บทที่ 3 ข้อเสนอ

ลดาเดินคอตกออกมาจากหน้าอาคารสำนักงานใหญ่ของธนาคาร อากาศร้อนอบอ้าวของเมืองหลวงยามเย็นไม่ต่างอะไรกับไฟที่กำลังสุมอยู่ในอกของเธอเลย เธอเหนื่อยล้าจนแทบอยากจะทรุดลงไปนั่งกับพื้นกระเบื้อง

เอี๊ยด...

รถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอม สีดำขลับ แล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตปาธตรงหน้าเธออย่างนุ่มนวล บังสายตาจากผู้คนพลุกพล่านบนทางเท้า ประตูผู้โดยสารตอนหลังถูกเปิดออก ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้ม ก้าวลงมาโค้งศีรษะให้เธออย่างสุภาพด้วยใบหน้าเรียบเฉย

"สวัสดีครับคุณลดา ผม เตชิน" เขากล่าวแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เจ้านายของผมรออยู่ด้านใน ท่านต้องการเจรจาธุรกิจกับคุณครับ"

ลดาขมวดคิ้ว มองทะลุกระจกติดฟิล์มดำมืด "เจ้านายคุณคือใคร ฉันไม่มีนัดเจรจาธุรกิจกับใครทั้งนั้น"

"ท่านบอกว่า... คุณกำลังต้องการเงินหนึ่งพันล้านภายในเจ็ดสิบสองชั่วโมง" เตชินผายมือไปทางเบาะหลัง "และท่านมีเงินสดมากพอจะเซ็นเช็คให้คุณได้ทันทีครับ"

ข้อเสนอนั้นทำให้สองขาของลดาที่กำลังจะก้าวหนีหยุดชะงัก เธอสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าที่เหลืออยู่ ก้าวขึ้นไปบนเบาะหลังของรถยุโรปคันหรูทันที

ทันทีที่ประตูรถปิดลง บรรยากาศจอแจของถนนก็ถูกตัดขาดราวกับอยู่คนละโลก ภายในห้องโดยสารกว้างขวางอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพง เธอหันไปมองร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่เคียงข้างเธอในระยะประชิด

‘เจตนิพัทธ์’ ซีอีโอหนุ่มแห่ง เจเอ็น คอร์ปอเรชัน ศัตรูตัวฉกาจที่แย่งชิงสัมปทานและหักเหลี่ยมธุรกิจกับพ่อของเธอมานับครั้งไม่ถ้วน 

เขาสวมเชิ้ตสีดำปลดกระดุมบนเผยให้เห็นแผงอกแกร่ง พับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ ท่าทางผ่อนคลายแต่กลับแผ่รังสีคุกคามและอันตรายจนเธอเผลอขยับตัวชิดประตูฝั่งตัวเอง ในมือหนามีแก้วคริสตัลบรรจุแชมเปญสีทองสว่าง

ดวงตาคมกริบปรายมองสภาพอิดโรยของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะกระตุกยิ้มเยือกเย็น

"สภาพดูไม่จืดเลยนะ... ทายาทอันดับหนึ่งแห่งทีพี เอสเตท" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้ยหยันอย่างชัดเจน เจตนิพัทธ์หมุนแก้วแชมเปญในมือช้าๆ โดยที่ไม่ยอมละสายตาจากเธอ "วิ่งขอทานพวกนายธนาคารมาทั้งวัน เหนื่อยหน่อยนะลดา"

ลดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเหนื่อยล้าปลิวหายไปในพริบตา "ถ้าคุณให้คนเรียกฉันขึ้นรถมาเพื่อจะเยาะเย้ย ก็ปล่อยฉันลงเถอะค่ะ ฉันไม่มีเวลาว่างมานั่งฟังหมาเห่า"

เธอขยับมือไปที่มือจับประตู แต่เสียงคลิกของระบบล็อกเซ็นทรัลล็อกก็ดังขึ้นแทบจะทันที พร้อมๆ กับเสียงหัวเราะในลำคอของคนข้างกาย

"ใจร้อนไม่เปลี่ยนเลยนะ" เจตนิพัทธ์วางแก้วแชมเปญลงบนที่วางแก้ว ก่อนจะขยับตัวโน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้จนลดาได้กลิ่นโคโลญจน์จางๆ ผสมกลิ่นแอลกอฮอล์ "ฉันไม่ได้มาเพื่อเยาะเย้ย... แต่ฉันมาเพื่อยื่นข้อเสนอ"

เขาเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารสีดำปกแข็งจากเบาะข้างตัว แล้วโยนมันลงบนตักของเธออย่างจงใจ

"หนึ่งพันล้าน แลกกับการเซ็นเอกสารในแฟ้มนี้" ดวงตาสีรัตติกาลจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอในระยะประชิด "พ่อเธอจะได้อยู่ต่อ บริษัทเธอจะไม่ถูกไอ้นทีนั่นฮุบ... แต่ทุกอย่างก็มีข้อแลกเปลี่ยนเสมอ ลดา"

เจตนิพัทธ์ดึงเช็คเงินสดใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าด้านในเสื้อสูท วางทับลงบนแฟ้มเอกสารตรงหน้าลดา ตัวเลขศูนย์ที่เรียงรายอยู่บนนั้นมากพอจะอุดรอยรั่วทั้งหมดของ ทีพี เอสเตท และพลิกฟื้นสถานการณ์ได้ทั้งหมด

"ข้อแลกเปลี่ยนล่ะ?" ลดาถามเสียงแข็ง พยายามควบคุมไม่ให้มือตัวเองสั่น

ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักเบาะหนังนุ่ม กอดอกหลวมๆ ด้วยท่วงท่าของผู้ชนะ "ข้อแรก... จดทะเบียนสมรสกับฉัน ข้อสอง... เก็บกระเป๋าแล้วย้ายเข้าไปอยู่บ้านฉัน" นัยน์ตาสีรัตติกาลหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อกล่าวถึงเงื่อนไขสุดท้าย "และข้อสาม... มอบอำนาจบริหาร ทีพี เอสเตท ทั้งหมดให้ฉันเป็นคนตัดสินใจ"

ลดาเบิกตากว้าง ความโกรธพุ่งพล่านจนหน้าชา เธอปัดเช็คใบนั้นทิ้งอย่างไม่ไยดี "ฝันไปเถอะ! คุณมันก็แค่พวกปลิงฉวยโอกาสที่รอสูบเลือดตอนคนอื่นเขาไม่มีที่ไป ฉันยอมกัดลิ้นตัวเองตายดีกว่าจะต้องยกบริษัทของพ่อให้ศัตรูอย่างคุณ!"

เจตนิพัทธ์ไม่ได้สะทกสะท้านกับคำด่าทอ เขากลับเหยียดยิ้มเย็นชา โน้มตัวเข้ามาหาจนลดาต้องถอยร่นชิดประตู "ตามใจ... แต่เตือนสติไว้หน่อยนะลดา ถ้าเธอปล่อยให้บริษัทล้มละลาย ไอ้นทีจะฮุบทุกอย่างไปหน้าตาเฉย ถึงวันนั้น... เธอจะกลายเป็นแค่ผู้หญิงตัวเปล่าที่ไม่มีทั้งเงินและอำนาจ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบย้ำทีละคำ "แล้วเธอจะเอาปัญญาที่ไหนไปสืบหาตัวคนที่มันวางยาพ่อเธอ?"

ประโยคเหล่านั้นทำเอาลดาตาเบิกกว้างชะงักงัน จังหวะนั้นเอง สมาร์ตโฟนในกระเป๋าของเธอก็แผดเสียงเตือน หน้าจอโชว์ชื่อของแพรว ลดากดรับสายทันที

"ลดา! นทีกำลังเรียกบอร์ดประชุมวาระพิเศษเพื่อโหวตปลดแกในอีกสองชั่วโมง ทุกคนกำลังเอนเอียงไปทางฝั่งนั้น แกอยู่ไหน รีบกลับมาเดี๋ยวนี้!"

ลดาค่อยๆ ลดโทรศัพท์ลง เงยหน้าขึ้นสบตากับคนข้างกาย เจตนิพัทธ์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดพวงแก้ม นัยน์ตาเต็มไปด้วยการท้าทายอย่างจงใจ

ลดากัดริมฝีปากล่าง สูดลมหายใจเข้าลึกสะกดกลั้นความอดสู มือเรียวเอื้อมไปคว้าปากกามองต์บลังก์จากมือหนา ก่อนจะตวัดลายเซ็นลงบนหน้ากระดาษสัญญาทุกแผ่น รวมถึงเอกสารสำคัญที่สุดที่แนบอยู่ด้านหลังสุด... ใบจดทะเบียนสมรส

หน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ธุรกิจทุกฉบับ และพาดหัวข่าวออนไลน์ทุกสำนักในเช้าวันถัดมา ล้วนถูกยึดครองด้วยภาพลดาและเจตนิพัทธ์ยืนเคียงข้างกันหน้าสำนักงานเขต พร้อมโชว์ใบทะเบียนสมรส