บทที่ 267 267

“แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันจ้ะลูก... แต่วันนี้พายุกลับมาอยู่กับพรแล้วนะ ตอนนี้เราสองคนสามารถดูแลให้เขานอนหลับอย่างปลอดภัยและสบายตัวที่สุดได้แล้วจ้ะ”

พรชิตาพยักหน้ารับช้าๆ หยาดน้ำตาใสๆ เอ่อคลอขึ้นเต็มหน่วยตาอีกครั้ง

“พรไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าจะถามไปทำไม... ทั้งที่รู้ดีว่ามันย้อนกลับไปแก้ไขวันนั้นไม่ได้อีกแ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ