บทที่ 89 89

“บางคนก็มีคุณแม่มาด้วย บางคนก็ต้องสู้เพียงลำพังค่ะ” อรพรรณใช้ผ้าขนหนูซับหยาดเหงื่อบนหน้าผากมนอย่างทะนุถนอม “แต่วันนี้... หนูมีพวกพี่คอยยืนอยู่ตรงนี้นะคะ ไม่ต้องขอโทษหรือรู้สึกผิดที่ร้องไห้คิดถึงคุณแม่หรอกนะคะ”

พรชิตาพยายามพยักหน้ารับผ่านม่านน้ำตา ราวกับกำลังตอบรับภารกิจอันยิ่งใหญ่ที่ต้องทำให้สำเร็จ...