บทที่ 3 ตอนที่ 2 ให้ความหวังเพื่อหลอก..ฟัน
ตอนที่ 2 ให้ความหวังเพื่อหลอก..ฟัน
Meri
จากที่เคยคิดไม่อยากคุย ตอนนี้ก็เริ่มอยากคุยมากขึ้นทุกวัน มีอย่างที่ไหนทักมาห่วงใยเช้า เที่ยง เย็น ก่อนนอน แล้วพี่เขาก็ทำแบบนี้สม่ำเสมอจนครบหนึ่งเดือนเต็มที่คุยกัน ฉันเลยกล้าที่จะนัดพี่เขาออกไปเลี้ยงตอบแทน แต่ก็ไม่ไกลมากหรอก เป็นสถานที่ที่ผู้คนพลุกพล่าน
ห้างดัง
ทันทีที่ขึ้นมาถึงชั้นอาหารที่นัดกันไว้ ฉันก็หันมองหาพี่กรณ์ทันที จากที่คิดว่าคงต้องหาที่นั่งรอเพราะมาก่อนเวลา กลายเป็นว่า..
“พี่ว่าแล้ว”
“…” ใครว่าแล้ว? พี่ว่าแล้วคือพี่มาถึงแล้วเหรอ?
“พี่คิดว่าเธอจะต้องมาก่อนเวลา แล้วก็มาก่อนจริง ๆ ตั้งสิบนาที” พูดแล้วก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือ
“สวัสดีค่ะ เอ่อ..พี่กรณ์มาถึงนานหรือยังคะ”
“พี่มาดื่มกาแฟกับลูกค้าแถวนี้น่ะ ก่อนจะว่างมาเจอเธอ”
“เมริรบกวนเวลาทำงานไหมคะ” ถามเสียงติดประหม่า เพราะบางทีเวลาว่างของเราอาจจะไม่ตรงกัน ฉันเพียงแค่นัดวันเวลา พี่กรณ์ตอบมาว่าโอเค ฉันก็โอเค..ไม่ได้คิดอะไร แล้วก็ไม่คิดว่าเขาจะมาคุยงานแถวนี้..
“ไม่รบกวนนะ นาน ๆ เจอกันที พี่ต้องว่างถูกแล้ว”
“พี่กรณ์คิดแบบนั้นเหรอคะ”
“ทำตัวตามสบายเถอะไม่ต้องเกร็ง”
“ค่ะ..” ยิ้มเจื่อนตอบกลับไป จนพี่กรณ์ขยับเข้ามาใกล้ วาดวงแขนมาพาดลงบนไหล่คล้ายกอดคอให้ขยับเข้าไปใกล้แล้วก้มกระซิบ..
“จะเลี้ยงอะไร มีงบเท่าไหร่” ฉันเลยชูสองนิ้วเป็นคำตอบ
“สองหมื่น?”
“สองพันค่ะ เมริยังเป็นนักศึกษา พี่กรณ์อย่ารีดไถเด็กตาดำ ๆ เลยนะคะ”
“พูดซะพี่รู้สึกผิดเลย สองพันก็สองพัน ถ้าเกินเดี๋ยวพี่จ่ายส่วนเกิน”
“หมดกัน ค่าขนม..” พึมพำเสียงแผ่วเบา เผื่อว่ารุ่นพี่จะเอ็นดูยอมหารค่าอาหารกัน ซึ่งมันก็ได้ผล เพราะทำให้พี่กรณ์เอ่ย..
“แอบเอาค่าขนมมาเลี้ยงพี่หรือไง? เด็กน้อยจริง ๆ”
“อือค่ะ” ฉันตอบแล้วเม้มปากพยักหน้ายิ้ม เลยทำให้พี่กรณ์ยกมืออีกข้างมาลูบศีรษะคล้ายเอ็นดูฉันเหมือนเมื่อตอนที่ให้คำแนะนำในคลับ
“งั้นคนละครึ่ง”
“ขอบคุณค่ะ” เอ่ยขอบคุณแล้วระบายยิ้มกว้าง มีอย่างที่ไหนชวนมาเลี้ยงข้าวแล้วให้หารสอง ไม่มีหรอก มีแค่ที่เมรินี่แหละ
เมื่อตกลงกันได้ พี่กรณ์ก็เลือกกินข้าวกระทะร้อน ฉันเองก็กำลังอยากกิน เลยไม่ได้เกี่ยงกันว่าจะกินอะไร
ในระหว่างที่ดูเมนูอาหาร พี่เขาคอยแนะนำนู่นนี่นั่นให้ตลอด บ่งบอกให้รู้ว่าเป็นผู้ชายที่ดูแลเอาใจใส่เก่งมาก ใครได้เป็นแฟนต้องโชคดีมากแน่ ๆ คิดแล้วก็.. ‘น่าอิจฉาจัง’
End Meri
Korn
เคยเห็นเวลาเสือหิวไหม ยิ่งยากก็ยิ่งอยากได้ นั่นแหละวิธีการล่าของเสือ แล้วยิ่งคนตรงหน้าเล่นตัวมากเท่าไหร่ผมก็ยิ่งอยากได้ และถ้าได้..จะกลืนกินให้ไม่เหลือเศษซากเลยคอยดู
อุตส่าห์เนียนเป็นผู้ชายอบอุ่นขนาดนี้ ไม่หลงไม่คลั่งก็คงไม่ใช่ผู้หญิงแล้วละ
ส่วนสาเหตุที่ตามจีบเมรินานขนาดนี้ก็เพราะ..ผมพนันกับเสืออีกสองตัวว่าขอเวลาสองเดือน นี่ก็ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว เมรินี่ยากเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน สงสัยพ่อแม่จะสอนมาดี หรือกำลังเล่นตัวให้ดูน่าค้นหาอยู่ก็ไม่แน่ใจ แต่ก็อย่างว่า ผู้หญิงดี ๆ ที่ไหนจะเข้าคลับผับบาร์แล้วไปทำความรู้จักผู้ชายด้วยการถามตำราเรียน โคตรจะห่วยแตก นี่ถ้าไม่น่ารักทั้งเมริ อลิซนะ คงไล่ตะเพิดหางจุกตูดแน่
“พี่กรณ์ชอบข้าวโพดอบชีสเหรอคะ” เสียงเมริที่ดังขึ้นทำให้ผมหลุดออกจากภวังค์
“อ่า..ครับ ๆ กินคู่กับข้าวอร่อยดีนะ ลองชิมไหม”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
“ลองสักคำ เผื่อจะติดใจ” ผมพูดแล้วก็ใช้ช้อนของตัวเองที่ยังไม่โดนปาก ตักข้าวโพดอบชีสไปวางในจานให้น้อง สีหน้ารุ่นน้องตอนถูกดูแลคงไม่ต้องให้พูด ยิ้มหน้าระรื่นเชียว
“ขอบคุณค่ะ”
“ไม่เป็นไร กินเยอะ ๆ จะได้โตไว ๆ” ไม่รู้ว่าภาวนาให้อะไรโต อย่างน้อยก็ขอนมโตไว้ก่อน เวลากระแทกแล้วเห็นนมส่ายไปมามันดูมีอารมณ์ดี ยิ่งได้บีบได้ขยำคงมันมือน่าดู
ขณะที่นั่งกินกันนั้น เมริยังคงรอยยิ้มสดใสจนกลายเป็นผมที่รู้สึกผิด อารมณ์เหมือนหลอกเด็กให้มีความหวัง เพื่อฟันแล้วทิ้ง คิดแล้วก็รู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อย แต่ก็..เสียเวลามาเป็นเดือนละ ไหนจะพนันกับเสืออีกสองตัวอีก จะยอมเสียชื่อเสือกรณ์เหรอ ‘ไม่มีทาง!’
มื้ออาหารจบลงง่าย ๆ ตบท้ายด้วยชานมไข่มุกฉบับผู้หญิง ซึ่งผมก็โคตรไม่เข้าใจเลย มันอร่อยตรงไหน เดินไปทางไหนก็คนนู้นคนนี้ดูด หลอดก็ไม่ใช่เล็ก ๆ เท่าหนอนชาเขียวตอนหดเพราะหนาวอยู่นะ หึหึ..
“พี่กรณ์จะกลับเลยไหมคะ”
“เธออยากกลับแล้วเหรอ ไม่เดินซื้อของหน่อยหรือไง”
“เมริแค่ออกมากินข้าวกับชานมไข่มุกค่ะ ของไม่อยากซื้อ”
“ไม่มีเงิน?”
“มีค่ะ แต่เมื่อต้นเดือนซื้อไปแล้ว”
“อ๋อ ปกติซื้อช่วงต้นเดือน..”
“ประมาณนั้นค่ะ ไม่อยากออกมาบ่อย ๆ รถมันติด”
“ถึงว่าชวนออกมากินข้าวก็ไม่มา ติดห้องนี่เอง ว่าแต่ในห้องมีอะไร?”
“มีการบ้าน มีโครงการ รายงาน มีหนังสือให้อ่านค่ะ”
“เด็กเรียน..”
“แล้วตอนเรียนพี่กรณ์ไม่เป็นแบบนี้เหรอคะ”
“ไม่ กินเหล้าเมา น็อก เพื่อนมาลากไปสอบ โครงการก็ทำสัปดาห์สุดท้าย อดหลับอดนอนหน่อย แป๊บเดียวเสร็จ”
“สุดยอดมนุษย์จริง ๆ” หญิงสาวข้างกายพูดแล้วยกนิ้วโป้งให้ ผมเลยหัวเราะดันนิ้วน้องลง ก็อย่างว่า..การใช้ชีวิตของเรามันต่างกัน ไม่แปลกหรอกที่น้องจะนั่งอ่านหนังสือ ส่วนผมก็นั่งอยู่ร้านเหล้า
ผมมองว่าเมริเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างมองโลกในแง่ดีคนหนึ่ง และโลกของเธอก็เหมือนจะสดใสทั้งใบ ไม่รู้มีเรื่องอื่นให้เครียดนอกเหนือจากเรื่องเรียนอีกบ้างไหม เพราะถามอะไรไปก็วนเข้าเรื่องเรียนตลอด ในใจคิดอยากแนะนำ ‘ยัดเงินเลยน้อง’ จะได้จบ ๆ อีกใจก็..น้องดูเป็นคนดี โลกสวยเกินไป ให้ขยันตั้งใจเรียนแบบนี้ดีแล้ว อย่าเดินตามรอยพวกรุ่นพี่เลย หึหึ
“กลับยังไง พี่ไปส่งไหม”
“เมริขับรถมาค่ะ ขอบคุณนะคะ”
“ไกลหรือเปล่า เดี๋ยวขับไปส่ง”
“เกรงใจค่ะ แยกกันตรงนี้ก็ได้”
“เถอะน่า ไหน ๆ ก็ชวนออกมาแล้ว”
“เอาแบบนั้นเหรอคะ”
“ไปครับ นำเลย” พูดแล้ววางมือบนไหล่เมริให้เดินนำเข้าไปในลิฟต์ และความบังเอิญก็บังเอิญจริง ๆ เราสองคนจอดรถชั้นเดียวกัน ไม่ไกลกันเลยสักนิด เป็นเหตุให้ไม่ต้องวนรถหาหรือโทรถาม ไลน์ถามให้เสียเวลา สามารถขับรถออกไปพร้อมกันได้เลย
ในความบังเอิญมีบังเอิญกว่า..ขณะที่จอดรถติดไฟแดงดันเจอรถพ่อแม่แล้วพวกท่านก็บีบแตรลดกระจกหันมามอง ถามว่าอายไหม โคตรอาย! ใครมันกล้าลดกระจกคุยด้วยก็บ้าแล้ว เลยทำได้แค่นั่งนิ่ง ๆ ใจเย็น นะโม พุธโธ กระทั่งไฟเขียว จนเกือบลืมไปเลยว่าต้องขับรถตามเมริ ถ้าไม่ต้องขับตามนะ ป่านนี้เหยียบตีนผีหนีพ่อหนีแม่แล้ว ไอ้เราก็อุตส่าห์บอกว่างานยุ่งไม่ว่างรับสาย ที่ไหนได้..ดันมาเจอตอนจอดรถติดไฟแดง ฉิบหายมาก!
คอนโดZA
ผมมองคอนโดอย่างพินิจพิจารณา ราคาต่อเดือนก็เอาเรื่องอยู่ พ่อแม่คงพอตัว ไม่อย่างนั้นคงไม่ให้ลูกอยู่คอนโดหรูขนาดนี้ พอได้เห็นแบบนี้ก็ค่อนข้างสบายใจหน่อย อย่างน้อยก็คงไม่โดนเด็กสูบเงิน อ้อนขอเงินแน่นอน
เงินน่ะผมมี แต่เก็บไว้แดกเหล้าโว้ย! ไม่ได้อยากเปย์ใคร แล้วถ้าอยากเปย์ก็คือซื้อกินครับ ไม่มีให้ฟรีแน่นอน ของฟรีไม่มีในโลกสำหรับกรวินครับผม!
“ถึงแล้วค่ะ ขับรถปลอดภัยนะคะ”
“โอเคครับ ไว้วันหลังพี่มารับเธอนะ”
“เกรงใจค่ะ”
“ถ้าไม่ให้มารับก็ขับรถมาส่งแบบนี้”
“มารับก็มารับค่ะ ^^”
“โอเคครับงั้นพี่กลับก่อนนะ”
“ถึงที่ทำงานบอกเมริด้วยนะคะ”
“ห่วงเหรอ..” ถามแหย่เด็กน้อยที่ยืนยิ้มแก้มแดง มันก็แน่แหละ ตอนนี้อะแก้มแดง อีกหน่อยข้างล่าง..จะแดงแทน
“นิดหน่อยค่ะ บายค่ะ” รุ่นน้องพูดยิ้ม ๆ แล้วก็เดินเลี่ยงไป ผมเลยปิดกระจกมองตามหลังรุ่นน้องพลางกลั้วหัวเราะในลำคอ
“แบบนี้..ไม่นานเกินรอ เหลืออีกหนึ่งเดือนใช่ไหม? กูได้ก่อนแน่นอน!” กรวินพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ ตวัดลิ้นเลียริมฝีปากราวกับกำลังหิวกระหายเพราะ..
อีกไม่นานเสือก็จะได้กินเหยื่อ..
