บทที่ 26 26

เขายืนนิ่งรอเปิดโอกาสให้เธอได้โต้แย้ง ทว่าเมื่อวิมลดาเอาแต่ยืนกำหมัดแน่นหันหลังให้ เขาจึงตัดสินใจหมุนตัวเดินออกจากห้องไป

บานประตูไม้ถูกดึงปิดลงอย่างนุ่มนวลไร้ซึ่งเสียงกระแทกกระทั้น แต่พายุอารมณ์ความโกรธแค้นในใจของวิมลดา กลับไม่ได้สงบลงตามเสียงประตูดังกล่าว เธอก้มลงมองแหวนเพชรเม็ดเป้งบนนิ้วนางข้างซ้...