บทที่ 209 209

เพื่อนสนิทเลื่อนสายตามองบาดแผลที่ถูกพันด้วยผ้ากอซ ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่นอยู่นานสองนาน จนพรชิตาต้องเอ่ยปากเรียกชื่อเพื่อเตือนสติ

“แกจะด่าทอ สาปแช่งเขาก็ได้นะเมย์... แต่ช่วยด่าเบาๆ หน่อยเถอะ พายุกำลังหลับปุ๋ยอยู่”

“เรากำลังพยายามคัดกรอง สรรหาคำด่าที่มันสุภาพและเหมาะสมพอ ที่จะพูดในห้องเด็กทารกอยู่นี่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ