บทที่ 303 303

ไววิทย์ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะระบายลมหายใจยาวแล้วทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงคนไข้

“ผมไม่ขังคุณหรอกครับ... ผมรู้ว่ากว่าคุณจะได้ก้าวออกมาใช้ชีวิตข้างนอก มันยากลำบากแค่ไหน”

ปัง!

ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้พูดอะไรกันต่อ บานประตูห้องพักก็ถูกผลักเปิดเข้ามาพร้อมกับร่างของมยุรีที่เดินกะเผลกนิดๆ เข้ามาในห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ