บทที่ 45 45

วิชัยนิ่งอึ้งไป แม้เขาจะพอเดาทางออกอยู่บ้าง แต่เมื่อได้ยินคำประกาศิตนั้นหลุดออกจากปากตรงๆ เขาก็อดไม่ได้ที่จะเบือนหน้าหนีไปมองผนังห้อง ภาพของหลานสาวตัวเล็กๆ ที่เคยอุ้มท้องเดินลงบันไดห้องเช่า วูบเข้ามาในมโนสำนึก ก่อนที่เขาจะพยายามปัดเป่ามันทิ้งไปด้วยความเห็นแก่ตัว

“คุณ... จะรับเด็กไปเลี้ยงเองหรือครับ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ