บทที่ 351 351

พรชิตากวาดสายตาอ่านจนจบตัวอักษรสุดท้าย ปลายนิ้วที่จับมุมกระดาษค่อยๆ คลายออกช้าๆ ถ้อยคำยอมรับผิดในวันนี้ไม่อาจเปลี่ยนความจริงได้เลยว่า สองมือที่เขียนจดหมายฉบับนี้คือสองมือเดียวกันกับที่เคยอุ้มลูกชายของเธอหนีออกไปจากห้องคลอด เธอจำได้แม่นยำว่าครั้งหนึ่งตัวเองเคยอ้อนวอนรอคอยให้วิชัยพูดความจริงจนแทบเสียส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ