บทที่ 12 ชักช้า

ลดาสะดุ้งสุดตัว หันขวับกลับไปมองจนเกือบเสียการทรงตัว ทว่าร่างสูงใหญ่ของเจตนิพัทธ์ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังบันไดเหล็ก แผงอกแกร่งของเขาแทบจะชิดกับแผ่นหลังของเธอ ยืนซ้อนกันไว้

"ชักช้า..." น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนกระด้างดังขึ้นเหนือศีรษะ นัยน์ตาสีรัตติกาลหลุบมองหญิงสาวที่ยืนอยู่บนบันไดขั้นที่สูงกว่าเขาเล็กน้อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ