บทที่ 28 28

“แล้ว... แล้วแกจะมาลำบากไปกับเราทำไมล่ะเมย์ แกก็มีเรียน มีงานพิเศษที่ต้องทำเหมือนกัน เราไม่อยากให้แกต้องมาเสียการเรียน เสียเวลาเพราะเรื่องบ้าๆ ของเราด้วย”

มยุรีถอนหายใจยาว ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาบางๆ เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เห็นผลตรวจ “เราไม่ได้บอกให้แกเลิกเรียนแล้วยกชีวิตแกมาให้เรารับผิดชอบแทนนะเว้ยพร! ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ