บทที่ 117 117

โทรศัพท์ในมือของพรชิตาเย็นเฉียบราวกับก้อนน้ำแข็งที่ถูกทิ้งไว้กลางสายฝน

เธอไม่ได้กรีดร้องโวยวายออกมาในทันที ประโยคอันแสนโหดร้ายนั้น มันพุ่งทะลุผ่านโสตประสาท แต่กลับเดินทางไปไม่ถึงสมองส่วนที่ทำหน้าที่ประมวลผล หญิงสาวทอดสายตามองรูปถ่ายลูกน้อยที่วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะเค้นเสียงแหบพร่าถามกลับไป ว่าคำว่า ‘ไ...