บทที่ 211 211

“และบาดแผลที่ท่อนแขนของคุณ... มันก็ไม่ใช่ภาระ ที่ผมสมควรจะรีบผลักไส ปัดความรับผิดชอบไปให้คนอื่นดูแล เพื่อที่ตัวเองจะได้รีบกลับไปนั่งทำงานหรอกนะครับ”

พรชิตาเงียบกริบไป ชายหนุ่มหันไปมองบานประตูห้องตรวจ ก่อนจะเอ่ยปากบอกเล่าเรื่องราวของตนเองบ้าง

“ตอนที่ผมเดินทางไปทำงานอยู่ต่างประเทศ... ผมเคยวาดฝันเอาไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ