บทที่ 84 84

วิชัยยืนก้มหน้ากดโทรศัพท์มือถือ หน้าจอสว่างวาบขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความร้อนรน จำรัสยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ห่างออกไป ไม่ยอมก้าวเท้าเดินกลับไปที่รถเพื่อหยิบสัมภาระเพิ่มเติมตามที่ถูกสั่ง สายตาของคนขับรถจับจ้องไปยังบานประตูห้องรับผู้ป่วย ซึ่งเมื่อครู่เพิ่งจะมีเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของพรชิตาดังเล็ดลอ...