บทที่ 70 70

พรชิตาหยุดยืนมองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกบานใหญ่หน้าอาคาร หน้าท้องที่เคยถูกซ่อนพรางไว้ภายใต้ตำราเรียนเล่มหนา บัดนี้เริ่มนูนเด่นขึ้นมาให้เห็นชัดเจนแม้จะสวมเสื้อตัวหลวม หญิงสาวขยับตัวเพื่อบังไม่ให้แสงแดดส่องกระทบภาพถ่ายอัลตราซาวนด์ในมือ พลางนึกถึงคำว่า ‘เด็กผู้ชาย’ ด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

หลายเด...