บทที่ 304 304

เวลาประมาณตีสามเศษ ท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืน...

ภาพความทรงจำในเสี้ยววินาทีที่ปากกระบอกปืนสีดำหันมาจ่อใกล้สีข้าง พร้อมกับเสียงปืนที่ดังกัมปนาทในโกดังร้าง ก็ตามเข้ามาหลอกหลอนในความฝันจนพรชิตาสะดุ้งเฮือก ลืมตาโพลงขึ้นมาในความมืดสลัวพร้อมกับลมหายใจที่หอบกระชั้นและเหงื่อเย็นๆ ที่ซึมตามไรผม!

“พรครั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ