บทที่ 1 กับดักในวันที่หัวใจเริ่มรัก 13.2

“เรายังระบุตัวไม่ได้ครับ แต่ข้อมูลทางเทคนิคชี้ว่ามีการส่งผ่านระบบของบริษัทภายนอก” เลขานุการรายงาน

“บริษัทไหน” ชายหนุ่มถามเสียงต่ำ

“บริษัทที่มีความเกี่ยวข้องกับคณาธิปครับ” ศศิภัสร์ตอบ

“...” อัครวินท์นิ่งไปทันที

“ผมให้ฝ่ายกฎหมายเก็บหลักฐานต้นฉบับไว้แล้วครับ” เลขานุการพูดต่อ

“ดี” ชายหนุ่มตอบ ก่อนจะเปิดแฟ้มดูอย่างละเอียด

“อีกเรื่องครับ” ศศิภัสร์กล่าวด้วยน้ำเสียงลังเล

“อะไร” อัครวินท์ถาม

“มีคนพยายามเข้าถึงตารางนัดหมายของคุณลลิศราครับ” เลขานุการรายงาน

“ว่าไงนะ” ชายหนุ่มถามเสียงเข้มขึ้นทันที

“เป็นการสอบถามผ่านคนขับรถกับพนักงานรักษาความปลอดภัยที่บ้านครับ” ศศิภัสร์ตอบ

“ใครถาม” อัครวินท์ถามทันที

“ชายคนหนึ่งอ้างว่าเป็นผู้ประสานงานของร้านกาแฟที่คุณลลิศราจะไปจัดดอกไม้วันศุกร์ครับ” เลขานุการอธิบาย

“แล้วคนของเราบอกอะไรไปบ้าง” ชายหนุ่มถามด้วยความกังวล

“ไม่มีใครบอกตารางเวลาให้ครับ เพราะคุณสมชายเห็นว่าผิดปกติเลยแจ้งผมก่อน” ศศิภัสร์ตอบ

“ดีมาก” อัครวินท์กล่าวพร้อมถอนหายใจเบา ๆ

“ผมคิดว่าควรเพิ่มการดูแลความปลอดภัยให้คุณลลิศรา” เลขานุการเสนอ

“ทำได้ แต่อย่าให้เธอรู้สึกเหมือนถูกตามควบคุม” ชายหนุ่มตอบทันที

“ครับ” ศศิภัสร์รับคำ

“แล้วติดต่อภาคินเจ้าของร้านกาแฟหรือยัง” อัครวินท์ถามต่อ

“ติดต่อแล้วครับ เขายืนยันว่าไม่ได้ส่งใครไปสอบถามข้อมูลส่วนตัวของคุณลลิศรา” เลขานุการตอบ

“งั้นก็ชัดเจนว่ามีคนกำลังเตรียมอะไรบางอย่าง” ชายหนุ่มพูดเสียงต่ำ

“ผมก็คิดอย่างนั้นครับ” ศศิภัสร์ตอบ

“ให้ฝ่ายกฎหมายรวบรวมหลักฐานทั้งหมด แล้วตรวจสอบกล้องวงจรปิดหน้าบ้านด้วย” อัครวินท์สั่ง

“ครับ” เลขานุการรับคำ

“ส่วนเรื่องธนกฤต มีความคืบหน้าไหม” ชายหนุ่มถาม

“ทนายติดต่อคนในครอบครัวเขาได้แล้วครับ แต่เจ้าตัวยังไม่ยอมให้ข้อมูล” ศศิภัสร์ตอบ

“อย่ากดดันเขา” อัครวินท์กล่าว

“ครับ” เลขานุการรับคำ

“ถ้าเขากลัวใครอยู่ เราต้องหาทางให้เขามั่นใจว่าจะปลอดภัยก่อน” ชายหนุ่มพูดอย่างจริงจัง

“เข้าใจครับ” ศศิภัสร์ตอบ

“แล้วเรื่องพ่อของลลิ...” อัครวินท์พูดค้างไว้ก่อนจะมองแฟ้มเอกสารเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะ

“ผลตรวจลายมือชื่อเบื้องต้นออกแล้วครับ” เลขานุการตอบทันที

“เป็นยังไง” ชายหนุ่มถามด้วยหัวใจที่เริ่มเต้นแรง

“ผู้เชี่ยวชาญพบความแตกต่างหลายจุดระหว่างลายเซ็นจริงของคุณวรเมธกับลายเซ็นในเอกสารอนุมัติการโอนเงินครับ” ศศิภัสร์รายงาน

“หมายความว่า...” อัครวินท์พูดเสียงต่ำ

“มีเหตุให้สงสัยอย่างมากว่าเอกสารนั้นถูกปลอมแปลงครับ แต่ยังต้องตรวจต้นฉบับและหลักฐานประกอบเพิ่มเติม” เลขานุการตอบอย่างระมัดระวัง

“...” ชายหนุ่มนิ่งไปทันที ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านแผ่นหลังเมื่อภาพใบหน้าของลลิศราในวันที่ถูกเขากล่าวหาผุดขึ้นมาในความทรงจำ

“คุณอัครวินท์ครับ” ศศิภัสร์เรียกเบา ๆ

“ผมฟังอยู่” ชายหนุ่มตอบเสียงแหบพร่า

“ถ้าคุณวรเมธไม่ได้เกี่ยวข้องจริง ๆ เรื่องนี้อาจเปลี่ยนทุกอย่าง” เลขานุการพูดอย่างจริงจัง

“ผมรู้” อัครวินท์ตอบ ก่อนจะหลับตาลงชั่วครู่

“...” ศศิภัสร์ยืนเงียบรอคำสั่ง

“หาต้นฉบับให้เจอ” ชายหนุ่มพูดในที่สุด

“ครับ” เลขานุการรับคำ

“ผมต้องรู้ให้ได้ว่าใครเป็นคนทำให้พ่อผมตาย และใครเป็นคนทำลายชื่อเสียงพ่อของลลิ” อัครวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนจะปิดแฟ้มลงอย่างช้า ๆ

“คุณลลิ วันนี้อยากลองจัดช่อแบบไหนคะ” ณิชกานต์ถามด้วยรอยยิ้มเมื่อหญิงสาวเดินเข้ามาภายในร้านดอกไม้ช่วงสาย กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกุหลาบและดอกลิลลี่ลอยอบอวลไปทั่วร้าน โต๊ะไม้กลางห้องเต็มไปด้วยดอกไม้สดที่เพิ่งส่งมาจากตลาดในตอนเช้า

“ลลิอยากลองแบบที่ใช้กับร้านกาแฟค่ะ” เธอตอบพร้อมเปิดสมุดบันทึก

“อ๋อ งานแรกของคุณลลิใช่ไหมคะ” ณิชกานต์ถามอย่างดีใจ

“ใช่ค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้มกว้าง

“ตื่นเต้นไหม” เจ้าของร้านถาม

“มากเลยค่ะ” ลลิศราตอบตามความจริง

“ไม่ต้องกลัวนะคะ งานแรกไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอก” ณิชกานต์พูดอย่างให้กำลังใจ

“ลลิกลัวทำให้ลูกค้าผิดหวังค่ะ” เธอยอมรับ

“ถ้าเราตั้งใจทำเต็มที่แล้ว ลูกค้าจะสัมผัสได้ค่ะ” ณิชกานต์ตอบพร้อมหยิบดอกกุหลาบสีครีมขึ้นมา

“ค่ะ” ลลิศรารับคำอย่างตั้งใจ

“ลองเลือกดอกไม้เองก่อนนะคะ” เจ้าของร้านเสนอ

“ได้ค่ะ” หญิงสาวตอบ ก่อนจะเดินไปเลือกกุหลาบสีครีม ดอกคัตเตอร์สีขาว และใบยูคาลิปตัสอย่างระมัดระวัง

“เลือกสีสวยมากค่ะ” ณิชกานต์ชมเมื่อเห็นดอกไม้ที่เธอวางเรียงบนโต๊ะ

“ลลิอยากให้ดูอบอุ่นค่ะ” หญิงสาวอธิบาย

“เหมาะกับร้านกาแฟเลย” เจ้าของร้านตอบ

“แต่ลลิยังจัดให้สมดุลไม่ค่อยเก่ง” เธอพูดอย่างกังวล

“เดี๋ยวฉันช่วยดูให้ค่ะ” ณิชกานต์ตอบอย่างอ่อนโยน

“ขอบคุณมากนะคะ” ลลิศราพูดพร้อมรอยยิ้ม

“คุณลลิรู้ไหมคะ” เจ้าของร้านถามขึ้นระหว่างช่วยจัดก้านดอกไม้

“อะไรคะ” หญิงสาวขานรับ

“เวลาคุณพูดถึงดอกไม้ คุณดูมีความสุขมากเลยค่ะ” ณิชกานต์กล่าว

“จริงเหรอคะ” ลลิศราถามพร้อมหัวเราะเบา ๆ

“จริงค่ะ” เจ้าของร้านตอบ

“ลลิไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีอะไรที่ชอบมากขนาดนี้” หญิงสาวพูดเบา ๆ

“บางครั้งเราก็ต้องใช้เวลาถึงจะเจอสิ่งที่เหมาะกับตัวเอง” ณิชกานต์ตอบ

“ค่ะ” ลลิศรารับคำพร้อมรอยยิ้ม

“แล้วสามีคุณลลิสนับสนุนไหมคะ” เจ้าของร้านถามอย่างเป็นกันเอง

“ช่วงนี้เขาสนับสนุนค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“ดีจังเลยค่ะ” ณิชกานต์กล่าว

“ลลิก็ดีใจค่ะ” เธอตอบเบา ๆ ก่อนจะก้มหน้าจัดดอกไม้ต่ออย่างตั้งใจ

“คุณลลิศราใช่ไหมครับ” เสียงชายแปลกหน้าดังขึ้นจากหน้าร้านในช่วงบ่าย ขณะที่ลลิศรากำลังช่วยณิชกานต์เก็บอุปกรณ์ ชายคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนกับกางเกงสแล็กสีดำ ดูสุภาพเรียบร้อยและถือซองเอกสารสีน้ำตาลอยู่ในมือ

บทถัดไป