บทที่ 7 เจ้าสาวในเกมแค้น 1.5

“นี่ลลิศรา ภรรยาของผม” อัครวินท์แนะนำสั้น ๆ โดยไม่มีความภาคภูมิใจหรือความอ่อนโยนในน้ำเสียงแม้แต่น้อย

“ภรรยาเหรอคะ” ป้าจันทร์เพ็ญอุทานด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบตั้งสติแล้วส่งยิ้มให้หญิงสาวอย่างอบอุ่น

“สวัสดีค่ะคุณป้า ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” ลลิศรายกมือไหว้อย่างนอบน้อม ทำให้แม่บ้านใหญ่รีบรับไหว้ด้วยความเอ็นดู

“ไม่ต้องเรียกป้าก็ได้ค่ะคุณผู้หญิง เรียกป้าจันทร์เหมือนคนในบ้านก็พอ” แม่บ้านใหญ่ตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง เธอรู้สึกถูกชะตากับหญิงสาวตั้งแต่แรกเห็น เพราะอีกฝ่ายมีท่าทางสุภาพและอ่อนโยน

“เรียกลลิเฉย ๆ ก็ได้ค่ะป้าจันทร์” ลลิศราตอบพร้อมรอยยิ้มจริงใจ เป็นรอยยิ้มแรกที่เกิดขึ้นจากความสบายใจนับตั้งแต่เดินทางมาถึง

“ป้าจันทร์ พาเธอไปที่ห้องพักฝั่งตะวันออกด้วย” อัครวินท์สั่งเสียงเรียบ ก่อนจะหันไปมองภรรยาที่เพิ่งจดทะเบียนสมรสกันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

“ห้องฝั่งตะวันออกเหรอคะคุณวินท์” ป้าจันทร์เพ็ญถามด้วยความแปลกใจ เพราะห้องพักฝั่งนั้นอยู่ห่างจากห้องนอนใหญ่ของเจ้านายมาก และปกติใช้สำหรับรับรองแขกที่มาพักชั่วคราว

“ใช่ เธอจะพักที่นั่น” ชายหนุ่มตอบอย่างชัดเจน ก่อนจะหันไปทางลลิศรา

“ลลิพักห้องไหนก็ได้ค่ะ” หญิงสาวรีบพูดเมื่อเห็นสีหน้าอึดอัดของแม่บ้านใหญ่ เธอไม่ต้องการสร้างปัญหาตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้

“ดี เพราะผมไม่ต้องการให้คุณเข้ามายุ่งกับพื้นที่ส่วนตัวของผมโดยไม่ได้รับอนุญาต” อัครวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองโดยไม่หันกลับมามอง

“คุณลลิไม่ต้องคิดมากนะคะ คุณวินท์อาจจะเหนื่อยจากงาน” ป้าจันทร์เพ็ญพยายามปลอบใจเมื่อเห็นสีหน้าหม่นหมองของหญิงสาว

“ไม่เป็นไรค่ะป้าจันทร์ ลลิเข้าใจ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ แม้ภายในใจจะรู้สึกเจ็บปวดมากก็ตาม

“ถ้าอย่างนั้นตามป้ามาทางนี้นะคะ เดี๋ยวป้าจะจัดห้องให้เรียบร้อย” แม่บ้านใหญ่พูดอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเดินนำหญิงสาวขึ้นบันไดอีกด้านหนึ่งของคฤหาสน์

“ห้องสวยมากเลยค่ะ” ลลิศราพูดเมื่อเดินเข้ามาภายในห้องนอนขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวและครีม มีเตียงนอนกว้างตั้งอยู่กลางห้อง หน้าต่างกระจกบานใหญ่เปิดให้เห็นสวนดอกไม้ด้านนอก ทุกอย่างดูสะอาดและสะดวกสบาย แต่กลับไม่มีความรู้สึกอบอุ่นเหมือนบ้านที่เธอจากมา

“ถ้าขาดเหลืออะไรบอกป้าได้เลยนะคะ” ป้าจันทร์เพ็ญกล่าวพร้อมช่วยจัดกระเป๋าเสื้อผ้าที่คนขับรถนำขึ้นมาวางไว้ก่อนหน้านี้

“ขอบคุณมากค่ะป้าจันทร์” ลลิศราตอบด้วยความซาบซึ้ง ก่อนจะเดินไปยืนริมหน้าต่าง มองแสงแดดยามเย็นที่ทอดลงบนสวนสวยอย่างเงียบงัน

“เย็นนี้คุณลลิอยากรับประทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ” แม่บ้านใหญ่ถามด้วยรอยยิ้ม

“อะไรก็ได้ค่ะ ลลิทานง่าย” หญิงสาวตอบ ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงหันกลับไปถามด้วยความสนใจ

“แล้วคุณวินท์ชอบทานอะไรเหรอคะ” เธอถามด้วยแววตาเป็นประกายเล็กน้อย เพราะอยากเรียนรู้เรื่องราวของสามีให้มากขึ้น แม้เขาจะไม่เคยแสดงความสนใจเธอก็ตาม

“คุณวินท์ชอบอาหารไทยค่ะ โดยเฉพาะต้มยำกุ้งกับไข่เจียว แต่ช่วงหลังไม่ค่อยกลับมาทานข้าวที่บ้านเท่าไร” ป้าจันทร์เพ็ญตอบตามความจริง ก่อนจะมองหญิงสาวด้วยความเอ็นดู

“ถ้าอย่างนั้นเย็นนี้ลลิช่วยทำอาหารได้ไหมคะ” ลลิศราถามอย่างกระตือรือร้น เธอทำอาหารเป็นมาตั้งแต่เด็กและคิดว่าการได้ลงมือทำอาหารให้สามีอาจเป็นจุดเริ่มต้นเล็ก ๆ ของความสัมพันธ์ที่ดี

“ได้สิคะ ป้าดีใจเสียอีกที่มีคนมาช่วย” แม่บ้านใหญ่ตอบด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะพาหญิงสาวลงไปยังห้องครัว

“คุณวินท์คะ อาหารเย็นพร้อมแล้วค่ะ” ลลิศราเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวังเมื่อเดินมาหยุดหน้าห้องทำงานของสามีในเวลาหนึ่งทุ่ม เธอใช้เวลาร่วมกับป้าจันทร์เพ็ญเตรียมอาหารหลายอย่าง โดยตั้งใจทำต้มยำกุ้งและไข่เจียวที่เขาชอบเป็นพิเศษ

“เข้ามา” เสียงทุ้มต่ำดังออกมาจากด้านใน ทำให้หญิงสาวค่อย ๆ เปิดประตูเข้าไป

“ลลิทำอาหารเย็นไว้ค่ะ ถ้าคุณวินท์ว่างแล้วลงไปทานด้วยกันนะคะ” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน มือทั้งสองข้างประสานกันอยู่ด้านหน้าอย่างประหม่า

“ใครบอกให้คุณทำ” อัครวินท์ถามโดยไม่เงยหน้าจากเอกสาร น้ำเสียงของเขาทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าหญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย

“ไม่มีใครบอกค่ะ ลลิแค่อยากทำให้” เธอตอบตามความจริง ก่อนจะรีบอธิบายว่าได้ถามป้าจันทร์เพ็ญแล้วว่าเขาชอบรับประทานอะไร

“ผมไม่ได้ขอให้คุณมาทำหน้าที่แม่ครัว” ชายหนุ่มกล่าวเสียงแข็ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาเย็นชา

“ลลิไม่ได้คิดอย่างนั้นนะคะ ลลิแค่อยากให้คุณได้ทานอาหารที่ชอบ” เธอพยายามอธิบายอย่างใจเย็น แม้จะเริ่มรู้สึกเจ็บปวดกับท่าทีของเขา

“ผมไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับชีวิตส่วนตัว โดยเฉพาะคนที่ผมไม่ได้ต้องการให้อยู่ใกล้” อัครวินท์พูดช้า ๆ ทุกคำชัดเจนราวกับตั้งใจให้หญิงสาวจดจำ

“ขอโทษค่ะ ต่อไปลลิจะไม่ทำอีก” เธอตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะก้มหน้าลงเพื่อซ่อนดวงตาที่เริ่มมีน้ำตาคลอ

“แล้วก็อย่าคิดว่าการทำอาหารหรือเอาใจผมจะทำให้ผมรักคุณได้” เขากล่าวต่ออย่างไร้ความปรานี

“ลลิไม่ได้หวังอะไรค่ะ” หญิงสาวตอบทั้งที่หัวใจเจ็บแปลบ เพราะความจริงแล้วเธอหวัง หวังเพียงรอยยิ้มเล็ก ๆ หรือคำขอบคุณสักคำจากคนที่รัก

“ถ้าอย่างนั้นก็ออกไป ผมต้องทำงาน” อัครวินท์สั่งก่อนจะก้มหน้ากลับไปอ่านเอกสารต่อ ราวกับเธอไม่เคยมีตัวตนอยู่ในห้องนี้

“ค่ะ” ลลิศรารับคำเบา ๆ ก่อนจะหันหลังเดินออกไปอย่างเงียบงัน ทันทีที่ประตูปิดลง น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ก็ไหลลงมาตามแก้ม เธอยกมือปิดปากตัวเองเพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นดังออกมา

“คุณลลิเป็นอะไรหรือเปล่าคะ” ป้าจันทร์เพ็ญถามด้วยความตกใจเมื่อเห็นหญิงสาวเดินลงมาจากชั้นสองด้วยดวงตาแดงก่ำ

“ไม่มีอะไรค่ะป้าจันทร์ ลลิแค่แสบตานิดหน่อย” เธอฝืนยิ้มก่อนจะรีบยกมือเช็ดน้ำตา แม้รู้ว่าข้ออ้างนั้นฟังไม่ขึ้นเลยก็ตาม

“คุณวินท์ไม่ลงมาทานข้าวเหรอคะ” แม่บ้านใหญ่ถามอย่างระมัดระวัง

“คุณวินท์ทำงานอยู่ค่ะ เราทานกันก่อนเถอะนะคะ” ลลิศราตอบพร้อมพยายามทำเสียงให้สดใส แต่หัวใจกลับหนักอึ้งจนแทบกลืนอาหารไม่ลง

“ถ้าอย่างนั้นคุณลลิทานเยอะ ๆ นะคะ วันนี้ทำอาหารตั้งหลายอย่าง” ป้าจันทร์เพ็ญพูดด้วยความเอ็นดู ก่อนจะตักอาหารใส่จานให้หญิงสาว

“ขอบคุณค่ะ” ลลิศราตอบพร้อมรอยยิ้มเศร้า เธอมองอาหารที่ตัวเองตั้งใจทำอย่างสุดฝีมือแล้วรู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก เพราะคนที่เธออยากให้รับประทานมากที่สุดกลับไม่แม้แต่จะลงมามอง

“คุณลลิไม่ต้องฝืนยิ้มก็ได้นะคะ ถ้าเสียใจก็ร้องไห้ออกมาเถอะ” ป้าจันทร์เพ็ญกล่าวอย่างอ่อนโยนเมื่อเห็นหญิงสาวพยายามกลั้นน้ำตาจนดวงตาแดงก่ำ

“ลลิไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ” เธอตอบพร้อมส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะก้มลงตักข้าวเข้าปาก แต่เพียงคำแรกก็รู้สึกเหมือนมีก้อนบางอย่างจุกอยู่ในลำคอจนกลืนแทบไม่ลง

บทก่อนหน้า
บทถัดไป