บทที่ 228 228

ไววิทย์ที่ลอบสังเกตเห็นอาการสั่นเทานั้น ไม่ได้ก้าวล่วงเข้าไปยืนประกบชิดเพื่อเงี่ยหูแอบฟังบทสนทนา ชายหนุ่มค่อยๆ ถอยห่างออกจากโต๊ะอาหาร ก้าวเดินไปหยุดยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างเปลของพายุ เพื่อเปิดพื้นที่ส่วนตัวให้เธอได้พูดคุยเจรจาอย่างอิสระ โดยไม่ทำให้เธอต้องรู้สึกอึดอัด หรือรู้สึกว่ารายงานฉบับนั้นจะตกเป...