บทที่ 4 เจ้าสาวในเกมแค้น 1.2
ประสบปัญหาทางการเงิน และจำได้ว่าชื่อของวรเมธปรากฏอยู่ในเอกสารสำคัญหลายฉบับที่เขาได้รับหลังจากนั้น
“แต่ลลิศราไม่ได้เป็นคนทำผิด นายก็รู้ว่าเธอไม่เกี่ยวกับเรื่องเมื่อห้าปีก่อน” รชตวินท์พยายามเตือนสติ เพราะเขาเคยพบหญิงสาวหลายครั้งและรู้ว่าเธอเป็นคนอ่อนโยน ไม่เคยคิดร้ายต่อใคร
“เธอเป็นลูกสาวของวรเมธ แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว” อัครวินท์ตอบเสียงแข็งก่อนจะหันกลับมา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธที่สะสมมานาน แม้ลึกลงไปจะมีความลังเลบางอย่าง แต่เขาก็เลือกมองข้ามมัน
“วันหนึ่งนายอาจเสียใจกับสิ่งที่กำลังทำอยู่ก็ได้” เพื่อนสนิทกล่าวด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทีเปลี่ยนใจ
“ฉันไม่มีวันเสียใจที่ทำให้คนตระกูลนั้นได้รับความเจ็บปวด” อัครวินท์ตอบอย่างมั่นใจ โดยไม่รู้เลยว่าคำพูดในวันนี้จะย้อนกลับมาทำร้ายหัวใจของตัวเองในอนาคต
“ฉันหวังว่านายจะคิดให้ดีก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป” รชตวินท์พูดทิ้งท้ายแล้วเดินออกจากห้อง ปล่อยให้เพื่อนสนิทยืนอยู่กับความแค้นที่ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงได้
“พ่อครับ อีกไม่นานคนที่ทำให้พ่อเจ็บปวดจะต้องชดใช้” อัครวินท์พึมพำกับตัวเองขณะหยิบกรอบรูปบิดาที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมามอง เขาไม่เคยลืมคำสัญญาที่ให้ไว้ในวันจัดงานศพว่าจะทำทุกอย่างเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้ครอบครัว แม้วิธีการที่เลือกจะต้องทำร้ายผู้หญิงคนหนึ่งก็ตาม
“ลลิกลับมาแล้วเหรอลูก” เสียงอ่อนแรงของมนัสวีดังขึ้นทันทีที่ลลิศราเปิดประตูห้องพักผู้ป่วยในโรงพยาบาล หญิงวัยห้าสิบสี่ปีนอนพิงหมอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียวแต่ยังพยายามส่งยิ้มให้ลูกสาว
“กลับมาแล้วค่ะคุณแม่ วันนี้รู้สึกเป็นอย่างไรบ้างคะ” ลลิศราฝืนยิ้มก่อนจะเดินเข้าไปนั่งข้างเตียง มือเรียวยื่นไปจับมือมารดาอย่างทะนุถนอม เธอพยายามเก็บซ่อนความกังวลทั้งหมดไว้ภายใต้สีหน้าสดใส เพราะไม่อยากให้คนป่วยต้องคิดมาก
“แม่ดีขึ้นมากแล้วจ้ะ แต่ลูกดูเหนื่อย ๆ นะ ไปทำอะไรมาหรือเปล่า” มนัสวีถามด้วยความเป็นห่วง แม้ร่างกายจะอ่อนแอ แต่หัวใจของคนเป็นแม่ยังรับรู้ได้เสมอว่าลูกสาวกำลังมีเรื่องไม่สบายใจ
“ลลิแค่เหนื่อยจากงานนิดหน่อยค่ะ ไม่มีอะไรหรอก” หญิงสาวตอบพร้อมบีบมือมารดาเบา ๆ เธอไม่กล้าบอกเรื่องข้อเสนอแต่งงาน เพราะกลัวว่ามารดาจะรู้สึกผิดที่ทำให้เธอต้องเสียสละอนาคตของตัวเอง
“ถ้าเหนื่อยก็พักบ้างนะลูก แม่ไม่อยากให้ลลิต้องลำบากเพราะแม่” มนัสวีกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาเริ่มแดงขึ้นเมื่อมองเห็นความเหนื่อยล้าบนใบหน้าลูกสาว
“คุณแม่อย่าพูดแบบนั้นสิคะ ลลิเต็มใจดูแลคุณแม่อยู่แล้ว” ลลิศราตอบทันที ก่อนจะโน้มตัวลงกอดมารดาอย่างอ่อนโยน กลิ่นยาจาง ๆ ภายในห้องทำให้เธอนึกถึงค่าใช้จ่ายมากมายที่ยังรออยู่ แต่เธอก็พยายามไม่แสดงความกังวลออกมา
“พ่อขอโทษนะลลิ” เสียงของวรเมธดังขึ้นจากหน้าประตูห้องพัก ชายวัยห้าสิบแปดปีเดินเข้ามาด้วยสีหน้าอิดโรย เสื้อเชิ้ตที่สวมอยู่ยับเล็กน้อยเหมือนผ่านการเดินทางและการเจรจามาทั้งวัน
“คุณพ่อไปไหนมาคะ” ลลิศราถามขณะลุกขึ้นเดินเข้าไปหา เธอเห็นบิดาถือซองเอกสารสีน้ำตาลอยู่ในมือก็รู้ทันทีว่าเรื่องที่เขาไปจัดการคงไม่สำเร็จ
“พ่อไปคุยกับธนาคารมา แต่เขายังยืนยันเงื่อนไขเดิม” วรเมธตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงภรรยาอย่างหมดแรง เขาเคยเป็นนักธุรกิจที่มีทุกอย่าง แต่ตอนนี้กลับไม่สามารถรักษาแม้แต่บ้านที่ครอบครัวอาศัยอยู่มาหลายสิบปี
“ไม่เป็นไรค่ะคุณพ่อ เราค่อย ๆ หาทางกันนะคะ” ลลิศราพยายามปลอบใจ ทั้งที่ตัวเองแทบมองไม่เห็นทางออก เธอรู้ว่ารายได้จากงานประจำและงานพิเศษไม่เพียงพอสำหรับหนี้สินจำนวนมหาศาล
“พ่อไม่อยากให้ลูกต้องแบกรับปัญหาของพ่ออีกแล้ว” วรเมธกล่าวด้วยดวงตาแดงก่ำ เขารู้สึกผิดที่ความผิดพลาดทางธุรกิจทำให้ภรรยาและลูกทั้งสองต้องลำบาก แม้ส่วนหนึ่งของปัญหาจะเกิดจากการถูกใส่ร้ายในอดีต แต่เขาก็ยังโทษตัวเองที่ไม่สามารถปกป้องครอบครัวได้
“ลลิมีเรื่องอยากบอกคุณพ่อค่ะ” หญิงสาวพูดขึ้นหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ปล่อยให้ครอบครัวต้องสูญเสียทุกอย่าง หากการแต่งงานครั้งนี้สามารถช่วยทุกคนได้ เธอก็พร้อมจะลองเสี่ยงดูสักครั้ง
“เรื่องอะไรเหรอลูก” วรเมธเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย ขณะที่มนัสวีก็มองลูกสาวอย่างตั้งใจเช่นกัน
“มีคนขอลลิแต่งงานค่ะ” ลลิศราพูดออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อยเพราะไม่กล้าสบตาบิดามารดา
“ใครกันลูก” มนัสวีถามด้วยความประหลาดใจ เพราะไม่เคยรู้ว่าลูกสาวกำลังคบหากับใครอยู่
“คุณอัครวินท์ เทวรัชตะค่ะ” ลลิศราตอบอย่างชัดเจน และทันทีที่ชื่อชายหนุ่มหลุดออกจากริมฝีปาก สีหน้าของวรเมธก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
“อัครวินท์ ลูกชายของธีรศวินน่ะเหรอ” วรเมธถามเสียงเครียด มือที่ถือซองเอกสารกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อนย้อนกลับเข้ามาในหัวทันที
“ใช่ค่ะคุณพ่อ คุณพ่อรู้จักเขาด้วยเหรอคะ” ลลิศราถามด้วยความสงสัย เพราะแม้จะรู้ว่าทั้งสองครอบครัวเคยทำธุรกิจร่วมกัน แต่เธอไม่เคยทราบรายละเอียดความสัมพันธ์ในอดีตมากนัก
“พ่อไม่อยากให้ลูกแต่งงานกับผู้ชายคนนั้น” วรเมธตอบทันที น้ำเสียงหนักแน่นจนลลิศราตกใจ เขาไม่รู้ว่าอัครวินท์มีจุดประสงค์อะไร แต่จากความขัดแย้งในอดีต เขาไม่เชื่อว่าการขอแต่งงานครั้งนี้จะเกิดขึ้นโดยไม่มีเหตุผลแอบแฝง
“ทำไมล่ะคะคุณพ่อ” หญิงสาวถามอย่างไม่เข้าใจ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอไม่เคยได้ยินบิดาพูดถึงอัครวินท์ในทางไม่ดี
“เรื่องมันยาวมากลูก แต่พ่ออยากให้ลลิคิดให้ดี อย่าเอาชีวิตตัวเองไปแลกกับปัญหาของครอบครัวเรา” วรเมธกล่าวด้วยความเจ็บปวด เขาไม่ต้องการให้ลูกสาวต้องเผชิญกับผลของความขัดแย้งที่เธอไม่ได้ก่อ
“ถ้าลลิรักเขาล่ะคะ” คำถามหลุดออกจากริมฝีปากหญิงสาวอย่างแผ่วเบา ทำให้ทั้งบิดาและมารดานิ่งไปพร้อมกัน เธอไม่เคยสารภาพเรื่องนี้กับใครนอกจากพิณณาราเพื่อนสนิท เพราะรู้ดีว่าอัครวินท์ไม่เคยมองเธอในฐานะผู้หญิงที่เขารัก
“ลูกแน่ใจหรือว่าเขารักลูกเหมือนกัน” วรเมธถามกลับด้วยความเป็นห่วง คำถามนั้นทำให้ลลิศรารู้สึกเหมือนมีเข็มเล่มเล็กแทงลงกลางหัวใจ เพราะเธอไม่สามารถตอบได้เลยว่าชายหนุ่มมีความรู้สึกอย่างไรกับเธอ
“ลลิไม่รู้ค่ะ” เธอตอบตามความจริง ก่อนจะฝืนยิ้มทั้งที่ดวงตาเริ่มมีน้ำใส ๆ เอ่อคลอ
“ถ้าอย่างนั้นพ่อขอให้ลูกอย่าเพิ่งตัดสินใจอะไรเพราะความจำเป็นเลยนะ” วรเมธพูดพร้อมยื่นมือมาจับไหล่ลูกสาว เขายอมสูญเสียบ้านและทรัพย์สินทั้งหมดได้ แต่ไม่อาจทนเห็นลูกสาวต้องแต่งงานกับคนที่อาจทำร้ายหัวใจเธอ
“ลลิจะคิดให้ดีค่ะคุณพ่อ” หญิงสาวตอบเบา ๆ แม้ภายในใจจะเริ่มมีคำตอบชัดเจนแล้วก็ตาม
“ลลิ แกอยู่ไหน” เสียงของพิณณาราดังขึ้นผ่านโทรศัพท์มือถือในช่วงค่ำ หลังจากลลิศราเดินออกมานั่งอยู่บริเวณสวนเล็ก ๆ ด้านหลังโรงพยาบาลเพียงลำพัง
“ฉันอยู่โรงพยาบาล มีอะไรเหรอพิณ” ลลิศราถามขณะเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมืดลง แสงไฟตามทางเดินส่องสว่างท่ามกลางความเงียบสงบ แต่ในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยความวุ่นวาย
“ฉันได้ยินมาว่าบริษัทที่แกไปสมัครงานปฏิเสธแล้วจริงหรือเปล่า” พิณณาราถามด้วยความเป็นห่วง เพราะรู้ว่าเพื่อนกำลังพยายามหางานที่มีรายได้สูงขึ้นเพื่อช่วยครอบครัว
“จริง เขาบอกว่าประสบการณ์ฉันยังไม่พอ” ลลิศราตอบพร้อมถอนหายใจเบา ๆ เธอส่งใบสมัครไปหลายแห่งแล้ว แต่ยังไม่มีที่ไหนให้คำตอบที่เป็นความหวังได้เลย
