บทที่ 3 เจ้าสาวในเกมแค้น 1.1

“แต่งงานกับผม แล้วหนี้สินทั้งหมดของครอบครัวคุณจะหมดไป” น้ำเสียงทุ้มต่ำของอัครวินท์ เทวรัชตะ ดังขึ้นภายในห้องทำงานหรูบนชั้นสามสิบห้าของอาคารสำนักงานใหญ่ ชายหนุ่มวัยสามสิบห้าปีนั่งเอนหลังบนเก้าอี้หนังสีดำ ดวงตาคมกริบจับจ้องหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างเย็นชา ราวกับสิ่งที่เขาเพิ่งพูดออกไปเป็นเพียงข้อเสนอทางธุรกิจธรรมดา ไม่ใช่การขอแต่งงานที่ควรเกิดขึ้นจากความรัก

“คุณวินท์พูดว่าอะไรนะคะ” ลลิศรา วรัญญกุล เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มด้วยความตกใจ ใบหน้าสวยหวานซีดลงเล็กน้อย มือทั้งสองข้างที่วางอยู่บนตักกำเข้าหากันแน่น เธอไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ยินถูกต้องหรือไม่ เพราะคนตรงหน้าคือผู้ชายที่เธอแอบรักมานานหลายปี แต่ไม่เคยคิดฝันว่าเขาจะเอ่ยเรื่องแต่งงานกับเธอในสถานการณ์เช่นนี้

“ผมบอกว่าผมจะแต่งงานกับคุณ แลกกับการที่ผมจะชำระหนี้ทั้งหมดของครอบครัวคุณ รวมถึงไถ่ถอนบ้านที่กำลังจะถูกธนาคารยึดด้วย” อัครวินท์ตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเข้มจากโต๊ะแล้วเลื่อนไปตรงหน้าหญิงสาว ภายในนั้นมีรายละเอียดหนี้สินของครอบครัววรัญญกุลทุกบาททุกสตางค์ ทั้งหนี้ธนาคาร หนี้จากการดำเนินธุรกิจที่ล้มเหลว และค่ารักษาพยาบาลของมารดาเธอ

“ทำไมคุณถึงต้องการแต่งงานกับลลิคะ” หญิงสาวถามเสียงเบา หัวใจเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่ได้ เธอรู้จักอัครวินท์มาตั้งแต่อายุยี่สิบปี ตอนนั้นเขาเป็นชายหนุ่มที่ดูอบอุ่นและสุภาพ แม้จะไม่ค่อยพูด แต่ทุกครั้งที่พบกันเขามักมีรอยยิ้มบาง ๆ ให้เสมอ ทว่าหลังจากบิดาของเขาเสียชีวิตเมื่อห้าปีก่อน ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เขากลายเป็นคนเย็นชาและแทบไม่เคยแสดงความรู้สึกใดออกมาอีกเลย

“คุณไม่จำเป็นต้องรู้เหตุผล แค่ตอบมาว่าตกลงหรือไม่ตกลง” ชายหนุ่มกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหยิบปากกาด้ามหรูขึ้นมาหมุนเล่นระหว่างนิ้ว ดวงตาของเขาไม่มีความอ่อนโยนแม้แต่น้อย ทั้งที่กำลังมองใบหน้าของผู้หญิงซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นเด็กสาวที่เดินตามเขาไปทุกครั้งเมื่อมีโอกาส

“แต่การแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่นะคะ เราไม่ได้รักกันด้วยซ้ำ” ลลิศราพูดออกไปทั้งที่หัวใจเจ็บแปลบ เพราะความจริงแล้วมีเพียงเขาเท่านั้นที่ไม่ได้รัก ส่วนเธอรักเขามาตลอด รักตั้งแต่วันที่เขาช่วยเก็บหนังสือที่เธอทำตกในงานเลี้ยงของครอบครัว รักตั้งแต่วันที่เขายื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธอในวันที่ร้องไห้ และรักจนถึงวันนี้แม้เขาจะเปลี่ยนไปมากเพียงใดก็ตาม

“ความรักไม่ใช่สิ่งจำเป็นสำหรับการแต่งงานครั้งนี้” อัครวินท์ตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด เขาเอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อยแล้วประสานมือบนโต๊ะ ดวงตาคมเข้มจ้องมองหญิงสาวอย่างจริงจัง ภายในใจของเขามีเพียงความทรงจำเกี่ยวกับบิดาที่ต้องเสียชีวิตหลังจากธุรกิจประสบปัญหาอย่างหนัก และชื่อของวรเมธ วรัญญกุล ก็คือหนึ่งในชื่อที่เขาจดจำได้อย่างแม่นยำ

“แล้วคุณต้องการอะไรจากลลิคะ” เธอถามอีกครั้ง แม้จะรู้สึกหวาดหวั่นกับคำตอบที่กำลังจะได้รับ แต่ก็อยากเข้าใจเหตุผลที่เขายื่นข้อเสนอเช่นนี้

“ผมต้องการภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายสักคน และคุณก็เหมาะสมที่สุด” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนจะหยิบเอกสารอีกชุดออกมาวางตรงหน้าเธอ กระดาษหลายแผ่นถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ บนหน้าปกมีข้อความระบุว่าเป็นข้อตกลงก่อนสมรส ซึ่งเขาให้ทนายความจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

“หมายความว่าคุณเตรียมทุกอย่างเอาไว้แล้วเหรอคะ” ลลิศรามองเอกสารด้วยความรู้สึกสับสน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมชายหนุ่มถึงตัดสินใจเรื่องสำคัญเช่นนี้โดยไม่เคยพูดคุยกับเธอมาก่อน

“ใช่ ผมไม่ชอบเสียเวลา และผมคิดว่าคุณเองก็คงไม่มีเวลามากนักเหมือนกัน” เขาตอบพลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือราคาแพง ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่าธนาคารกำหนดวันดำเนินการเกี่ยวกับบ้านของครอบครัวเธอไว้แล้ว หากไม่มีเงินไปจัดการหนี้สินภายในเจ็ดวัน บ้านหลังนั้นก็อาจต้องถูกขายทอดตลาดตามขั้นตอนทางกฎหมาย

“คุณรู้เรื่องครอบครัวลลิทั้งหมดเลยเหรอคะ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ เพราะแม้แต่เพื่อนสนิทของเธอยังไม่รู้รายละเอียดหนี้สินมากมายถึงเพียงนี้

“ผมรู้มากกว่าที่คุณคิด” อัครวินท์ตอบด้วยรอยยิ้มเย็นชา เขาสืบเรื่องครอบครัววรัญญกุลมานานหลายเดือน รู้ว่าบิดาของเธอสูญเสียธุรกิจ รู้ว่ามารดากำลังป่วย และรู้ว่าลลิศรากำลังพยายามหาเงินทุกวิถีทางเพื่อช่วยครอบครัว เขาจึงมั่นใจว่าเธอไม่มีทางปฏิเสธข้อเสนอของเขาได้

“ถ้าลลิตกลงแต่งงานกับคุณ ลลิต้องทำอะไรบ้างคะ” เธอถามหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความลังเล แต่ภาพมารดาที่นอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลและใบหน้าหม่นหมองของบิดาก็ทำให้เธอไม่อาจลุกเดินออกจากห้องนี้ได้

“คุณต้องย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านผม ทำหน้าที่ภรรยาออกงานสังคมตามความเหมาะสม และห้ามเปิดเผยเรื่องข้อตกลงนี้ให้ใครรู้” ชายหนุ่มอธิบายเงื่อนไขทีละข้ออย่างชัดเจน โดยระบุว่าการแต่งงานจะมีระยะเวลาหนึ่งปี หลังจากนั้นทั้งสองสามารถหย่าขาดจากกันได้โดยไม่มีข้อเรียกร้องเพิ่มเติม

“แล้วระหว่างหนึ่งปีนั้น เราจะอยู่ด้วยกันอย่างไรคะ” ลลิศราถามด้วยใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย เพราะคำว่าภรรยาทำให้เธออดคิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาไม่ได้

“คุณจะมีห้องนอนของตัวเอง ส่วนเรื่องอื่นผมจะเป็นคนตัดสินใจตามความเหมาะสม” เขาตอบอย่างไม่แสดงอารมณ์ ก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มช้า ๆ ราวกับไม่ได้สังเกตว่าคนตรงหน้ากำลังประหม่าเพียงใด

“ถ้าอย่างนั้นลลิขอเวลาคิดได้ไหมคะ” หญิงสาวถามอย่างระมัดระวัง เธอไม่อยากตัดสินใจเรื่องชีวิตคู่เพียงเพราะความจำเป็น แม้ลึก ๆ แล้วจะมีความหวังเล็กน้อยว่าการได้อยู่ใกล้เขาอาจทำให้ความสัมพันธ์เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น

“ผมให้เวลาคุณถึงพรุ่งนี้เที่ยง ถ้าคุณไม่ตกลง ผมจะถือว่าข้อเสนอนี้สิ้นสุดลง” อัครวินท์กล่าวก่อนจะปิดแฟ้มเอกสารแล้วเลื่อนกลับมาทางตัวเอง เขาไม่ได้ต้องการกดดันจนหญิงสาวร้องไห้ตรงหน้า แต่ต้องการให้เธอตระหนักว่าทางเลือกของครอบครัวเหลือน้อยเพียงใด

“ลลิเข้าใจแล้วค่ะ” เธอตอบเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ ขาทั้งสองข้างรู้สึกอ่อนแรงอย่างประหลาด แต่เธอก็พยายามประคองตัวเองให้ยืนตรง มือเรียวหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมากอดไว้แนบอก

“ลลิศรา” เสียงทุ้มเรียกขึ้นในจังหวะที่หญิงสาวกำลังจะเดินถึงประตู ทำให้เธอหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับไปมองด้วยหัวใจที่เต้นแรงอย่างไร้เหตุผล

“คะ คุณวินท์” เธอขานรับพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว เพราะทุกครั้งที่เขาเรียกชื่อเธอ ความรู้สึกดี ๆ ในอดีตมักย้อนกลับมาเสมอ

“อย่าเข้าใจผิดว่าผมทำทั้งหมดนี้เพราะสงสารคุณ” อัครวินท์พูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ดวงตาคมเข้มมองเธออย่างไม่มีความอ่อนโยน คำพูดเพียงประโยคเดียวทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าหญิงสาวค่อย ๆ เลือนหายไป

“ลลิไม่ได้คิดอย่างนั้นค่ะ” เธอตอบทั้งที่รู้สึกเหมือนมีบางสิ่งบีบรัดหัวใจ ก่อนจะก้มศีรษะเล็กน้อยแล้วเดินออกจากห้องทำงานไปอย่างเงียบงัน

“ผู้หญิงคนนั้นออกไปแล้วใช่ไหมครับ” รชตวินท์ สิริภัทร เพื่อนสนิทของอัครวินท์เอ่ยถามหลังจากเดินเข้ามาทางประตูอีกด้าน เขาเห็นสีหน้าของเพื่อนแล้วก็อดถอนหายใจไม่ได้ เพราะรู้ดีว่าอัครวินท์กำลังคิดจะทำอะไร

“ออกไปแล้ว” เจ้าของห้องตอบสั้น ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหยุดหน้ากระจกบานใหญ่ที่มองเห็นทิวทัศน์ของกรุงเทพมหานคร อาคารสูงเรียงรายอยู่เบื้องล่าง แต่สายตาของเขากลับไม่ได้สนใจภาพเหล่านั้นแม้แต่น้อย

“นายแน่ใจแล้วเหรอว่าจะใช้วิธีนี้แก้แค้นครอบครัววรัญญกุล” รชตวินท์ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขารู้เรื่องความขัดแย้งในอดีตเป็นอย่างดี แต่ไม่เคยเห็นด้วยกับการดึงผู้หญิงที่ไม่เกี่ยวข้องเข้ามารับผลของความแค้น

“ฉันรอวันนี้มาห้าปีแล้ว” อัครวินท์ตอบโดยไม่หันกลับมา ภาพบิดาที่นอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลในคืนสุดท้ายยังคงติดอยู่ในความทรงจำ เขาจำได้ว่าบิดาเสียใจเพียงใดเมื่อบริษัท

บทก่อนหน้า
บทถัดไป