บทที่ 177 177

พรชิตารีบดึงสายตา กลับมาจดจ่ออยู่ที่จานอาหารตรงหน้า เธอยังคงลอบปรายตามองไปที่บันไดอยู่เป็นระยะๆ แต่เธอก็ยอมตักข้าวเข้าปากทานต่อ จนมยุรีไม่ต้องเอ่ยปากดุ หรือย้ำเตือนซ้ำอีก วิมลดานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาห่างออกไป แสร้งทำทีเป็นก้มหน้าก้มตา อ่านข้อความในโทรศัพท์มือถือ โดยไม่ได้สนใจจะเงี่ยหูฟังบทสนทนาของใค...