บทที่ 311 311

ชายหนุ่มค่อยๆ จับข้อมือทั้งสองข้างของเธอดึงออกอย่างเบามือ ก้มลงกดจูบซับลงบนรอยแผลเป็นจางๆ ตรงข้อมือขวาด้วยความรักใคร่ทะนุถนอม ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากขึ้นมาจูบซับที่เปลือกตาและปลายจมูกเชิดรั้น

“กะ... ก็คุณเวย์มองพรแบบนั้น พรอายนี่คะ” พรชิตาอ้อมแอ้มตอบ แก้มแดงจัดไปถึงเนินอก

“อย่าอายเลยครับ... ตัวคุณสวย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ