บทที่ 152 152

“ให้เมย์นั่งฟังอยู่ข้างๆ นี่แหละค่ะ... ถ้าเราเผลอลืมถามประเด็นสำคัญตรงไหน แกค่อยสะกิดเตือนเรานะ เราไม่อยากให้คนที่นั่น มองว่าเราเป็นเด็กไม่รู้จักโต ที่ต้องรอให้เพื่อนสนิท คอยเป็นคนออกหน้า หรือตอบคำถามแทนไปเสียทุกเรื่อง”

ดารณีรับสายโทรศัพท์ในช่วงบ่ายคล้อย

น้ำเสียงของแม่บ้านเก่าแก่ไม่ได้หวานหยดย้อย ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ