บทที่ 2 วันนี้รับลูกค้าหรือเปล่า
ตอนที่ 2
วันนี้รับลูกค้าหรือเปล่า
“เห้ย ไอ้ม่อน รุนแรงไปเปล่า ขาวๆ เนียนแบบนั้นเดี๋ยวก็เป็นรอยหรอก”
ปอร์เช่แซวขึ้นเสียงดัง พลางยกยิ้มเมื่อร่างเล็กเดินออกจากร้านไปไกลแล้ว
“มึงชอบเหรอ...ทำไมเมื่อกี้ไม่เก็บไว้เล่นเองล่ะ”
“ถ้าน้องมันนั่งลงบนตักกูแทนมึง กูไม่ปล่อยไว้หรอก”
“หรือว่า....ไม่ใช่สเปค”
เวย์ที่นั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้นมาบ้าง
ไดม่อนเอนตัวพิงโซฟา สายตาคมทอดตามแสงไฟสลัวไปยังทางออกที่หญิงสาวเดินผ่านไปเมื่อครู่ ก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นจิบเป็นครั้งสุดท้าย ริมฝีปากหยักขยับตอบช้า ๆ
“ไม่ใช่ไม่ใช่สเปค....แค่วันนี้ไม่มีอารมณ์ งั้นวันนี้พอแค่นี้เถอะ กูกลับแล้ว”
“ได้ไงไอ้ม่อนมึงพึ่งมาเองนะ”
“เออน่า....สนุกกันต่อเถอะอย่ามาสนใจกูเลย”
ชายหนุ่มทิ้งประโยคสั้น ๆ ไว้เพียงเท่านั้น มือใหญ่ล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ ก้าวออกจากผับไปอย่างไม่ใยดี แสงไฟนีออนสะท้อนแผ่นหลังสูงโปร่งดูโดดเดี่ยวและน่าเกรงขามในคราเดียว
น้ำชาเดินไปเรื่อย ๆ ตามริมฟุตบาทกอดกระเป๋าแน่น ขาเร่งก้าวเร็ว ๆ ราวกับอยากทิ้งทุกอย่างในผับนั้นไว้เบื้องหลัง
ดวงตากลมโตแดงนิด ๆ ไม่รู้ว่าเพราะควันเหล้าหรือเพราะความอับอายกันแน่
“เหมือนตัวเองหล่อมากมั้ง...”
เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง พลางสะบัดผมแรง ๆ
“หน้าตาก็งั้น ๆ แหละ ทำมาเป็นหยิ่งไปได้ มิหน่ำซ้ำยังมาทำฉันอับอายอีก”
เธอเงยหน้ามองถนนที่เงียบเหงา มือยกขึ้นกอดอกแน่น
“ขออย่าให้เจอกันอีกเลย ผู้ชายเฮงซวยแบบนี้”
เสียงบ่นยังคงดังออกมาเป็นระยะเหมือนเด็กที่กำลังประชดใครบางคน ทั้งที่ลึก ๆ ในใจกลับยังวนเวียนนึกถึงแววตาคมกริบของผู้ชายคนนั้นที่จ้องเธอติดอยู่ในหัวไม่ไปไหน
ไฟหน้ารถแท็กซี่ส่องมาตรงหน้า น้ำชารีบโบกเรียกทันทีเหมือนหาทางหนีจากความคิดตัวเอง เธอก้าวขึ้นรถพร้อมถอนหายใจแรง ๆ พึมพำคำสุดท้ายราวกับสาปส่ง
“ถ้าเจออีกครั้ง......แม่จะต่อยให้ คอยดู”
แดดยามสายส่องลอดร่มไม้ใหญ่ตรงม้านั่งหินอ่อนหน้าตึกบริหาร
กลุ่มนักศึกษาปีหนึ่งนั่งจับกลุ่มกันอย่างสนุกสนาน มีเพียงน้ำชาที่ก้มมองแฟ้มในมือ เหม่อไปไกล ริมฝีปากเม้มเล็กน้อยทุกครั้งที่ภาพเมื่อคืนย้อนกลับมา
ลีน่าจ้องเพื่อนรักแล้วถอนหายใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้น
“นี่ เมื่อคืนยังไม่ได้เล่าเลยว่าเกิดอะไรขึ้น”
แป้งหอมเสริมเสียงเบาแต่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“ใช่ ไงสำเร็จเปล่า”
“สำเร็จกับผีน่ะสิ ผลักฉันออกอย่างแรง ขายหน้ายังไม่หาย”
“สวย ๆ อย่างเธอนี่นะจะโดนปฏิเสธ ไม่ใช่ม้าง”
“จริง ๆ แต่ช่างเถอะหวังว่าจะไม่เจอกันอีกแล้วกัน”
ยังไม่ทันที่เธอจะถอนหายใจจบ แป้งหอมก็หันขวับไปทางประตูตึก ก่อนจะเบิกตากว้างแล้วเอ่ยเสียงดังอย่างตื่นเต้น
“เห็นทีจะไม่ได้แล้วล่ะ…นั่นไง เดินมานู้นแล้ว!”
น้ำชาชะงักในทันที เธอเงยหน้าตามสายตาของเพื่อนอย่างเสียไม่ได้ แล้วหัวใจดวงเล็กก็เต้นแรงขึ้นมาทันที
ร่างสูงในชุดช็อปสีเข้มก้าวเข้ามาช้า ๆ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจ ไหล่กว้าง ใบหน้าคมเข้มท่ามกลางแดดยามสายยิ่งทำให้เขาดูโดดเด่นจนใครหลายคนที่อยู่แถวนั้นเผลอหันมามอง
ลีน่าแอบกระซิบข้างหู
“เอาแล้วไง…พรหมลิขิตชัด ๆ”
น้ำชากัดริมฝีปากแน่น รีบเบือนหน้าไปอีกทาง แกล้งทำเป็นสนใจแฟ้มในมือแทน ทั้งที่มือเล็กสั่นเล็กน้อย ความรู้สึกอับอายเมื่อคืนยังตามมาหลอกหลอนไม่จาง
ช่วงเลิกเรียน
ลมเย็นยามค่ำพัดผ่านบริเวณสนามหญ้าข้างตึกเรียน ไฟสนามส่องแสงสีเหลืองอ่อน ๆ ลงมาบนร่างบางที่ยืนก้มหน้าจ้องโทรศัพท์อยู่
น้ำชายืนพิงกำแพงรอเพื่อนสนิทที่กำลังไปเข้าห้องน้ำ นิ้วเล็กเลื่อนจอมือถือช้า ๆ แต่หูก็ยังเงี่ยฟังความเงียบรอบด้าน
ไม่นานเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากทางเดินหินกรวด
หญิงสาวเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาสะดุดกับร่างสูงในชุดช็อปสีเข้มที่เดินผ่านตรงหน้าไปอย่างไม่ใส่ใจ
ไดม่อนก้าวผ่านไปสองสามก้าว ก่อนจะชะงักหยุดกลางทาง เงาร่างสูงสะท้อนใต้แสงไฟยามค่ำ เขายืนเงียบไปอึดใจหนึ่ง แล้วหมุนตัวกลับมาอย่างเชื่องช้า
สายตาคมเข้มทอดตรงมายังเธอราวกับกำลังจับผิด
น้ำชารีบก้มหน้าลงมองมือถือทันที แกล้งทำเป็นพิมพ์อะไรบางอย่างทั้งที่นิ้วสั่นน้อย ๆ แต่เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงไม่หยุด
จนกระทั่งเขาหยุดยืนตรงหน้า ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นมองช้า ๆ
กลิ่นบุหรี่จาง ๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายแตะจมูก ดวงตาคมกริบจ้องลงมา ริมฝีปากหยักยกขึ้นเล็กน้อย คล้ายรอยยิ้มเยาะก่อนจะเอ่ยถาม
“ทำไมมายืนตรงนี้ล่ะ”
“ยุ่งไรด้วย”
“แค่อยากรู้ว่า....วันนี้รับลูกค้ารึเปล่า”
“นี่...ฉันไม่ได้ขายนะ”
“อ้าว ก็เมื่อคืนยัง....อ๋อไม่สิต้องถามว่า คืนนี้ลูกค้าเต็มยัง”
หญิงสาวหัวเราะเยาะ
“ทำไม จะสมัครเป็นลูกค้าฉันเหรอ”
“อย่างเธอไม่ต้องสมัครหรอก คืนนี้ลัดคิวให้หน่อยสิ อยากลองเหมือนกันว่าปากเก่งแบบนี้อย่างอื่นจะเก่งด้วยรึเปล่า”
“เสียใจค่ะ วันนี้ไม่สะดวก”
“แล้วทำยังไงถึงจะสะดวก ต้องจ่ายเท่าไหร่”
“แสนนึง.....มีเงินพอมั้ยล่ะ”
น้ำชายืนกอดอกอย่างท้าทาย
“ถ้าเด็ดจริงให้ล้านนึง กล้าเปล่า”
“อย่างคุณเนี่ยนะ....จะมีเงินถึงล้านนึง อย่ามาโม้หน่อยเลย”
ชายหนุ่มล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ควักเงินสดปึกหนึ่งออกมาตบใส่ตรงอกเธอเบา ๆ
“ถ้าไม่กล้า…ถือว่าหมา”
