บทที่ 6 เจ้าสาวในเกมแค้น 1.4
“ตามข้อตกลง ทั้งสองฝ่ายมีสิทธิ์ตกลงหย่ากันเมื่อครบกำหนดครับ แต่ไม่มีใครสามารถบังคับให้อีกฝ่ายยินยอมหย่าโดยปราศจากกระบวนการตามกฎหมายได้” อธิศวร์อธิบายอย่างชัดเจน เพราะไม่ต้องการให้หญิงสาวเข้าใจผิดเกี่ยวกับสิทธิของตัวเอง
“เข้าใจแล้วค่ะ” ลลิศราตอบก่อนจะก้มลงอ่านเอกสารต่ออย่างตั้งใจ เธอใช้เวลาพิจารณาอยู่พักใหญ่และสอบถามบางข้อจนเข้าใจ ก่อนจะหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อในส่วนที่ยอมรับได้
“อ่านเรียบร้อยแล้วใช่ไหม” เสียงทุ้มต่ำของอัครวินท์ดังขึ้นจากหน้าประตู ทำให้ลลิศราเงยหน้าขึ้นมองทันที ชายหนุ่มสวมชุดสูทสีดำตัดเย็บอย่างประณีต ใบหน้าหล่อเหลาคมคายดูเคร่งขรึมเช่นเคย
“เรียบร้อยแล้วค่ะ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ
“ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเถอะ” เขาพูดสั้น ๆ แล้วหันหลังเดินออกจากห้องโดยไม่รอให้เธอเดินมาถึง
“ค่ะ” ลลิศรารับคำเบา ๆ ก่อนจะรีบเดินตามไป เธอมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งตื่นเต้น ดีใจ หวาดกลัว และกังวลจนไม่รู้ว่าควรจัดการกับหัวใจตัวเองอย่างไร
“คุณลลิศรา วรัญญกุล ยินยอมจดทะเบียนสมรสกับคุณอัครวินท์ เทวรัชตะ หรือไม่ครับ” เจ้าหน้าที่ทะเบียนถามด้วยน้ำเสียงสุภาพหลังจากตรวจสอบเอกสารทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ภายในห้องมีเพียงคนไม่กี่คน ไม่มีดอกไม้ประดับ ไม่มีเสียงดนตรี และไม่มีบรรยากาศของงานแต่งงานอย่างที่หญิงสาวเคยจินตนาการไว้
“ยินยอมค่ะ” ลลิศราตอบด้วยเสียงสั่นเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย เธอหวังว่าอย่างน้อยเขาจะหันมาสบตากันสักครั้ง แต่เขากลับมองตรงไปข้างหน้าโดยไม่แสดงความรู้สึกใด
“คุณอัครวินท์ เทวรัชตะ ยินยอมจดทะเบียนสมรสกับคุณลลิศรา วรัญญกุล หรือไม่ครับ” เจ้าหน้าที่ถามต่อ
“ยินยอมครับ” อัครวินท์ตอบทันทีด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สีหน้าเรียบเฉยไม่เปลี่ยนแปลง
“เชิญทั้งสองท่านลงลายมือชื่อครับ” เจ้าหน้าที่กล่าวพร้อมเลื่อนเอกสารมาตรงหน้า ทั้งสองจึงลงนามตามลำดับ ก่อนที่เจ้าหน้าที่จะดำเนินการตามขั้นตอนจนการจดทะเบียนสมรสเสร็จสมบูรณ์
“เรียบร้อยแล้วครับ ขอแสดงความยินดีกับทั้งสองท่านด้วยนะครับ” เจ้าหน้าที่กล่าวพร้อมส่งเอกสารคืนให้คู่สมรส
“ขอบคุณค่ะ” ลลิศราตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ แม้ภายในใจจะรู้สึกว่างเปล่าอย่างประหลาด เธอก้มมองเอกสารในมือซึ่งมีชื่อของตัวเองและชายที่รักปรากฏอยู่ร่วมกัน ความฝันที่เคยคิดว่าไม่มีวันเป็นจริงกลับเกิดขึ้นแล้ว แต่เหตุใดหัวใจจึงไม่ได้มีความสุขอย่างที่ควรจะเป็น
“เสร็จแล้วก็กลับกันเถอะ” อัครวินท์พูดก่อนจะเดินนำออกไปโดยไม่ยื่นมือมาจับเธอแม้แต่น้อย
“คุณวินท์คะ” ลลิศราเรียกเบา ๆ ทำให้ชายหนุ่มหยุดเดินแล้วหันกลับมาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์เล็กน้อย
“มีอะไรอีก” เขาถามเสียงเรียบ
“วันนี้เราแต่งงานกันแล้ว ลลิขอถ่ายรูปคู่กับคุณสักรูปได้ไหมคะ” หญิงสาวถามอย่างลังเล เธอไม่ได้ต้องการงานแต่งงานใหญ่โตหรือของขวัญราคาแพง เพียงแค่อยากมีภาพถ่ายหนึ่งใบไว้เป็นความทรงจำของวันที่ได้แต่งงานกับคนที่รัก
“ไม่จำเป็น” อัครวินท์ตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด ก่อนจะมองเธอด้วยสายตาเย็นชา
“แค่รูปเดียวก็ไม่ได้เหรอคะ” ลลิศราถามเสียงเบาลง ความหวังเล็ก ๆ ในดวงตาค่อย ๆ หม่นแสง
“ผมบอกว่าไม่จำเป็น คุณอย่าทำเหมือนการแต่งงานครั้งนี้เป็นเรื่องน่ายินดีนักเลย” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง คำพูดนั้นทำให้หญิงสาวชะงักไปทันที รอยยิ้มที่พยายามรักษาไว้ตลอดทั้งวันเลือนหายจนหมดสิ้น
“ขอโทษค่ะ ลลิจะไม่ขออีก” เธอตอบเบา ๆ ก่อนจะก้มหน้าลงซ่อนดวงตาที่เริ่มแดงก่ำ
“ดี แล้วจำเอาไว้ด้วยว่าต่อหน้าคนอื่นคุณคือภรรยาของผม แต่เมื่ออยู่กันตามลำพัง คุณไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรเกินกว่าข้อตกลง” อัครวินท์กล่าวชัดถ้อยชัดคำ ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก
“ค่ะคุณวินท์” ลลิศราตอบทั้งที่รู้ว่าเขาคงไม่ได้ยินแล้ว เธอยืนอยู่ตรงนั้นอีกครู่หนึ่ง พยายามสูดลมหายใจลึกเพื่อกลั้นน้ำตา ก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดหางตาอย่างรวดเร็ว
“คุณลลิศราครับ รถพร้อมแล้วครับ” สมชาย คนขับรถของตระกูลเทวรัชตะเดินเข้ามาแจ้งด้วยท่าทางสุภาพ เขามองหญิงสาวด้วยความเห็นใจเล็กน้อย เพราะเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่โดยบังเอิญ
“ขอบคุณค่ะ” ลลิศราตอบพร้อมฝืนยิ้ม ก่อนจะเดินตามคนขับรถออกไปยังลานจอดรถ
“ตั้งแต่วันนี้คุณจะย้ายมาอยู่ที่บ้านผม” อัครวินท์พูดขึ้นทันทีที่หญิงสาวนั่งลงบนเบาะหลังของรถยนต์คันหรู เขานั่งอยู่ก่อนแล้วและกำลังก้มมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือ
“วันนี้เลยเหรอคะ” เธอถามด้วยความตกใจ เพราะยังไม่ได้เก็บเสื้อผ้าหรือบอกลาครอบครัวอย่างเป็นทางการ
“ผมให้คนไปรับของใช้จำเป็นจากบ้านคุณแล้ว ส่วนของที่เหลือค่อยให้คนจัดการทีหลัง” เขาตอบโดยไม่เงยหน้า
“แต่ลลิยังไม่ได้บอกคุณแม่เลยนะคะ” หญิงสาวกล่าวอย่างกังวล เพราะกลัวว่ามารดาจะตกใจหากรู้ว่าเธอจดทะเบียนสมรสและย้ายออกจากบ้านภายในวันเดียวกัน
“ผมให้คนแจ้งครอบครัวคุณแล้ว และจัดการเรื่องหนี้สินตามที่ตกลงไว้เรียบร้อย” อัครวินท์ตอบเสียงเรียบ ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงแล้วหันมามองเธอเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ขึ้นรถ
“ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยครอบครัวลลิ” หญิงสาวกล่าวจากใจจริง แม้เขาจะไม่ได้รักเธอ แต่การช่วยเหลือครั้งนี้มีความหมายกับครอบครัวเธอมากเหลือเกิน
“ไม่ต้องขอบคุณ เพราะทุกอย่างมีราคาที่คุณต้องจ่าย” ชายหนุ่มตอบด้วยรอยยิ้มเย็นชา ทำให้ลลิศรารู้สึกหนาวเย็นไปทั้งหัวใจ
“ลลิเข้าใจค่ะ” เธอตอบเบา ๆ ก่อนจะหันหน้าออกไปมองวิวข้างทาง ไม่กล้าถามอีกว่าราคาที่เขาพูดถึงหมายถึงอะไร
“เข้าใจก็ดี เพราะนับจากวันนี้ชีวิตของคุณจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป” อัครวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะเอนหลังพิงเบาะแล้วหลับตาลง ราวกับบทสนทนาระหว่างทั้งสองจบสิ้นแล้ว
“ลลิจะพยายามเป็นภรรยาที่ดีนะคะ” หญิงสาวพูดแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน เธอไม่รู้ว่าเขาหลับไปแล้วหรือเพียงแค่ไม่อยากสนทนาด้วย แต่ก็ยังอยากบอกความตั้งใจของตัวเองออกมา
“ไม่จำเป็นต้องพยายามทำให้ผมรัก เพราะมันไม่มีวันเกิดขึ้น” อัครวินท์ตอบทั้งที่ยังหลับตา คำพูดนั้นทำให้ลลิศรานิ่งงันไปทันที น้ำตาที่พยายามกลั้นมาตลอดทั้งวันไหลลงมาตามแก้มอย่างเงียบงัน
“ค่ะ ลลิจะจำเอาไว้” เธอตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนจะรีบยกมือเช็ดน้ำตาแล้วหันหน้าออกไปทางหน้าต่างอีกครั้ง
“ถึงบ้านแล้วครับคุณวินท์” สมชายกล่าวหลังจากรถยนต์แล่นผ่านประตูเหล็กขนาดใหญ่เข้าสู่คฤหาสน์เทวรัชตะ บ้านหลังใหญ่ตั้งอยู่ท่ามกลางสวนสวยที่ได้รับการดูแลอย่างดี ตัวอาคารสีขาวสูงสองชั้นตกแต่งอย่างหรูหรา แต่กลับให้ความรู้สึกเงียบเหงาอย่างประหลาด
“ลงมา” อัครวินท์พูดสั้น ๆ ก่อนจะเปิดประตูรถแล้วก้าวลงไปทันที
“ค่ะ” ลลิศราตอบก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายแล้วเดินตามลงมา เธอเงยหน้ามองคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยความตื่นตะลึง เพราะไม่เคยเข้ามาภายในบ้านของเขามาก่อน
“คุณวินท์กลับมาแล้วเหรอคะ” ป้าจันทร์เพ็ญ แม่บ้านใหญ่ประจำคฤหาสน์เดินออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นหญิงสาวแปลกหน้าที่ยืนอยู่ข้างเจ้านาย
