บทที่ 82 82

“ปวดมาตั้งแต่ใกล้สว่างแล้วค่ะ... หนูจดเวลาทั้งหมดไว้ในสมุด หนูเอามันมาด้วย พี่อย่าเอากระเป๋าหนูไปนะคะ” พรชิตาตอบเสียงสั่นเครือ สองมือยังคงกอดกระเป๋าใบเล็กไว้แน่นราวกับเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต

พยาบาลไม่ได้ยื้อแย่งสัมภาระไปจากมือคนไข้ เธอเพียงแค่เลื่อนหมอนใบหนามารองรับแผ่นหลัง แล้วช่วยประคองร่างที...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ