บทที่ 180 180

พรชิตาหลุบตาลงต่ำทันทีที่ได้ยินชื่อของลูกน้อย น้ำเสียงของผู้ชายตรงหน้า ไม่ได้มีความอ่อนโยนและนุ่มนวล เหมือนตอนที่เขาเล่าเรื่องพ่อที่ซื้อเสื้อเด็กผิดไซส์ให้ฟังเมื่อครู่นี้เลย แต่ในขณะเดียวกัน... เขาก็ไม่ได้ใช้คำว่า ‘ลูก’ มาเป็นข้ออ้าง หรือเป็นเกราะกำบัง เพื่อสั่งให้ทุกคนหุบปาก และหยุดตั้งคำถาม เหมือน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ