บทที่ 2 เมื่อหัวใจกล้าเริ่มต้นใหม่ 34.2

“ลลิจะตั้งใจทำให้ดีที่สุดค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยความจริงใจ

“คุณลลิครับ ผมได้รับข่าวจากฝ่ายกฎหมายแล้ว” ศศิภัสร์กล่าวเมื่อเดินเข้ามาภายในห้องทำงานของอัครวินท์ในช่วงบ่าย ชายหนุ่มกำลังตรวจเอกสารการประชุมอยู่หลังโต๊ะ เมื่อได้ยินคำว่าฝ่ายกฎหมายก็เงยหน้าขึ้นทันที

“เรื่องคดีใช่ไหม” อัครวินท์ถาม

“ครับ” เลขานุการตอบ ก่อนจะวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ

“มีอะไรคืบหน้า” ชายหนุ่มถาม

“เจ้าหน้าที่ได้รับผลตรวจเอกสารบางส่วนแล้วครับ” ศศิภัสร์ตอบ

“ว่าอย่างไร” อัครวินท์ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ลายเซ็นที่ปรากฏในเอกสารอนุมัติการโอนเงินบางรายการมีความแตกต่างจากลายเซ็นตัวอย่างของคุณวรเมธอย่างมีนัยสำคัญครับ” เลขานุการอธิบาย

“หมายความว่ามีหลักฐานสนับสนุนว่าเป็นลายเซ็นปลอม” ชายหนุ่มถาม

“ใช่ครับ แต่ยังต้องให้เจ้าหน้าที่ผู้เชี่ยวชาญสรุปผลตามขั้นตอนทั้งหมด” ศศิภัสร์ตอบ

“แล้วข้อมูลการโอนเงินล่ะ” อัครวินท์ถามต่อ

“มีรายการที่เชื่อมโยงไปยังบริษัทตัวกลางซึ่งเกี่ยวข้องกับฝ่ายบริหารของคุณปรเมศวร์ และอีกส่วนหนึ่งกำลังตรวจสอบความเชื่อมโยงกับคุณคณาธิปครับ” เลขานุการกล่าว

“ดี” ชายหนุ่มตอบ ก่อนจะถอนหายใจยาว

“คุณอธิศวร์แจ้งว่าเจ้าหน้าที่กำลังรวบรวมพยานหลักฐานเพื่อดำเนินการกับผู้เกี่ยวข้องครับ” ศศิภัสร์พูดต่อ

“ให้ทุกอย่างเป็นไปตามกฎหมาย” อัครวินท์กล่าว

“ครับ” เลขานุการตอบ

“แล้วเรื่องชื่อเสียงของคุณวรเมธ” ชายหนุ่มถาม

“ฝ่ายกฎหมายกำลังเตรียมข้อมูลสำหรับการชี้แจงและแก้ไขบันทึกภายในบริษัทครับ” ศศิภัสร์ตอบ

“อย่าเพิ่งเผยแพร่ข้อสรุปที่ยังไม่ผ่านการตรวจสอบ แต่เตรียมทุกอย่างให้พร้อม” อัครวินท์สั่ง

“เข้าใจแล้วครับ” เลขานุการตอบ

“เมื่อถึงเวลาที่ข้อเท็จจริงยืนยันได้ ผมอยากให้บริษัทชี้แจงต่อสาธารณะอย่างตรงไปตรงมา” ชายหนุ่มกล่าว

“ครับ” ศศิภัสร์รับคำ

“และผมอยากให้ครอบครัวคุณวรเมธได้รับทราบก่อน” อัครวินท์พูดต่อ

“ผมจะประสานผ่านทนายครับ” เลขานุการตอบ ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงาน

“คุณวินท์ครับ” เสียงนราธิปดังขึ้นเมื่อเปิดประตูห้องทำงานเข้ามาในช่วงเย็น น้องชายของอัครวินท์ถือแก้วกาแฟสองแก้วอยู่ในมือ

“มีอะไร” อัครวินท์ถามพลางเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร

“ผมเอากาแฟมาให้” นราธิปตอบ ก่อนจะวางแก้วหนึ่งลงบนโต๊ะ

“ขอบใจ” พี่ชายกล่าว

“ได้ข่าวว่าพี่ไปหาคุณพ่อของพี่สะใภ้มาแล้ว” นราธิปถามด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

“ใช่” อัครวินท์ตอบ

“เป็นอย่างไรบ้าง” น้องชายถาม

“ฉันขอโทษท่านแล้ว” พี่ชายกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วลง

“แล้วพี่ลลิล่ะ” นราธิปถาม

“เธอรับฟัง” อัครวินท์ตอบ

“แค่นั้น?” น้องชายถามอย่างสงสัย

“แค่นั้นก็มากพอแล้ว” พี่ชายกล่าวพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ

“พี่เปลี่ยนไปจริง ๆ” นราธิปพูด

“ทำไม” อัครวินท์ถาม

“เมื่อก่อนพี่คงรีบถามว่าพี่ลลิจะกลับมาเมื่อไหร่” น้องชายตอบตรง ๆ

“ฉันเคยคิดว่าถ้าฉันต้องการอะไร ฉันก็ต้องได้” อัครวินท์กล่าว

“แล้วตอนนี้ล่ะ” นราธิปถาม

“ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าคนเราไม่ใช่สิ่งของที่ใครจะครอบครองได้” พี่ชายตอบ

“ฟังดูเหมือนพี่ชายผมโตขึ้นอีกสิบปี” นราธิปกล่าวติดตลก

“พูดมาก” อัครวินท์ตอบพร้อมหัวเราะเบา ๆ

“แต่ผมดีใจนะ” น้องชายกล่าว

“เรื่องอะไร” พี่ชายถาม

“ดีใจที่พี่เริ่มยิ้มได้โดยไม่ต้องทำให้ใครร้องไห้” นราธิปตอบ

“...” อัครวินท์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มเศร้า

“ฉันก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นต่อไป” เขากล่าว

“คุณลลิศราคะ” เสียงอธิศวร์ดังขึ้นผ่านโทรศัพท์ในช่วงเย็น ขณะที่หญิงสาวกำลังเก็บร้านดอกไม้

“สวัสดีค่ะคุณอธิศวร์” ลลิศราตอบ ก่อนจะวางกรรไกรลงบนโต๊ะ

“ผมมีข่าวคืบหน้าเรื่องคดีคุณพ่อครับ” ทนายหนุ่มกล่าว

“ข่าวอะไรคะ” เธอถามทันที

“ผลตรวจเอกสารบางส่วนสนับสนุนว่าลายเซ็นอนุมัติที่ใช้กล่าวหาคุณวรเมธมีความผิดปกติ และเส้นทางการเงินไม่ได้เป็นไปตามที่เคยกล่าวหาเขาครับ” อธิศวร์อธิบาย

“จริงเหรอคะ” ลลิศราถามด้วยน้ำเสียงสั่น

“จริงครับ แต่ยังมีขั้นตอนทางกฎหมายที่ต้องดำเนินการต่อ” ทนายหนุ่มตอบ

“ลลิเข้าใจค่ะ” หญิงสาวกล่าว ก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา

“อีกเรื่องหนึ่งคือบริษัทเทวรัชตะกำลังเตรียมแก้ไขข้อมูลที่เคยบันทึกเกี่ยวกับคุณพ่อของคุณ” อธิศวร์กล่าว

“หมายความว่าอย่างไรคะ” เธอถาม

“หมายความว่าบริษัทจะตรวจสอบและแก้ไขข้อความที่เคยระบุว่าคุณวรเมธเป็นผู้รับผิดชอบต่อการโอนเงิน เมื่อมีข้อเท็จจริงยืนยันเพียงพอครับ” ทนายหนุ่มอธิบาย

“ลลิรอวันนี้มานานมากค่ะ” หญิงสาวตอบทั้งน้ำตา

“ผมทราบครับ” อธิศวร์กล่าว

“ลลิอยากให้ทุกคนรู้ว่าพ่อไม่ได้เป็นคนโกง” เธอพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“เราจะดำเนินการตามหลักฐานและขั้นตอนที่เหมาะสมครับ” ทนายหนุ่มตอบ

“ขอบคุณมากค่ะ” ลลิศรากล่าว

“ผมจะแจ้งความคืบหน้าอีกครั้งเมื่อมีข้อมูลที่เปิดเผยได้ครับ” อธิศวร์ตอบ ก่อนจะวางสาย

“ลลิ เป็นอะไร” พิณณาราถามทันทีเมื่อเห็นเพื่อนสาวยืนร้องไห้อยู่ข้างโต๊ะจัดดอกไม้

“มีผลตรวจเอกสารเพิ่มแล้ว” ลลิศราตอบทั้งน้ำตา

“ว่าอย่างไร” เพื่อนสาวถาม

“หลักฐานสนับสนุนว่าพ่อไม่ได้เป็นคนเซ็นอนุมัติเงิน” หญิงสาวกล่าว

“จริงเหรอ!” พิณณาราร้องออกมาด้วยความดีใจ

“จริง” ลลิศราตอบ ก่อนจะยิ้มทั้งน้ำตา

“...” เพื่อนสาวรีบเดินเข้ามากอดเธอแน่น

“ดีใจด้วยนะลลิ” พิณณารากล่าว

“ฉันดีใจมาก” หญิงสาวตอบ

“พ่อเธอจะได้รับความเป็นธรรมแล้ว” เพื่อนสาวกล่าว

“ยังต้องรออีกหน่อย แต่ครั้งนี้ฉันรู้สึกว่าเราใกล้ถึงวันนั้นจริง ๆ” ลลิศราตอบ

“ฉันจะอยู่ข้างเธอจนถึงวันนั้น” พิณณารากล่าว

“ขอบใจนะ” หญิงสาวตอบ ก่อนจะกอดเพื่อนแน่นขึ้น

“คุณวินท์คะ” ลลิศรากล่าวผ่านโทรศัพท์ในค่ำวันเดียวกัน ขณะที่อัครวินท์กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ภายในห้องทำงานที่คฤหาสน์

“ลลิ” ชายหนุ่มเรียกด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นชื่อเธอปรากฏบนหน้าจอ

“ลลิโทรมารบกวนหรือเปล่าคะ” เธอถาม

“ไม่เลยครับ” อัครวินท์ตอบทันที ก่อนจะวางปากกาลงบนโต๊ะ

“ลลิได้รับข่าวจากคุณอธิศวร์แล้วค่ะ” หญิงสาวกล่าว

“เรื่องผลตรวจเอกสารใช่ไหมครับ” เขาถาม

“ค่ะ” เธอตอบ

“ผมดีใจด้วยจริง ๆ” อัครวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

“ลลิอยากขอบคุณคุณค่ะ” หญิงสาวพูดต่อ

“คุณไม่จำเป็นต้องขอบคุณผมหรอก” ชายหนุ่มตอบ

“แต่ลลิอยากขอบคุณ” เธอกล่าว

“ครับ” เขาตอบเบา ๆ

“ขอบคุณที่ยอมรับความจริง และไม่พยายามปกป้องชื่อเสียงของบริษัทจนทำให้พ่อของลลิต้องเสียหายอีก” หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่น

“มันเป็นสิ่งที่ผมควรทำตั้งแต่แรก” อัครวินท์ตอบ

“ลลิรู้ค่ะ” เธอกล่าว

“...” ทั้งสองเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ชายหนุ่มจะพูดขึ้นอีกครั้ง

“วันนี้คุณเหนื่อยไหม” เขาถาม

“เหนื่อยค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมหัวเราะเบา ๆ

“งานเยอะเหรอครับ” อัครวินท์ถาม

บทก่อนหน้า
บทถัดไป