บทที่ 153 153

พรชิตาก็นั่งนิ่งงันอยู่กับที่ จนมยุรีต้องเอ่ยปากถามด้วยความเป็นห่วง ว่าเธอเริ่มรู้สึกหวาดกลัว หรืออยากจะถอดใจแล้วหรือไม่

หญิงสาวส่ายหน้ารัวๆ ก่อนจะยอมรับตามตรง... ว่าเธอหวาดกลัวผู้คนที่อาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังนั้น มากกว่าการกลัวความลำบากของเนื้องานเสียอีก! มยุรีหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ เพื่อคลายความ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ