บทที่ 9 ภรรยาที่ไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง 2.1
“คุณวินท์ชอบดื่มกาแฟแบบไหนเหรอคะป้าจันทร์” ลลิศราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ขณะยืนอยู่ภายในห้องครัวกว้างขวางของคฤหาสน์เทวรัชตะ หญิงสาวตื่นตั้งแต่หกโมงเช้าเพราะยังไม่คุ้นเคยกับสถานที่ใหม่ หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย เธอจึงลงมาช่วยแม่บ้านเตรียมอาหารเช้า แม้เมื่อคืนจะร้องไห้จนเกือบตีหนึ่ง แต่เช้าวันนี้เธอก็ยังตั้งใจทำหน้าที่ภรรยาให้ดีที่สุด
“คุณวินท์ชอบกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลค่ะ แต่บางวันถ้าทำงานหนักก็จะดื่มกาแฟใส่นมนิดหน่อย” ป้าจันทร์เพ็ญตอบพร้อมรอยยิ้มเอ็นดู ขณะจัดจานอาหารลงบนโต๊ะ เธอแปลกใจไม่น้อยที่ภรรยาของเจ้านายตื่นเช้ามาช่วยงานบ้าน ทั้งที่สามารถนอนพักผ่อนหรือสั่งให้คนรับใช้ทำทุกอย่างได้
“ถ้าอย่างนั้นลลิชงกาแฟดำให้เขาดีกว่าค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเดินไปยังเครื่องชงกาแฟราคาแพงที่ตั้งอยู่มุมห้องครัว เธอไม่เคยใช้เครื่องรุ่นนี้มาก่อนจึงต้องให้ป้าจันทร์เพ็ญช่วยสอนอยู่พักหนึ่ง เมื่อทำสำเร็จก็รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก เพราะอย่างน้อยเช้าวันแรกของการเป็นภรรยา เธอก็ได้ทำอะไรบางอย่างให้สามี
“คุณลลิไม่ต้องเหนื่อยทำเองทุกอย่างก็ได้นะคะ ป้ากับเด็ก ๆ ดูแลคุณวินท์มาหลายปีแล้ว” แม่บ้านใหญ่กล่าวด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นหญิงสาวตั้งใจจัดถ้วยกาแฟและอาหารเช้าด้วยตัวเอง
“ลลิอยากทำค่ะป้าจันทร์ อย่างน้อยก็อยากให้คุณวินท์ได้ทานอาหารเช้าก่อนไปทำงาน” ลลิศราตอบอย่างจริงใจ เธอรู้ว่าชายหนุ่มไม่ชอบให้ใครเข้าไปวุ่นวายในชีวิต แต่การเตรียมอาหารไว้ให้โดยไม่รบกวนเขาน่าจะไม่ใช่เรื่องผิดอะไร
“ถ้าอย่างนั้นป้าจะช่วยจัดโต๊ะให้สวย ๆ นะคะ” ป้าจันทร์เพ็ญตอบพร้อมยิ้มกว้าง ก่อนจะหยิบแจกันดอกไม้ใบเล็กมาวางกลางโต๊ะอาหารเพื่อให้บรรยากาศดูสดชื่นขึ้น
“ขอบคุณค่ะป้าจันทร์” ลลิศราพูดด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนจะมองอาหารเช้าที่จัดเรียงอยู่บนโต๊ะอย่างพอใจ มีทั้งข้าวต้มกุ้ง ไข่ลวก ขนมปังปิ้ง และกาแฟดำที่เธอตั้งใจชงเอง
“ทำอะไรกันแต่เช้า” เสียงทุ้มต่ำของอัครวินท์ดังขึ้นจากทางเข้าห้องอาหาร ทำให้หญิงสาวรีบหันกลับไปมองด้วยความดีใจ ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดกับกางเกงสแล็กสีดำ ผมสั้นจัดแต่งอย่างเรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายดูเคร่งขรึมเหมือนทุกครั้ง
“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณวินท์ ลลิเตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้วค่ะ” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน ก่อนจะขยับเก้าอี้ออกเล็กน้อยเพื่อให้เขานั่งลง
“ใครบอกให้คุณทำ” อัครวินท์ถามด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ดวงตาคมกริบมองอาหารบนโต๊ะก่อนจะเลื่อนมาหยุดที่ใบหน้าของหญิงสาว
“ไม่มีใครบอกค่ะ ลลิแค่อยากทำให้” เธอตอบอย่างระมัดระวัง รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางลงเมื่อเห็นท่าทีของสามี
“เมื่อคืนผมพูดกับคุณว่ายังไง” ชายหนุ่มถามต่อขณะเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้หัวโต๊ะ เขาไม่ได้แตะต้องอาหารแม้แต่อย่างเดียว
“คุณบอกว่าไม่ต้องการให้ลลิทำอาหารให้ค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงเบา ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย
“แล้วทำไมยังทำอีก” อัครวินท์ถามด้วยน้ำเสียงแข็งขึ้นเล็กน้อย เขาไม่ชอบความรู้สึกที่เกิดขึ้นทุกครั้งเมื่อเห็นหญิงสาวพยายามเอาใจ เพราะมันทำให้เขานึกถึงลลิศราในอดีต เด็กสาวที่เคยมองเขาด้วยแววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม
“ลลิคิดว่าอาหารเช้าคงไม่เหมือนอาหารเย็นค่ะ แล้วลลิก็ไม่ได้ตั้งใจรบกวนคุณ” เธอพยายามอธิบายอย่างใจเย็น ทั้งที่หัวใจเริ่มเต้นแรงด้วยความกลัวว่าจะถูกตำหนิอีกครั้ง
“อย่าคิดแทนผม” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูข้อความจากเลขานุการ
“ขอโทษค่ะ” ลลิศรากล่าวเสียงแผ่วเบา ก่อนจะถอยออกมายืนข้างโต๊ะอย่างเงียบ ๆ
“ป้าจันทร์ครับ ต่อไปเรื่องอาหารของผมให้คนในบ้านจัดการตามปกติ ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาทำเป็นพิเศษ” อัครวินท์หันไปสั่งแม่บ้านใหญ่โดยไม่มองหน้าภรรยา
“ค่ะคุณวินท์” ป้าจันทร์เพ็ญรับคำอย่างจำใจ ก่อนจะเหลือบมองหญิงสาวด้วยความสงสาร
“คุณวินท์คะ กาแฟแก้วนี้ลลิชงเอง ลองชิมสักนิดได้ไหมคะ” ลลิศรารวบรวมความกล้าพูดขึ้นอีกครั้ง เธอไม่อยากให้ความตั้งใจทั้งหมดสูญเปล่า อย่างน้อยหากเขายอมดื่มกาแฟสักคำ เธอก็คงรู้สึกดีขึ้นบ้าง
“ผมไม่ดื่มกาแฟที่คุณชง” อัครวินท์ตอบทันที ก่อนจะเลื่อนถ้วยกาแฟออกห่างจากตัวอย่างไม่ใส่ใจ
“ทำไมล่ะคะ ลลิทำตามที่ป้าจันทร์บอกทุกอย่างเลย” หญิงสาวถามอย่างไม่เข้าใจ ดวงตาคู่สวยเริ่มมีน้ำใส ๆ เอ่อคลอ
“เพราะผมไม่ต้องการ” เขาตอบเสียงเรียบ ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้โดยไม่แตะต้องอาหารเช้าแม้แต่คำเดียว
“แล้วคุณจะไม่ทานอะไรเลยเหรอคะ” ลลิศราถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นเขาหยิบเสื้อสูทที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ขึ้นมาสวม
“ผมมีนัดทานอาหารเช้ากับลูกค้า คุณไม่จำเป็นต้องมายุ่ง” ชายหนุ่มตอบก่อนจะเดินผ่านเธอไปโดยไม่หันกลับมามอง
“เดินทางปลอดภัยนะคะ” หญิงสาวพูดตามหลังด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แม้จะรู้ว่าเขาคงไม่สนใจคำอวยพรของเธอก็ตาม
“ไม่ต้องรอผมกลับมาทานข้าวเย็นด้วย” อัครวินท์กล่าวทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องอาหารไปอย่างรวดเร็ว
“ค่ะ” ลลิศราตอบเบา ๆ ก่อนจะยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอีกครู่หนึ่ง เมื่อเสียงรถยนต์แล่นออกจากคฤหาสน์ เธอจึงค่อย ๆ หันกลับมามองอาหารเช้าที่จัดเตรียมไว้อย่างตั้งใจ
“คุณลลิคะ มาทานข้าวก่อนเถอะค่ะ” ป้าจันทร์เพ็ญเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เมื่อเห็นหญิงสาวยืนมองถ้วยกาแฟที่ยังมีไอร้อนลอยขึ้นมาอย่างเงียบงัน
“ลลิยังไม่หิวค่ะป้าจันทร์” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มฝืน ๆ ก่อนจะหยิบถ้วยกาแฟขึ้นมาถือไว้
“แต่คุณยังไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เช้าเลยนะคะ” แม่บ้านใหญ่พูดด้วยความเป็นห่วง
“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวลลิค่อยทาน” หญิงสาวตอบก่อนจะเดินไปยังอ่างล้างจาน เธอค่อย ๆ เทกาแฟที่ตั้งใจชงลงไปอย่างช้า ๆ มองของเหลวสีเข้มไหลหายไปพร้อมกับความหวังเล็ก ๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน
“คุณลลิอย่าคิดมากนะคะ คุณวินท์เป็นคนพูดจาไม่ค่อยดี แต่จริง ๆ แล้ว...” ป้าจันทร์เพ็ญพยายามหาคำพูดปลอบใจ ทว่ากลับไม่รู้ว่าจะอธิบายพฤติกรรมของเจ้านายอย่างไรดี
“ลลิเข้าใจค่ะป้าจันทร์ เขาคงยังไม่ชินกับการมีคนอื่นมาอยู่ในบ้าน” ลลิศราพูดแทรกพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ เธอพยายามหาเหตุผลมาปลอบใจตัวเอง ทั้งที่ลึกลงไปก็รู้ดีว่าชายหนุ่มไม่ได้เพียงไม่คุ้นเคยกับการมีภรรยา แต่เขาไม่ต้องการเธอตั้งแต่แรก
“คุณลลิเป็นคนใจดีมากนะคะ” แม่บ้านใหญ่กล่าวด้วยความเอ็นดู ก่อนจะยื่นมือมาจับแขนหญิงสาวเบา ๆ
“ลลิแค่อยากให้ทุกคนมีความสุขค่ะ” เธอตอบเสียงเบา ก่อนจะก้มหน้าลงเพื่อซ่อนดวงตาที่เริ่มแดงก่ำ
“คุณวินท์ครับ เอกสารที่ให้ผมตรวจสอบเรียบร้อยแล้วครับ” ศศิภัสร์ เลขานุการส่วนตัวกล่าวขึ้นเมื่ออัครวินท์เดินเข้ามาภายในห้องทำงานบนชั้นสามสิบห้าของบริษัทในเวลาประมาณเก้าโมงเช้า ชายหนุ่มรับแฟ้มเอกสารมาดูด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า” อัครวินท์ถามขณะเปิดอ่านเอกสารทีละหน้า
“จากข้อมูลที่เรามีในตอนนี้ ยังไม่พบหลักฐานใหม่เกี่ยวกับการทุจริตเมื่อห้าปีก่อนครับ แต่มีเอกสารบางส่วนที่ระบุว่าคุณวรเมธอาจไม่ได้เป็นผู้รับเงินโดยตรง” เลขานุการตอบอย่างระมัดระวัง เพราะรู้ว่าเจ้านายไม่ชอบให้ใครตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับความผิดของครอบครัววรัญญกุล
