บทที่ 305 305

“คุณพรชิตา...” ชายสูงวัยเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะค้อมศีรษะลงต่ำให้เด็กสาวคราวลูกอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด!

พรชิตาตกใจเล็กน้อย รีบยกมือซ้ายขึ้นรับไหว้แทบไม่ทัน โดยมีไววิทย์ยืนขนาบข้างอยู่ไม่ห่าง

“ผมตั้งใจมาวันนี้ เพื่อจะมาพูดคำว่าขอโทษคุณต่อหน้าด้วยตัวเองครับ” บิดาของวิมลดากล่าวด้วยแว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ