บทที่ 148 148

“อาชัยก็ไม่เคยเปิดประตู ปล่อยให้หนูมีอิสระเหมือนกันค่ะ!... หนูถึงต้องดั้นด้น ออกมานั่งพูดความจริงต่อหน้าคนอื่นอยู่นี่ไงคะ!”

เขาจ้องหน้าเธอด้วยแววตาอาฆาตมาดร้ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินกระทืบเท้าออกจากร้านไป

มยุรีรีบหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา แอบถ่ายภาพแผ่นหลังของเขาในช่วงที่ยังมองเห็นจากหน้าร้าน จั...