บทที่ 239 239

พรชิตาดึงโทรศัพท์กลับมาถือไว้ มือข้างที่ไม่เจ็บยกขึ้นวางทาบหน้าอก เมื่อคิดถึงบานประตูห้องพักในโรงแรมที่เคยปิดตาย เธอยังคงรู้สึกหวาดผวาจับใจ แต่ในเวลานี้ เบื้องหลังยังมีรูปถ่ายของลูกน้อยที่เป็นดั่งพลังใจสำคัญ และเบื้องหน้าของเธอ... คือผู้ชายที่พร้อมจะยืนหยัดไม่ยอมหลบหนีคำถามของเธอ และในโทรศัพท์เครื่อ...