บทที่ 5 เจ้าสาวในเกมแค้น 1.3
“แล้วแกจะทำยังไงต่อ” เพื่อนสนิทถามอย่างกังวล
“ฉันอาจจะแต่งงาน” ลลิศราพูดออกไปอย่างไม่ทันคิด ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อได้ยินเสียงอุทานดังมาจากปลายสาย
“แต่งงาน! กับใคร อย่าบอกนะว่าเป็นคุณอัครวินท์” พิณณาราถามเสียงสูง เพราะรู้ดีว่าเพื่อนแอบรักผู้ชายคนนี้มานานเพียงใด
“ใช่ เขาขอฉันแต่งงานวันนี้” ลลิศราตอบพลางก้มมองมือของตัวเอง เธอรู้สึกเหมือนกำลังเล่าเรื่องของคนอื่น เพราะทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนแทบตั้งตัวไม่ทัน
“แล้วเขาบอกว่ารักแกหรือเปล่า” พิณณาราถามทันที น้ำเสียงจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“เปล่า เขาบอกว่าไม่จำเป็นต้องมีความรัก” ลลิศราตอบด้วยรอยยิ้มเศร้า ก่อนจะหลับตาลงชั่วครู่เพื่อกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหล
“ลลิ ฉันไม่อยากให้แกแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักแกนะ” เพื่อนสนิทพูดด้วยความเป็นห่วง เพราะรู้ว่าลลิศราเป็นคนทุ่มเทให้กับความรักมากเพียงใด หากต้องอยู่กับผู้ชายเย็นชาอย่างอัครวินท์ เธอเกรงว่าเพื่อนจะเป็นฝ่ายเจ็บปวดเสียเอง
“แต่เขาช่วยครอบครัวฉันได้” ลลิศราตอบเสียงสั่น เธอรู้ว่าการแต่งงานโดยไม่มีความรักอาจทำให้ชีวิตไม่มีความสุข แต่เมื่อคิดถึงมารดาที่กำลังป่วยและบิดาที่แทบหมดหนทาง เธอก็ไม่อาจเลือกความสุขของตัวเองเพียงคนเดียวได้
“แล้วหัวใจแกล่ะ ใครจะช่วย” พิณณาราถามเบา ๆ คำถามนั้นทำให้ลลิศรานิ่งเงียบไปนาน เพราะไม่เคยคิดถึงตัวเองอย่างจริงจังเลยสักครั้ง
“ฉันคงต้องดูแลมันเอง” หญิงสาวตอบในที่สุด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่หวังเพียงว่าความดีและความจริงใจอาจทำให้หัวใจที่เย็นชาของอัครวินท์อ่อนลงได้บ้าง
“ถ้าแกตัดสินใจแล้ว ฉันก็จะอยู่ข้างแกเสมอ แต่สัญญากับฉันอย่างหนึ่งได้ไหม” พิณณาราพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“อะไรเหรอ” ลลิศราถามพร้อมยกมือเช็ดน้ำตาหยดเล็กที่ไหลลงมาตามแก้ม
“อย่ารักเขาจนลืมรักตัวเอง” เพื่อนสนิทกล่าวช้า ๆ ทุกคำชัดเจนจนลลิศรารู้สึกสะเทือนใจอย่างประหลาด
“ฉันสัญญา” เธอตอบเบา ๆ ทั้งที่ไม่แน่ใจเลยว่าจะรักษาสัญญานั้นได้จริงหรือไม่
“คุณอัครวินท์คะ ลลิเองค่ะ” เช้าวันรุ่งขึ้น ลลิศรายืนอยู่ริมหน้าต่างห้องนอนของตัวเองขณะโทรศัพท์หาชายหนุ่ม หลังจากใช้เวลาทั้งคืนทบทวนข้อเสนอ เธอตัดสินใจแล้วว่าจะยอมรับการแต่งงานครั้งนี้ แม้จะรู้ว่าหนทางข้างหน้าไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ
“ผมรอฟังคำตอบอยู่” เสียงทุ้มต่ำดังมาตามสายโดยไม่มีคำทักทายใด ๆ ทำให้หญิงสาวเผลอกำโทรศัพท์แน่นขึ้นเล็กน้อย
“ลลิตกลงแต่งงานกับคุณค่ะ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นคง แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงของมันเอง
“ดีมาก ผมจะให้ทนายส่งเอกสารไปให้คุณตรวจสอบ วันนี้บ่ายสองโมงเราจะไปจดทะเบียนสมรสกัน” อัครวินท์กล่าวอย่างรวดเร็ว ราวกับทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้วตั้งแต่แรก
“วันนี้เลยเหรอคะ” ลลิศราถามด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าการแต่งงานจะเกิดขึ้นรวดเร็วถึงเพียงนี้
“มีปัญหาอะไรหรือเปล่า” เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ไม่มีค่ะ ลลิแค่ยังไม่ได้เตรียมตัว” หญิงสาวตอบพลางมองตัวเองในกระจก เธอไม่เคยคิดเลยว่าวันที่ได้แต่งงานกับคนที่รักจะมาถึงโดยไม่มีแม้แต่การขอแต่งงานอย่างอ่อนโยน ไม่มีดอกไม้ ไม่มีแหวน และไม่มีคำว่ารัก
“คุณไม่จำเป็นต้องเตรียมอะไรมาก แค่แต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วมาที่บริษัทตอนบ่ายโมงครึ่ง” อัครวินท์สั่งก่อนจะหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่าเขาจะจัดการเรื่องเอกสารและการเดินทางทั้งหมดเอง
“ค่ะคุณวินท์” ลลิศราตอบอย่างว่าง่าย ก่อนจะรวบรวมความกล้าถามสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจมาตั้งแต่เมื่อวาน
“มีอะไรอีก” ชายหนุ่มถามเมื่อเห็นว่าเธอยังไม่วางสาย
“หลังจากเราแต่งงานกันแล้ว ลลิขอเรียกคุณว่าสามีได้ไหมคะ” หญิงสาวถามด้วยเสียงแผ่วเบา ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย แม้รู้ว่าเป็นเพียงการแต่งงานตามข้อตกลง แต่คำว่าสามีก็ยังมีความหมายกับเธอมากเหลือเกิน
“คุณจะเรียกอะไรก็ได้ แต่จำไว้ว่าความสัมพันธ์ของเราไม่ได้เกิดจากความรัก” อัครวินท์ตอบอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะตัดสายไปโดยไม่รอฟังคำตอบ
“ลลิรู้ค่ะ ว่าคุณไม่ได้รักลลิ” หญิงสาวพึมพำกับโทรศัพท์ที่เงียบสนิท ก่อนจะค่อย ๆ วางมันลงบนโต๊ะข้างเตียง น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนหลังมือโดยที่เธอไม่ทันรู้ตัว
“คุณวินท์ครับ ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว” ศศิภัสร์ เลขานุการส่วนตัวรายงานหลังจากเดินเข้ามาในห้องทำงานของอัครวินท์ช่วงสาย เอกสารการชำระหนี้และข้อตกลงก่อนสมรสถูกจัดเตรียมไว้อย่างครบถ้วนตามคำสั่ง
“ดี เตรียมรถไว้ด้วย บ่ายนี้ฉันจะไปจดทะเบียนสมรส” อัครวินท์ตอบโดยไม่เงยหน้าจากเอกสารที่กำลังอ่าน สีหน้าของเขาไม่มีความตื่นเต้นเหมือนชายหนุ่มที่กำลังจะได้แต่งงานเลยแม้แต่น้อย
“คุณอัครวินท์แน่ใจแล้วใช่ไหมครับ” ศศิภัสร์ถามอย่างระมัดระวัง เพราะแม้จะเป็นเลขานุการที่ไม่ชอบก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้กับการตัดสินใจอย่างกะทันหันครั้งนี้
“ฉันไม่เคยตัดสินใจอะไรโดยไม่คิดให้รอบคอบ” ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ ก่อนจะปิดแฟ้มเอกสารแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความจากทนายความ
“ครับ ผมจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย” เลขานุการรับคำก่อนจะเดินออกจากห้องอย่างเงียบ ๆ
“ในที่สุดลูกสาวของแกก็จะเข้ามาอยู่ในบ้านฉัน วรเมธ” อัครวินท์พึมพำกับตัวเองขณะมองเอกสารการสมรสที่วางอยู่ตรงหน้า มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา เขารอวันที่จะได้ทำให้ครอบครัววรัญญกุลรู้จักความสูญเสียมานาน และวันนี้แผนการของเขากำลังจะเริ่มต้นขึ้น
“คุณลลิศราใช่ไหมครับ” เสียงของชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาดังขึ้นเมื่อลลิศราเดินทางมาถึงสำนักงานใหญ่ในช่วงบ่าย เธอสวมชุดเดรสสีครีมเรียบง่าย ผมยาวดำขลับปล่อยสยายลงกลางหลัง ใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มเครื่องสำอางเพียงเล็กน้อย
“ใช่ค่ะ” เธอตอบพร้อมส่งยิ้มสุภาพให้ชายตรงหน้า
“ผมอธิศวร์ เป็นทนายความของคุณอัครวินท์ครับ เชิญทางนี้เลยครับ” ชายหนุ่มแนะนำตัวก่อนจะพาเธอไปยังห้องรับรองส่วนตัว ซึ่งมีเอกสารหลายชุดวางรออยู่บนโต๊ะ
“เอกสารทั้งหมดนี่เกี่ยวกับการแต่งงานใช่ไหมคะ” ลลิศราถามขณะนั่งลง เธอมองกระดาษจำนวนมากด้วยความรู้สึกประหม่า เพราะไม่เคยคิดว่าการแต่งงานจะต้องมีเงื่อนไขมากมายเช่นนี้
“ใช่ครับ ผมอยากให้คุณอ่านอย่างละเอียดก่อนลงนาม หากมีข้อไหนไม่เข้าใจสามารถสอบถามได้ทันที” อธิศวร์ตอบอย่างสุภาพ ก่อนจะอธิบายรายละเอียดสำคัญทีละข้อ ทั้งระยะเวลาหนึ่งปี การจัดการทรัพย์สิน การชำระหนี้ และสิทธิของทั้งสองฝ่ายหลังสิ้นสุดข้อตกลง
“ถ้าครบหนึ่งปีแล้ว คุณอัครวินท์ต้องการหย่า ลลิจะต้องยอมใช่ไหมคะ” หญิงสาวถามขณะมองข้อความบนกระดาษ หัวใจของเธอเจ็บแปลบอย่างไม่มีเหตุผล ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มต้นชีวิตคู่ด้วยซ้ำ
