บทที่ 252 252

ความทรงจำอันแสนจะธรรมดาและเรียบง่ายเหล่านั้น... กลับกลายเป็นสิ่งล้ำค่าที่เธอแทบจะไม่กล้าแม้แต่จะวาดฝันว่าตนเองจะมีโอกาสได้กลับมาสัมผัสมันอีกครั้ง!

มยุรีเดินนำเพื่อนรักไปหาที่นั่งพักในจุดที่ไม่ต้องเดินขึ้นบันไดไกลนัก เพื่อรอคอยให้เจ้าหน้าที่แจ้งข่าวว่าอาจารย์ที่ปรึกษาว่างรับแขก แล้วจึงค่อยเดินขึ้นไป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ