บทที่ 300 300

“เฮ้ยลูกพี่! ตกลงจะเอายังไงกันแน่วะ! อย่าให้ต้องมานั่งรอเงินลมๆ แล้งๆ จนพวกเราซวยโดนรวบไปหมดนะเว้ย!”

วิมลดาเดินกระแทกส้นเท้ากลับเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธจัดเมื่อเห็นลูกน้องเริ่มรุมกดดันเป็นเสียงเดียวกัน หญิงสาวชี้หน้าพรชิตาแล้วตวาดบอกลูกน้องว่า คนที่พวกมันควรจะคุมไว้ให้ดีคือน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ