บทที่ 8 เจ้าสาวในเกมแค้น 1.6

“คุณลลิเป็นคนดี ป้าเชื่อว่าสักวันคุณวินท์จะมองเห็น” แม่บ้านใหญ่พูดปลอบใจ แม้จะไม่รู้รายละเอียดความสัมพันธ์ของทั้งสอง แต่ก็พอมองออกว่าชีวิตคู่ครั้งนี้ไม่ได้เริ่มต้นอย่างราบรื่น

“ลลิก็หวังอย่างนั้นค่ะ” หญิงสาวตอบเบา ๆ ก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไรถึงจะทำให้ผู้ชายคนนั้นยอมเปิดใจ แต่ในวันนี้เธอยังไม่อยากยอมแพ้

“คุณวินท์ครับ คุณลลิทำอาหารรออยู่ข้างล่างตั้งนานแล้วนะครับ” รชตวินท์กล่าวผ่านโทรศัพท์เมื่อโทรมาคุยเรื่องงานในช่วงค่ำ และบังเอิญทราบจากป้าจันทร์เพ็ญว่าภรรยาของเพื่อนตั้งใจทำอาหารเย็นให้

“แล้วไง” อัครวินท์ถามกลับอย่างไม่ใส่ใจ ขณะนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานในห้องส่วนตัว

“นายไม่คิดจะลงไปกินข้าวกับเธอสักหน่อยเหรอ วันนี้เป็นวันแรกที่เธอเข้ามาอยู่ในบ้านนะ” รชตวินท์พูดด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย

“ฉันไม่ได้ขอให้เธอทำอาหาร” ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ ก่อนจะหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นเอกสารอีกฉบับ

“แต่เธอเป็นภรรยานายนะวินท์” เพื่อนสนิทเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ภรรยาตามข้อตกลงเท่านั้น” อัครวินท์ตอบทันทีโดยไม่ลังเล

“ระวังเถอะ วันหนึ่งนายอาจอยากให้เธอทำอาหารรอ แต่เธอจะไม่อยู่รออีกแล้ว” รชตวินท์พูดทิ้งท้าย ก่อนจะวางสายไปอย่างหงุดหงิด

“ไม่มีวันนั้นหรอก” อัครวินท์พึมพำกับตัวเอง ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดภาพใบหน้าของลลิศราตอนที่เขาปฏิเสธอาหารเย็นจึงย้อนกลับเข้ามาในความคิด ดวงตาคู่สวยที่พยายามกลั้นน้ำตาทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างประหลาด

“คุณวินท์คะ” เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้นอีกครั้งในเวลาประมาณสี่ทุ่ม ทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ

“อะไรอีก” เขาถามเสียงแข็ง

“ลลิเอานมอุ่นมาให้ค่ะ เห็นคุณยังทำงานอยู่” หญิงสาวตอบจากด้านนอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แม้จะถูกเขาปฏิเสธอาหารเย็นไปแล้ว แต่เมื่อเห็นไฟในห้องทำงานยังเปิดอยู่ เธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้

“ผมไม่ต้องการ” อัครวินท์ตอบทันทีโดยไม่เปิดประตู

“ค่ะ ถ้าอย่างนั้นลลิจะวางไว้หน้าห้องนะคะ เผื่อคุณเปลี่ยนใจ” เธอพูดเบา ๆ ก่อนจะวางถาดเล็กที่มีแก้วนมอุ่นและขนมปังไว้บนโต๊ะข้างประตู

“ผมบอกว่าไม่ต้องการ คุณฟังไม่เข้าใจหรือไง” ชายหนุ่มเปิดประตูออกมาอย่างรวดเร็ว ทำให้ลลิศราสะดุ้งด้วยความตกใจ

“ขอโทษค่ะ ลลิแค่เป็นห่วง” เธอตอบเสียงสั่นเล็กน้อย ก่อนจะรีบยกถาดขึ้นมาเตรียมเดินกลับ

“เก็บความเป็นห่วงของคุณไว้เถอะ ผมไม่ได้ต้องการมัน” อัครวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา ดวงตาคมเข้มจ้องมองหญิงสาวอย่างไม่แสดงความรู้สึก

“ค่ะ ลลิจะไม่รบกวนแล้ว” เธอตอบพร้อมก้มหน้าลง ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

“แล้วจำเอาไว้ด้วยว่าอย่าเข้ามาที่ห้องทำงานผมอีกถ้าไม่ได้รับอนุญาต” ชายหนุ่มพูดตามหลังด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“ลลิเข้าใจแล้วค่ะ” หญิงสาวตอบโดยไม่หันกลับมา เพราะรู้ดีว่าหากหันไปตอนนี้ เขาคงเห็นน้ำตาที่กำลังไหลอาบแก้มของเธอ

“ทำไมถึงใจร้ายกับลลิขนาดนี้นะ” เธอพึมพำกับตัวเองเมื่อกลับเข้ามาในห้องนอน ก่อนจะวางถาดลงบนโต๊ะแล้วนั่งลงบนขอบเตียงอย่างหมดแรง ความเงียบภายในห้องทำให้เสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้ตลอดทั้งวันดังชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

“ลลิคิดว่าถ้าได้อยู่ใกล้คุณ คุณอาจจะรักลลิบ้างสักวัน” หญิงสาวพูดกับตัวเองทั้งน้ำตา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูภาพเก่า ๆ ที่เคยถ่ายร่วมกับชายหนุ่มในงานเลี้ยงเมื่อหลายปีก่อน ภาพนั้นเขายืนอยู่ข้างเธอพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ เป็นรอยยิ้มที่เธอจดจำมาตลอด

“แต่ตอนนี้แม้แต่รอยยิ้ม คุณก็ไม่อยากให้ลลิเลย” เธอพูดเสียงสั่น ก่อนจะกอดโทรศัพท์ไว้แนบอกแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่คิดจะห้ามอีกต่อไป

“คุณลลิหลับหรือยังคะ” เสียงป้าจันทร์เพ็ญดังขึ้นจากหน้าประตูในเวลาต่อมา ทำให้หญิงสาวรีบเช็ดน้ำตาแล้วลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู

“ยังค่ะป้าจันทร์ มีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอถามพร้อมฝืนยิ้ม

“ป้าเอาผ้าห่มผืนใหม่มาให้ค่ะ กลางคืนห้องนี้อากาศค่อนข้างเย็น” แม่บ้านใหญ่ตอบพร้อมยื่นผ้าห่มสีครีมให้ ก่อนจะมองดวงตาบวมแดงของหญิงสาวด้วยความสงสาร

“ขอบคุณมากนะคะ” ลลิศรารับผ้าห่มมากอดไว้แนบอก ความอบอุ่นเล็ก ๆ จากคนที่เพิ่งรู้จักกันทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นอย่างประหลาด

“ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ มาคุยกับป้าได้นะคะ” ป้าจันทร์เพ็ญกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะยื่นมือมาลูบแขนหญิงสาวเบา ๆ

“ค่ะป้าจันทร์” ลลิศราตอบพร้อมพยักหน้า น้ำตาที่เพิ่งหยุดไหลกลับเอ่อขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เกิดจากความซาบซึ้งใจ

“พักผ่อนเถอะค่ะ พรุ่งนี้คงมีอะไรให้ทำอีกเยอะ” แม่บ้านใหญ่พูดพร้อมส่งยิ้มให้ ก่อนจะเดินจากไปอย่างเงียบ ๆ

“ขอบคุณนะคะที่ยังมีคนใจดีกับลลิ” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองหลังจากปิดประตู ก่อนจะเดินกลับไปนั่งบนเตียง เธอค่อย ๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างแล้วมองไปรอบห้องนอนที่ไม่คุ้นเคย

“คุณพ่อคะ ลลิแต่งงานแล้วนะคะ” เธอพูดเบา ๆ ขณะมองภาพครอบครัวในโทรศัพท์ น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความคิดถึงบ้าน ทั้งที่เพิ่งจากมาไม่ถึงหนึ่งวัน

“คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงลลินะคะ ลลิจะอดทน” หญิงสาวกระซิบกับภาพมารดา ก่อนจะกดปิดหน้าจอแล้ววางโทรศัพท์ลงข้างหมอน

“คุณวินท์คะ ถึงคุณจะไม่รักลลิ แต่ลลิจะพยายามทำให้บ้านหลังนี้อบอุ่นที่สุดเท่าที่ทำได้” เธอพูดกับความเงียบภายในห้อง ก่อนจะหลับตาลงช้า ๆ โดยไม่รู้เลยว่าความตั้งใจอันบริสุทธิ์ของตัวเองกำลังจะถูกทดสอบอย่างหนักในวันข้างหน้า

“พรุ่งนี้เริ่มจัดการเรื่องของวรเมธได้เลย” อัครวินท์กล่าวผ่านโทรศัพท์ขณะยืนอยู่ริมหน้าต่างห้องนอนใหญ่ในเวลาเกือบเที่ยงคืน น้ำเสียงของเขาเย็นชาและเด็ดขาด ต่างจากความเงียบสงบของคฤหาสน์ที่ทุกคนเริ่มเข้านอนแล้ว

“คุณวินท์ต้องการให้ผมดำเนินการตามแผนเดิมทั้งหมดเลยใช่ไหมครับ” เสียงของอธิศวร์ดังมาตามสายอย่างระมัดระวัง เพราะรู้ดีว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความขัดแย้งระหว่างสองครอบครัวที่ยืดเยื้อมานาน

“ใช่ แต่เรื่องไหนเกี่ยวข้องกับกฎหมายให้ตรวจสอบให้รอบคอบ ฉันไม่ต้องการให้มีปัญหาตามมา” ชายหนุ่มตอบก่อนจะหันไปมองกรอบรูปบิดาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง

“รับทราบครับ” ทนายความตอบสั้น ๆ ก่อนจะวางสายไป

“พ่อครับ ผมพาลูกสาวของคนที่ทำให้พ่อเสียใจเข้ามาอยู่ในบ้านเราแล้ว” อัครวินท์พูดกับรูปถ่ายบิดาด้วยน้ำเสียงต่ำ ดวงตาคมเข้มเต็มไปด้วยความทรงจำอันเจ็บปวดที่ไม่เคยเลือนหาย

“ผมจะทำให้วรเมธรู้ว่าการสูญเสียคนสำคัญมันเจ็บปวดแค่ไหน” เขากล่าวต่ออย่างหนักแน่น ก่อนจะวางกรอบรูปลงอย่างระมัดระวัง

“ส่วนเธอ ลลิศรา อย่าหวังว่าจะได้ความรักจากฉัน” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองขณะมองออกไปยังปีกตะวันออกของคฤหาสน์ ซึ่งมีแสงไฟจากห้องนอนของหญิงสาวส่องลอดม่านออกมาเล็กน้อย

“เพราะการแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่จุดเริ่มต้นของความรัก แต่มันคือจุดเริ่มต้นของการชดใช้” อัครวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะดึงม่านปิดลงอย่างช้า ๆ โดยไม่รู้เลยว่าผู้หญิงที่เขาตั้งใจใช้เป็นเครื่องมือแก้แค้นจะกลายเป็นคนเดียวที่สามารถทำให้หัวใจของเขาแตกสลายได้ในวันหนึ่ง

บทก่อนหน้า
บทถัดไป