บทที่ 291 291

เสียงร้องอ้อแอ้ของน้องพายุที่ดังแว่วมาจากห้องข้างๆ ขัดจังหวะบทสนทนาของคนทั้งคู่อย่างได้จังหวะพอดี พรชิตารีบหันขวับไปมองตามเสียงและผุดลุกขึ้นยืน โดยมีไววิทย์ลุกตามและเดินไปเปิดประตูห้องให้

แต่ในจังหวะที่หญิงสาวก้าวเดินผ่านเก้าอี้ ชายเสื้อคลุมไหมพรมตัวบางของเธอกลับไปเกี่ยวกับมุมพนักเก้าอี้ไม้เข้าพอดี...