บทที่ 4 ปัญหาของฉัน

ข่าวการแต่งงานฟ้าแลบของสองทายาทตระกูลอสังหาฯ คู่แค้นโด่งดังไปทั่วทั้งวงการ ผลลัพธ์ที่ตามมากลับเป็นไปตามที่ลดาคาดการณ์ไว้ หุ้นของ ทีพี เอสเตท ที่เคยดิ่งลงเหว ดีดตัวพุ่งทะยานขึ้นทำจุดสูงสุดใหม่ทันทีที่ตลาดเปิด รับข่าวการผนึกกำลังของสองขั้วอำนาจใหญ่ จนวิกฤตล้มละลายเทื่อไม่กี่วันก่อนถูกล้างหายไปในพริบตา

ปัง!

ประตูห้องทำงานของประธานบริหารถูกผลักออกอย่างแรง นทีพุ่งพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ

"นี่มันหมายความว่ายังไงลดา! เธอทำบ้าอะไรลงไป ไปจดทะเบียนกับไอ้เจตนิพัทธ์เนี่ยนะ!" นทีตะคอกเสียงดังลั่น ฟาดหนังสือพิมพ์ฉบับเช้าลงบนโต๊ะทำงานของเธอ "เธอเอาบริษัทของลุงทรงพลไปประเคนให้คู่แข่งหน้าด้านๆ แบบนี้ได้ยังไง!"

ลดาที่กำลังนั่งเซ็นเอกสารอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองลูกพี่ลูกน้องด้วยสายตาว่างเปล่า มือเรียวหยิบเช็คเงินสดใบหนึ่งที่ตัวเลขมหาศาลเพิ่งถูกเคลียร์ริ่งผ่านบัญชีบริษัท เลื่อนไปตรงหน้าเขาช้าๆ

"ลดาไม่ได้ประเคนให้ฟรีๆ ค่ะพี่นที" ลดาเอ่ยขึ้นเสียงราบเรียบ

นทีก้มมองตัวเลขบนเช็ค ดวงตาเบิกกว้างก่อนจะขบกรามแน่น "เธอคิดว่าการเอาตัวเข้าแลกแบบนี้จะทำให้เธอชนะเหรอ! ไอ้เจตมันไม่ยอมเป็นหมาหมากระเป๋าให้เธอจูงจมูกเล่นหรอก"

"นั่นมันปัญหาของลดา ในฐานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขาค่ะ" ลดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประจันหน้ากับนที "ส่วนพี่นที... กลับไปทำหน้าที่ของตัวเองเงียบๆ เถอะค่ะ"

เธอผายมือไปทางประตูอย่างสุภาพ นทีโกรธจนหน้าสั่น เขายกมือขึ้นชี้หน้าเธออย่างคาดโทษ "จำคำของพี่ไว้ให้ดีลดา เธอจะต้องเสียใจที่ทำแบบนี้!"

เมื่อร่างของนทีกระแทกประตูปิดออกไป ลดาถึงกับทรุดฮวบลงบนเก้าอี้ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ศึกแรกเธออาจจะชนะ แต่ศึกที่แท้จริง... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก

ตกเย็น ลดากลับมาที่คอนโดส่วนตัวเพื่อเก็บข้าวของตามเงื่อนไขข้อที่สองของสัญญา แพรวที่ยืนพิงกรอบประตูห้องนอนมองดูเพื่อนสนิทโยนเสื้อผ้าลงกระเป๋าเดินทางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล

"แกรู้ใช่ไหมลดา ว่าเจตนิพัทธ์มันเป็นคนแบบไหน" แพรวเอ่ยทำลายความเงียบ "ไ้อ้ผู้ชายคนนั้นมันเจ้าเล่ห์แล้วก็เดาใจยากที่สุด การที่แกย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านเขา... มันเหมือนแกเดินแก้ผ้าเข้าไปในดงหมาป่าชัดๆ"

ลดาหยุดมือ รูดซิปกระเป๋าเดินทางจนสุด ก่อนจะหันมาส่งยิ้มบางๆ ให้เพื่อน "ฉันรู้แพรว... ฉันรู้ดีว่ากำลังเล่นกับอะไร" เธอหลุบตาลงมองประกายของแหวนเพชรเม็ดโตบนนิ้วนางข้างซ้ายที่เจตนิพัทธ์ส่งคนเอามาสวมให้เมื่อเช้า "แต่เพื่อพ่อ ฉันเตรียมใจไว้แล้ว ไม่ว่าฉันจะต้องเจอกับอะไร... ฉันก็จะลากคอไอ้คนที่วางยาพ่อออกมาให้ได้"

รถโรลส์-รอยซ์สีดำสนิทเคลื่อนผ่านประตูเหล็กดัดบานยักษ์ เข้าสู่พื้นที่อาณาจักรของคฤหาสน์ตระกูล อัศวเมธิน 

เตชินดับเครื่องยนต์ก่อนจะลงมาเปิดประตูให้ทายาทสาวตระกูลคู่แข่งที่บัดนี้พ่วงตำแหน่งนายหญิงของบ้านตามกฎหมาย เธอก้าวลงจากรถพร้อมสูดลมหายใจเข้าลึก มือเรียวกระชับเสื้อสูทให้เข้าที่ เชิดหน้าขึ้นเพื่อซ่อนความประหม่าที่บีบรัดอยู่กลางอก

ภายในห้องโถงกว้างประดับแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับ เจตนิพัทธ์ นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังอิตาลี นัยน์ตาสีรัตติกาลจดจ่ออยู่กับแท็บเล็ตแสดงกราฟหุ้นในมือโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองการมาถึงของเธอด้วยซ้ำ เสียงส้นสูงของลดาที่กระทบพื้นหินอ่อนหยุดลงกลางห้องโถง

"ห้องนอนของฉันอยู่ไหนคะ" ลดาเปิดบทสนทนาเสียงเรียบ พยายามรักษาระยะห่างให้ดูเป็นมืออาชีพที่สุด "ฉันหวังว่าคุณคงให้คนจัดเตรียมห้องแยกไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ในเมื่อเราตกลงกันไว้ชัดเจนว่านี่คือการแต่งงานบังหน้าเพื่อธุรกิจ"

เจตนิพัทธ์กดล็อกหน้าจอแท็บเล็ตแล้วโยนมันลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า เขาเงยหน้าขึ้น แววตาของเขาเยือกเย็นและเรียบเฉยจนน่าขนลุก ชายหนุ่มปรายตามองกระเป๋าเดินทางแบรนด์เนมสามใบของเธอ ก่อนจะหันไปพยักหน้ากับหัวหน้าแม่บ้านที่ยืนค้อมตัวอยู่มุมห้อง

"ป้าสาย เอากระเป๋าของคุณลดาไปเก็บที่ห้องพักหลังบ้าน"

"ห้องพักหลังบ้าน?" ลดาขมวดคิ้ว พร้อมกับความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ "หมายความว่ายังไง"

"ห้องเก็บของติดกับเรือนคนใช้" เขายกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังพูดเรื่องลมฟ้าอากาศ "มีเตียงอยู่ ทำความสะอาดนิดหน่อยก็นอนได้แล้ว"

ได้ยินดังนั้น ลดาก็พุ่งเข้าไปยืนประจันหน้าเขา นัยน์ตาสวยวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "คุณจะบ้าเหรอเจตนิพัทธ์! ฉันคือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของคุณนะ ต่อให้จะเป็นแค่ในนาม แต่คุณไม่มีสิทธิ์มาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีฉันด้วยการไล่ไปนอนห้องเก็บของฝุ่นเขรอะแบบนั้น!"

ร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นเต็มความสูง บรรยากาศคุกคามแผ่ซ่านออกมาจนลดาสัมผัสได้ เจตนิพัทธ์ก้าวประชิดตัวจนปลายเท้าแทบชนกัน ลดาพยายามจะก้าวถอยหลังแต่มือหนากลับเอื้อมมาบีบคางมนของเธอเอาไว้เสียก่อน บังคับให้เธอต้องเงยหน้าสบตากับเขานิ่งๆ

"ภรรยา?" เขาแค่นหัวเราะในลำคอ โน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดริมฝีปากเธอด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม "จำไว้... เธอไม่ได้ก้าวเข้ามาในบ้านอัศวเมธินในฐานะเมีย แต่เธอมาในฐานะหมากที่ฉันเพิ่งซื้อมาด้วยเงินหนึ่งพันล้าน!"

ลดากัดฟันแน่นจนปวดกราม พยายามสะบัดหน้าหนี แต่นิ้วแกร่งกลับล็อกคางเธอไว้แน่นกว่าเดิม สายตาของเขาตวัดมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธออย่างเหนือกว่า