บทที่ 321 321

“รองเท้าคู่นั้นไม่ได้กัดหรอกครับ... คุณพรเกร็งปลายเท้าตั้งแต่ยังไม่ได้สวมเลยต่างหาก”

เสียงทุ้มนุ่มที่ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องแต่งตัวทำให้พรชิตารีบเงยหน้าขึ้นจากกล่องรองเท้า

ไววิทย์ยืนพิงกรอบประตูมองเธออยู่ด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ชายหนุ่มอยู่ในชุดกางเกงสแล็กส์สีเข้มกับเสื้อเชิ้ตสีขาวเนี้ยบกริบ ในมือพาดเสื...