บทที่ 145 145

มยุรีพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เธอไม่ได้มีคำพูดล้อเล่นเพื่อละลายพฤติกรรมสำหรับความรู้สึกที่ลึกซึ้งนี้ ทำได้เพียงเลื่อนเก้าอี้ให้เพื่อนรักทรุดตัวลงนั่งทานอาหารเช้าก่อน พรชิตาตักข้าวเข้าปากได้มากกว่ามื้อเมื่อคืน แม้จะต้องหยุดชะงักวางช้อนลงเป็นระยะๆ ทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้ดีขึ้นหรือจบลงเพียงเพราะมีภาพเสื้อเ...