บทที่ 229 229

“ขอบคุณค่ะ...” เธอเปล่งเสียงออกมาได้เพียงแค่นั้น ก่อนที่ก้อนสะอื้นจะตีตื้นขึ้นมาจนพูดไม่ออก

มยุรีขยับตัวเข้ามาโอบประคองแผ่นหลังของเพื่อนรักไว้แนบชิด โดยระมัดระวังอย่างขีดสุดที่จะไม่ไปแตะต้องโดนท่อนแขนข้างที่บาดเจ็บ เพื่อนสนิทวางมือลงบนลาดไหล่บาง แล้วปล่อยให้พรชิตาได้ระบายความอัดอั้นตันใจออกมา โดยไม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ