บทที่ 104 104

วิมลดาวางมือเรียวที่ประดับด้วยแหวนเพชรเม็ดงาม ลงบนโต๊ะกระจก ก่อนจะตวัดสายตาจ้องมองนายแพทย์ใหญ่ด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง เธอไม่ได้ควักเงินก้อนโตจ่ายให้เขา เพื่อมานั่งรับฟังข้อจำกัดหรือปัญหาหยุมหยิม ในวินาทีที่ ‘คนซื้อ’ สมควรจะได้รับ ‘สินค้า’ ที่พร้อมใช้งานตามที่ตกลงกันไว้!

“ฉันไม่ได้ร้องขอ ให้คุณหม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ