บทที่ 17 ไม่ชิน

"รินไวน์ให้ฉันสิ..." น้ำเสียงทุ้มเอ่ยสั่งอย่างเย่อหยิ่งท้าทาย "หน้าที่ของเธอไม่ใช่เหรอ?"

โมนิก้าหัวเราะคิกคัก "นั่นสิคะคุณลดา... อุตส่าห์ใส่ชุดซะเหมือนเชียว รีบมารินไวน์ให้เจตน์สิคะ ยืนเซ่ออยู่ได้"

ลดาสูดลมหายใจเข้าลึก เธอยิ้มรับ เดินถือขวดไวน์แดงกรองด์ครู ราคาเหยียบแสนเข้าไปใกล้โซฟา หญิงสาวโน้มตัวล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ