กแรกเกิดมาน้อยเกินไป ทว่าเธอตั้งใจเอาไว้แล้ว ว่าจะหยิบถุงผ้าใบเล็กที่เธอพยายามฝึกฝนเย็บปักถักร้อยด้วยตัวเอง นำมาอวดโฉมให้เพื่อนรักได้ดูเป็นขวัญตา เพื่อเป็นเครื่องยืนยันว่า... ในระหว่างที...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ