บทที่ 172 172

พรชิตาเชิดหน้าขึ้น สบตากับหญิงสาวใจร้ายตรงๆ เธอไม่อาจเก็บซ่อนความหวาดหวั่น และความกังวลใจเอาไว้ได้ทั้งหมด ทว่าเธอก็สามารถสะกดกลั้น ความรู้สึกอยากจะอ้อนวอน ขอร้องความเห็นใจ ที่วิมลดาปรารถนาจะได้เห็นมันนักหนา เอาไว้ได้อย่างมิดชิด!

“ถ้าถึงเวลาที่เด็กสมควรจะต้องนอนพักผ่อน พรก็จะส่งมอบคืนให้คุณพยาบาลผู้...