บทที่ 1 ฝนแรกของการพบกัน
เสียงฝนโปรยลงมากระทบกระจกหน้าต่างของรถโดยสารประจำทางเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
เหนือฟ้าขยับสายสะพายกระเป๋าเป้บนตัก พลางมองหยดน้ำที่ค่อย ๆ ไหลเป็นทางลงมาตามกระจก ดวงตากลมสะท้อนภาพเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยผู้คน รถยนต์ และตึกสูงที่เขาไม่คุ้นเคย
กรุงเทพฯ...
เป็นเมืองที่เขาเคยเห็นเพียงในโทรทัศน์
แต่วันนี้ มันกำลังจะกลายเป็นสถานที่ที่เขาต้องใช้ชีวิตอีกหลายปี
เด็กหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความล่าสุดจากแม่
"ถึงมหาวิทยาลัยแล้วโทรหาแม่นะลูก ตั้งใจเรียน ดูแลตัวเองดี ๆ"
เหนือฟ้ายิ้มบาง ๆ
ก่อนพิมพ์ตอบกลับ
"ครับแม่ ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ"
แม้จะตอบไปแบบนั้น แต่ความจริงแล้วเขากำลังกังวลไม่น้อย
การใช้ชีวิตคนเดียวเป็นครั้งแรกไม่ใช่เรื่องง่าย
โดยเฉพาะสำหรับเด็กต่างจังหวัดที่ไม่เคยห่างบ้านนานขนาดนี้
รถเมล์ค่อย ๆ จอดที่ป้ายหน้ามหาวิทยาลัย
เหนือฟ้าก้าวลงจากรถ สูดลมหายใจลึก ก่อนเงยหน้ามองซุ้มประตูขนาดใหญ่
ป้ายชื่อมหาวิทยาลัยสีทองตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า
เขาเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
"...ในที่สุดก็สอบติดจริง ๆ"
คำพูดแผ่วเบาเต็มไปด้วยความภูมิใจ
กว่าจะมาถึงวันนี้ เขาผ่านทั้งการอ่านหนังสือจนดึกทุกคืน การทำงานพิเศษช่วงปิดเทอม และแรงกดดันจากการสอบแข่งขัน
แต่ความเหนื่อยทั้งหมดก็คุ้มค่า
เพราะเขากำลังยืนอยู่ในสถานที่ที่ใฝ่ฝันมาตลอด
ลานกิจกรรมด้านหน้าคณะเต็มไปด้วยนักศึกษาปีหนึ่ง
เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุย และเสียงรุ่นพี่ฝ่ายสันทนาการที่กำลังเรียกน้อง ๆ ดังไปทั่วบริเวณ
เหนือฟ้าก้มมองแผนที่ในโทรศัพท์
"...คณะอยู่ทางไหนนะ"
เขาหันซ้ายหันขวาอย่างลังเล
ก่อนจะมีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
"น้อง ปีหนึ่งใช่ไหม"
เหนือฟ้าหันกลับไป
รุ่นพี่ผู้หญิงยิ้มให้พลางชี้ไปยังป้ายคณะ
"หลงเหรอ"
"นิดหน่อยครับ"
"เดินตรงไปแล้วเลี้ยวซ้ายก็ถึง"
"ขอบคุณครับ"
เหนือฟ้ายกมือไหว้เล็กน้อยตามความเคยชิน
รอยยิ้มสุภาพของเขาทำให้รุ่นพี่อดยิ้มตามไม่ได้
"เด็กคนนี้น่ารักจัง"
เธอพึมพำเบา ๆ หลังเด็กหนุ่มเดินออกไป
หลังรายงานตัวเรียบร้อย
เหนือฟ้าก็ได้รู้จักกับเพื่อนใหม่หลายคน
หนึ่งในนั้นคือเด็กหนุ่มหน้าตายิ้มง่ายชื่อ ไอซ์
"เราชื่อไอซ์"
อีกฝ่ายยื่นมือมา
"มาจากชลบุรี"
เหนือฟ้ายิ้มก่อนจับมือกลับ
"เหนือฟ้า"
"นครสวรรค์"
"ดีเลย กูมีเพื่อนแล้ว"
ไอซ์หัวเราะอย่างเป็นกันเอง
บุคลิกสดใสของอีกฝ่ายทำให้เหนือฟ้ารู้สึกผ่อนคลายลงทันที
ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็เริ่มเดินคุยกันราวกับรู้จักกันมานาน
"คืนนี้จะกลับหอเลยไหม"
ไอซ์ถาม
"อือ"
"อยู่หอในหรือหอนอก"
"หอนอก"
"ไกลไหม"
"เดินประมาณสิบห้านาที"
"งั้นถ้าวันไหนเลิกเย็น เดี๋ยวกูกลับเป็นเพื่อน"
เหนือฟ้ายิ้มกว้าง
"ขอบใจนะ"
"เรื่องแค่นี้เอง"
ไอซ์ยักไหล่
"อีกสี่ปีต้องพึ่งกันอีกเยอะ"
คำพูดนั้นทำให้เหนือฟ้ารู้สึกอบอุ่นขึ้น
เขาเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยไม่กี่ชั่วโมง
แต่กลับรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียวอีกแล้ว
ช่วงบ่าย
รุ่นพี่เรียกนักศึกษาปีหนึ่งมารวมตัวที่ลานกิจกรรมอีกครั้ง
เหนือฟ้านั่งลงบนพื้นตามแถวของตัวเอง
ขณะที่รุ่นพี่กำลังอธิบายกฎระเบียบต่าง ๆ
เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
หลายคนเริ่มหันไปมองทางเดียวกัน
"เฮ้ย..."
"พี่ไทม์มา"
"ตัวจริงหล่อมาก"
"นั่นไง วิศวะตัวร้าย"
เหนือฟ้าขมวดคิ้วน้อย ๆ
ชื่อเดิมอีกแล้ว...
ตั้งแต่เช้า เขาได้ยินชื่อนี้ไม่ต่ำกว่าห้าครั้ง
เด็กหนุ่มหันไปมองตามเสียงอย่างไม่ได้ตั้งใจ
ใต้ร่มไม้ใหญ่ริมลานกิจกรรม
ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาวกำลังเดินเข้ามาพร้อมเสื้อช็อปวิศวะที่พาดอยู่บนแขน
ใบหน้าคมคายดูนิ่งเฉย
แววตาเย็นสงบจนยากจะเดาอารมณ์
แม้จะไม่ได้ทำอะไร
แต่เพียงแค่เดินผ่าน
ผู้คนรอบข้างก็เปิดทางให้โดยอัตโนมัติ
เหนือฟ้ามองอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะละสายตากลับมา
"...ก็ดูปกติดีนี่"
เขาพึมพำเบา ๆ
ไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงดูเกรงกลัวผู้ชายคนนั้นนัก
โดยที่เหนือฟ้าไม่รู้เลยว่า...
ในวินาทีที่เขาหันกลับมา
สายตาของชายหนุ่มคนนั้น
กลับหยุดอยู่ที่เขาเพียงคนเดียว
และเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความคิดถึง...
ราวกับเฝ้ารอการพบกันครั้งนี้มานานแสนนาน
เสียงไมโครโฟนของรุ่นพี่ดังต่อเนื่องอยู่หน้าลานกิจกรรม แต่เหนือฟ้ากลับไม่ได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูดมากนัก
สายตาของเขาเผลอเหลือบมองไปยังชายหนุ่มใต้ต้นไม้ใหญ่อีกครั้ง
ผู้ชายคนนั้นยืนคุยกับอาจารย์อยู่เพียงครู่ ก่อนรับแฟ้มเอกสารมาถือไว้ สีหน้าของเขาเรียบนิ่งเหมือนเดิม ไม่ได้แสดงท่าทีเป็นกันเองหรือวางมาดให้ใครสนใจ
แต่แปลก...
ยิ่งนิ่ง กลับยิ่งมีคนมอง
"มองอะไร"
เสียงของไอซ์ดังขึ้นข้างหู
เหนือฟ้าสะดุ้งเล็กน้อย
"เปล่า"
"เปล่าบ้านมึงสิ"
ไอซ์หัวเราะ
"มองพี่ไทม์ใช่ไหม"
"ก็...เห็นทุกคนมอง"
"ไม่แปลกหรอก"
ไอซ์ลดเสียงลง
"พี่เขาเป็นเหมือนตำนานของมหา'ลัย"
"ตำนาน?"
"อือ"
ไอซ์หันมองไปรอบ ๆ ก่อนขยับเข้ามาใกล้
"มึงรู้ไหม ปีที่แล้วมีรุ่นพี่ต่างมหา'ลัยมาหาเรื่องนักศึกษาที่นี่"
เหนือฟ้าส่ายหน้า
"ได้ยินว่าเกือบมีเรื่องใหญ่"
"แล้ว?"
"พี่ไทม์เข้าไปห้าม"
"คนเดียว?"
"อือ"
"หลังจากนั้นเรื่องก็จบ"
เหนือฟ้าขมวดคิ้ว
"แสดงว่าพี่เขาไม่ได้หาเรื่องคนอื่นก่อนสิ"
ไอซ์ยักไหล่
"กูก็ไม่รู้"
"แต่ทุกคนพูดเหมือนกัน"
'พี่ไทม์ไม่เคยเริ่มก่อน...แต่ถ้ามีใครแตะคนของเขา เขาไม่ยอมแน่'
เหนือฟ้านิ่งไป
คนของเขา...
คำพูดนั้นฟังดูแปลกดี
ก่อนจะทันได้คิดต่อ รุ่นพี่บนเวทีก็ประกาศพักเบรก
นักศึกษาปีหนึ่งต่างลุกขึ้นเดินแยกย้ายกันไปซื้อเครื่องดื่ม
"ไปซื้อน้ำกัน"
ไอซ์ชวน
เหนือฟ้าพยักหน้ารับ
ร้านสะดวกซื้อภายในมหาวิทยาลัยแน่นไปด้วยนักศึกษา
เหนือฟ้าหยิบน้ำเปล่าหนึ่งขวด ส่วนไอซ์เลือกกาแฟกระป๋อง
ขณะที่กำลังจะเดินไปจ่ายเงิน เสียงเอะอะก็ดังขึ้นหน้าร้าน
"เฮ้ย! ระวัง!"
เหนือฟ้าหันตามเสียง
เด็กผู้หญิงปีหนึ่งคนหนึ่งสะดุดขาตัวเองจนแฟ้มเอกสารหล่นกระจาย
เต็มพื้น
นักศึกษาหลายคนเดินผ่านไปมา
แต่ไม่มีใครหยุด
เหนือฟ้าส่งขวดน้ำให้ไอซ์ทันที
"ฝากแป๊บ"
"เฮ้ย จะไปไหน"
เขารีบเดินเข้าไปย่อตัวช่วยเก็บเอกสารโดยไม่ลังเล
"ไม่เป็นไรนะ"
เหนือฟ้ายิ้มให้เด็กผู้หญิงที่กำลังหน้าเสีย
"เดี๋ยวช่วยเก็บ"
"ขอบคุณ..."
อีกฝ่ายตอบเสียงสั่น
ดูเหมือนจะเกือบร้องไห้เพราะความตกใจ
เหนือฟ้าค่อย ๆ เรียงเอกสารตามลำดับ ก่อนยื่นคืนให้อย่างเรียบร้อย
"ครบแล้ว"
เด็กผู้หญิงรับแฟ้มไว้ พลางยกมือไหว้
"ขอบคุณมากนะ"
"ไม่เป็นไร"
เหนือฟ้ายิ้มเหมือนทุกครั้ง
เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนและจริงใจ
โดยไม่รู้เลยว่า...
ใครบางคนกำลังยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดจากอีกฝั่งของลาน
"มึง"
คิมสะกิดแขนเพื่อน
"มองอะไร"
ไทม์ไม่ได้ตอบ
สายตาคมยังจับจ้องไปที่เด็กปีหนึ่งคนเดิม
เด็กที่เมื่อครู่เพิ่งช่วยคนแปลกหน้า ทั้งที่ตัวเองก็รีบไม่ต่างกัน
รอยยิ้มแบบนั้น...
ไม่เปลี่ยนไปเลย
ความทรงจำเมื่อสองปีก่อนผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง
วันนั้นก็เหมือนกัน
เด็กคนนั้นเดินเข้ามาช่วยเขา ทั้งที่ไม่รู้จักกัน
ช่วยโดยไม่หวังอะไรตอบแทน
แม้เวลาจะผ่านมาสองปี
เหนือฟ้าก็ยังเป็นคนแบบเดิม
"ไทม์"
เซนเรียกเบา ๆ
เจ้าของชื่อจึงละสายตา
"หือ"
"มึงยิ้ม"
ไทม์ชะงัก
ก่อนยกมือแตะมุมปากตัวเอง
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำ...
ว่าตัวเองเผลอยิ้มออกมาตั้งแต่เมื่อไร
คิมหัวเราะเสียงเบา
"กูไม่เคยเห็นมึงยิ้มเพราะใคร"
ไทม์ไม่ได้ตอบ
เพียงหันกลับไปมองเหนือฟ้าอีกครั้ง
ก่อนพึมพำกับตัวเองเบาจนแทบไม่มีใครได้ยิน
"...นายยังเหมือนเดิม"
แต่ประโยคนั้น
ไม่มีใครได้ยิน
แม้แต่ตัวของเหนือฟ้าเอง
ซึ่งกำลังเดินกลับมาหาไอซ์ พร้อมรอยยิ้มสดใสเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
กิจกรรมปฐมนิเทศดำเนินต่อจนถึงช่วงเย็น
แสงแดดอ่อน ๆ เริ่มทอดยาวเหนือสนามหญ้าหน้าอาคารเรียน ลมปลายฝนพัดโชยมาเป็นระยะ ทำให้บรรยากาศไม่ร้อนเหมือนช่วงบ่าย
เหนือฟ้าก้มมองนาฬิกาข้อมือ
เกือบห้าโมงแล้ว
เขาเก็บสมุดโน้ตใส่กระเป๋า ก่อนหันไปหาไอซ์ที่กำลังนั่งเหยียดขาอยู่ข้าง ๆ
"กลับเลยไหม"
ไอซ์ยืดตัวก่อนพยักหน้า
"กลับดิ หิวจะตาย"
ทั้งสองเดินออกจากลานกิจกรรมพร้อมกลุ่มนักศึกษาปีหนึ่งจำนวนมาก
ระหว่างทาง ไอซ์ก็ยังเล่าเรื่องในมหาวิทยาลัยไม่หยุด
"มึงรู้ไหม"
"อะไร"
"ชมรมที่คนสมัครเยอะที่สุดทุกปีคือชมรมวิศวะอาสา"
"อ้าว...แต่กูไม่ได้เรียนวิศวะนะ"
"ชมรมเปิดทุกคณะ"
เหนือฟ้าพยักหน้า
"แล้วเกี่ยวอะไรกับพี่ไทม์"
"เกี่ยวสิ"
ไอซ์ยิ้ม
"พี่แกเป็นประธานชมรม"
เหนือฟ้าชะงักเล็กน้อย
"จริงเหรอ"
"อือ"
"แต่ได้ยินว่าคัดคนโหดมาก"
"ทำไม"
"เพราะพี่ไทม์บอกว่า..."
ไอซ์ดัดเสียงให้ทุ้ม
'คนเก่งมีเยอะ แต่คนที่เสียสละจริง ๆ มีไม่มาก'
เหนือฟ้าเงียบไป
ไม่รู้ทำไม...
ยิ่งได้ฟังเรื่องของผู้ชายคนนั้นมากขึ้นเท่าไร ภาพลักษณ์ที่คนอื่นพูดก็ยิ่งขัดแย้งกันมากขึ้น
คนที่ใครเรียกว่า "ตัวร้าย"
กลับเป็นคนที่ทำงานอาสา
ช่วยเหลือสังคม
และเป็นที่เคารพของอาจารย์หลายคน
แล้วตกลง...
ไทม์เป็นคนแบบไหนกันแน่
...
ทั้งสองเดินมาถึงหน้าร้านสะดวกซื้ออีกครั้ง
เหนือฟ้าหยุดยืน
"กูขอซื้อน้ำก่อนนะ"
"โอเค เดี๋ยวกูรอ"
หลังจ่ายเงินเรียบร้อย เขาเดินออกมาพร้อมขวดน้ำเย็นในมือ
แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นประตู
เสียงเรียกจากด้านหลังก็ดังขึ้น
"น้องครับ"
เหนือฟ้าหันกลับ
เป็นพนักงานร้านที่กำลังถือกระเป๋าสตางค์หนังสีดำไว้
"ของน้องหรือเปล่า"
เหนือฟ้าก้มมองกระเป๋าตัวเองทันที
"ไม่ใช่ครับ"
"เมื่อกี้มีคนทำตก"
เด็กหนุ่มรับกระเป๋ามาดู
ด้านในมีบัตรนักศึกษา ใบขับขี่ เงินสด และบัตรเครดิตหลายใบ
เขาหยิบบัตรนักศึกษาขึ้นมาอ่าน
TIME THANAPHON
เหนือฟ้ากะพริบตา
"...พี่ไทม์"
"รู้จักเจ้าของเหรอ"
"ไม่ครับ"
เขาส่ายหน้าเบา ๆ
"แต่เห็นชื่อ"
พนักงานถอนหายใจ
"เมื่อกี้เจ้าของคงรีบ"
"ช่วยเอาไปคืนให้หน่อยได้ไหม"
เหนือฟ้าลังเล
"ผมเหรอครับ"
"ใช่"
"พี่เห็นเมื่อกี้เขาเดินไปทางคณะวิศวะ"
ไอซ์เดินเข้ามาพอดี
"มีอะไร"
เหนือฟ้าเล่าเรื่องสั้น ๆ
ไอซ์ทำหน้าตกใจทันที
"เฮ้ย"
"กระเป๋าพี่ไทม์"
"ใช่"
"งั้นรีบเอาไปคืนเถอะ"
"แต่..."
"แต่ไร"
"กูไม่รู้จักพี่เขา"
ไอซ์หัวเราะ
"ก็วันนี้รู้จักไง"
เหนือฟ้าถอนหายใจ
ก่อนพยักหน้า
"...ก็ได้"
...
อีกด้านหนึ่ง
อาคารชมรมวิศวะ
คิมกำลังค้นกระเป๋าเป้ของตัวเองวุ่นวาย
"มึง"
เขาหันไปหาไทม์
"กระเป๋าสตางค์มึงอยู่ไหน"
ไทม์ชะงัก
มือใหญ่ล้วงกระเป๋ากางเกงด้านหลัง
ว่างเปล่า
คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที
"...หาย"
เซนเงยหน้าจากเอกสาร
"ตกที่ร้านหรือเปล่า"
"น่าจะ"
ไทม์ตอบสั้น ๆ ก่อนหมุนตัวเตรียมเดินกลับ
แต่ยังไม่ทันก้าวออกจากห้อง
เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
ก๊อก...ก๊อก...
สมาชิกชมรมที่นั่งอยู่ด้านในหันไปมองพร้อมกัน
ประตูค่อย ๆ เปิดออก
เด็กปีหนึ่งในชุดนักศึกษาสะอาดเรียบร้อยยืนอยู่หน้าห้อง
ในมือของเขาถือกระเป๋าสตางค์หนังสีดำ
เหนือฟ้าสูดหายใจลึก
ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ
"ขอโทษนะครับ..."
"พี่ไทม์อยู่ไหมครับ"
ทันทีที่สายตาของทั้งสองสบกัน
เวลารอบตัวเหมือนหยุดเดินไปชั่วขณะ
เหนือฟ้ายังไม่รู้ว่า...
การตัดสินใจเดินมาคืนกระเป๋าในวันนี้
จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด
ส่วนไทม์...
กลับรู้ดี
ว่าโชคชะตาได้มอบโอกาสครั้งที่สองให้เขาแล้ว
ห้องชมรมวิศวะเงียบลงทันที
สมาชิกหลายคนหยุดสิ่งที่กำลังทำ แล้วหันมองเด็กปีหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าประตูเป็นตาเดียว
เหนือฟ้ารู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาทางเขา
เขาเม้มริมฝีปากเบา ๆ พยายามไม่แสดงอาการประหม่า
"เอ่อ...พี่ไทม์อยู่ไหมครับ"
เสียงของเขาไม่ได้ดังนัก แต่ชัดพอให้ทุกคนได้ยิน
คิมที่กำลังนั่งพิงโต๊ะหันมองไทม์สลับกับเหนือฟ้า ก่อนยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน
"มึง..."
เขาพูดเบา ๆ
"เด็กปีหนึ่งมาหา"
ไทม์ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างไม่รีบร้อน
ทุกก้าวที่เดินเข้ามา ทำให้เหนือฟ้ารู้สึกกดดันอย่างประหลาด
ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายดุ
แต่เป็นเพราะบรรยากาศรอบตัวของผู้ชายคนนี้เงียบจนยากจะเข้าถึง
เมื่อหยุดยืนตรงหน้า เหนือฟ้าจึงยื่นกระเป๋าสตางค์ในมือออกไป
"ผม...เก็บได้ที่ร้านสะดวกซื้อครับ"
ไทม์ก้มมองกระเป๋า ก่อนรับมันมา
นิ้วเรียวยาวเปิดดูของด้านในอย่างรวดเร็ว
ทุกอย่างยังอยู่ครบ
ทั้งเงินสด บัตรประชาชน และบัตรนักศึกษา
เขาปิดกระเป๋า ก่อนเงยหน้ามองเด็กตรงหน้าอีกครั้ง
"ขอบใจ"
เป็นเพียงคำสั้น ๆ
แต่น้ำเสียงที่เรียบนิ่งกลับทำให้เหนือฟ้ารู้สึกโล่งใจ
อย่างน้อย...รุ่นพี่คนนี้ก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด
"ไม่เป็นไรครับ"
เหนือฟ้ายิ้มตามนิสัย
"ผมก็แค่บังเอิญเจอ"
รอยยิ้มเล็ก ๆ นั้น ทำให้ไทม์นิ่งไปชั่วขณะ
ภาพความทรงจำเมื่อสองปีก่อนผุดขึ้นมาอีกครั้ง
เด็กผู้ชายคนเดิม...
รอยยิ้มแบบเดิม...
แม้เวลาจะผ่านไป แต่ไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย
"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"
เหนือฟ้ายกมือไหว้ตามมารยาท
ก่อนหมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้อง
แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นประตู
เสียงทุ้มของไทม์ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
"เดี๋ยว"
เหนือฟ้าหยุดเดินทันที
เขาหันกลับมามองด้วยสีหน้างุนงง
"ครับ?"
ไทม์เดินเข้ามาอีกก้าว
ก่อนหยิบบัตรเล็ก ๆ จากกระเป๋าสตางค์แล้วยื่นให้
"ของนาย"
เหนือฟ้าก้มมอง
เป็นบัตรห้องสมุดมหาวิทยาลัย
เขาเบิกตากว้าง
"อ้าว..."
"ของผมจริงด้วย"
คงหล่นเข้าไปตอนที่เก็บกระเป๋าเมื่อครู่
"ขอบคุณครับ"
เหนือฟ้ายิ้มกว้างกว่าเดิม
"ถ้าพี่ไม่เห็น ผมคงหาตั้งนาน"
ไทม์เพียงพยักหน้า
"เช็กของก่อนกลับทุกครั้ง"
คำพูดนั้นฟังดูเหมือนคำเตือนธรรมดา
แต่สำหรับเหนือฟ้า
มันกลับคล้ายความเป็นห่วงมากกว่า
"ครับ"
เขายิ้มรับ
ก่อนโค้งศีรษะเล็กน้อย
"งั้นผมไปก่อนนะครับ"
คราวนี้ไทม์ไม่ได้เรียกไว้
เขาเพียงมองตามร่างเล็กที่เดินออกจากห้องไปจนลับสายตา
เมื่อประตูปิดลง
คิมก็หัวเราะออกมาทันที
"เป็นไง"
ไทม์ไม่ตอบ
เซนวางแฟ้มลงบนโต๊ะ ก่อนมองเพื่อนด้วยแววตาสงสัย
"มึงรู้จักน้องมาก่อนใช่ไหม"
ห้องทั้งห้องเงียบลง
สมาชิกชมรมคนอื่นเริ่มแยกย้ายไปทำงานต่อ เพราะสัมผัสได้ว่ากำลังเป็นบทสนทนาส่วนตัว
ไทม์นั่งลงที่เดิม
สายตาทอดมองกระเป๋าสตางค์ในมือ
ก่อนใช้นิ้วลูบเบา ๆ ตรงช่องที่มีบัตรห้องสมุดของเหนือฟ้าเคยอยู่
"รู้จัก..."
เขาพูดเสียงเบา
"...ฝ่ายเดียว"
คิมกับเซนมองหน้ากัน
"หมายความว่าไง"
ไทม์หลับตาลงชั่วครู่
ก่อนตอบเพียงประโยคเดียว
"เขาไม่เคยจำกูได้"
ไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติม
แต่เพียงเท่านั้น
ก็ทำให้คิมมั่นใจว่า...
เรื่องระหว่างไทม์กับเด็กปีหนึ่งคนนี้
ไม่ได้เริ่มต้นในวันนี้
และยังมีเรื่องราวในอดีตที่ไม่มีใครรู้ซ่อนอยู่
ขณะเดียวกัน
เหนือฟ้าเดินออกจากอาคารวิศวะด้วยหัวใจที่เบาสบาย
เขาหันกลับไปมองตึกสูงเบื้องหลังอีกครั้ง ก่อนยิ้มกับตัวเอง
"พี่เขา...ก็เป็นคนปกติดีนี่"
เขาไม่รู้เลยว่า
ตั้งแต่วินาทีที่เดินออกจากห้องชมรมนั้น
สายตาของใครบางคน
ก็ยังมองตามเขาอยู่จนกระทั่งลับสายตา
และสำหรับไทม์...
การได้เจอเหนือฟ้าอีกครั้ง
ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
แต่เป็นโอกาสที่เขาเฝ้ารอมานานถึงสองปี
แสงอาทิตย์ยามเย็นค่อย ๆ ลับขอบฟ้า เหนือฟ้าเดินออกจากอาคารวิศวะพร้อมความรู้สึกโล่งใจ
เขาไม่คิดเลยว่าการเอากระเป๋าสตางค์มาคืนจะราบรื่นกว่าที่คิด
"พี่ไทม์ไม่ได้น่ากลัวจริง ๆ ด้วย..."
เหนือฟ้าพึมพำกับตัวเอง ก่อนยิ้มบาง ๆ
แต่ยังเดินไปไม่ถึงหน้าคณะ เสียงฝีเท้ารีบเร่งก็ดังมาจากด้านหลัง
"น้องครับ!"
เหนือฟ้าหันกลับ
ผู้ชายร่างสูงในเสื้อช็อปวิศวะวิ่งตรงเข้ามาหา
บนหน้าอกปักชื่อ KIM
"พี่คิม..."
เหนือฟ้าพูดอย่างไม่แน่ใจ เพราะเคยเห็นอีกฝ่ายอยู่กับไทม์ที่ร้านกาแฟ
คิมยิ้มกว้าง
"ใช่ พี่เอง"
เขาหยุดหอบเล็กน้อย ก่อนยื่นกล่องขนมปังและกล่องนมรสจืดให้
"อันนี้..."
เหนือฟ้ามองของในมืออีกฝ่ายอย่างงุนงง
"ให้ผมเหรอครับ"
"อือ"
คิมพยักหน้า
"ถือว่าเป็นคำขอบคุณที่เอากระเป๋าสตางค์มาคืน"
เหนือฟ้ารีบส่ายหน้า
"ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ได้ทำเพื่อหวังอะไร"
"พี่รู้"
คิมหัวเราะ
"แต่ถ้าไม่รับ เดี๋ยวมีคนบ่นพี่"
"ใครครับ"
คิมแอบเหลือบมองไปทางอาคารชมรม ก่อนยิ้มเจ้าเล่ห์
"คนปากแข็ง"
"ครับ?"
"ไม่มีอะไร"
เหนือฟ้ายังทำหน้างง
สุดท้ายก็ยอมรับของมาถือไว้
"ขอบคุณครับ"
"ไม่เป็นไร"
คิมโบกมือ ก่อนเดินกลับไปอย่างอารมณ์ดี
เหนือฟ้ามองกล่องนมกับขนมปังในมือ
"ใจดีแฮะ..."
เขาไม่รู้เลยว่า...
คนที่เป็นคนเลือกซื้อของทั้งหมด
ไม่ใช่คิม
แต่เป็นไทม์
...
ภายในห้องชมรม
คิมเพิ่งเดินกลับเข้ามา ก็เห็นไทม์กำลังนั่งตรวจแบบโครงสร้างอยู่
"ให้แล้ว"
ไทม์เงยหน้าขึ้นเพียงเล็กน้อย
"อือ"
"น้องรับไว้"
ไทม์พยักหน้าสั้น ๆ ก่อนก้มทำงานต่อ
คิมหัวเราะออกมา
"มึงนี่ก็แปลก"
"อะไร"
"ซื้อเอง แต่ให้กูเอาไปให้"
ไทม์ไม่ตอบ
เซนที่นั่งอยู่อีกมุมหนึ่งปิดโน้ตบุ๊ก ก่อนพูดขึ้น
"เพราะมึงไม่กล้า"
คำพูดนั้นทำให้คิมหัวเราะเสียงดัง
"จริงด้วย"
ไทม์ถอนหายใจเบา ๆ
"ไร้สาระ"
"งั้นคราวหน้าก็เอาไปให้เอง"
"..."
"ทำได้ไหม"
ไทม์นิ่ง
ผ่านไปหลายวินาที เขาจึงตอบเสียงเรียบ
"...ยัง"
คิมกับเซนมองหน้ากัน ก่อนยิ้มอย่างรู้ทัน
คนที่ทั้งมหาวิทยาลัยมองว่าเย็นชาและไม่เกรงใจใคร
กลับไม่กล้าแม้แต่จะเอานมกล่องหนึ่งไปให้เด็กปีหนึ่งด้วยตัวเอง
...
คืนนั้น
เหนือฟ้านั่งทำรายงานอยู่ในห้องพัก
แต่สายตากลับเหลือบไปมองกล่องนมบนโต๊ะเป็นระยะ
เขาหยิบมันขึ้นมาดู
บนฝากล่องมีสติกเกอร์เล็ก ๆ ติดอยู่
เป็นรูปดาวสีฟ้า
"แปลก..."
เหนือฟ้าขมวดคิ้ว
"ร้านติดให้เหรอ"
เขาไม่ได้คิดอะไรต่อ
เพียงแกะหลอดเสียบแล้วจิบเบา ๆ
รสชาตินมธรรมดา ๆ
แต่กลับทำให้เขารู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด
โดยที่ไม่รู้เลยว่า...
สติกเกอร์รูปดาวดวงนั้น
คือสัญลักษณ์เล็ก ๆ ที่ไทม์ใช้ติดไว้บนของทุกอย่างของตัวเองมาตั้งแต่มัธยม
และในอีกไม่นาน
เหนือฟ้าจะเริ่มสังเกตเห็น "ดาวสีฟ้า" ดวงนี้ปรากฏขึ้นในหลายช่วงเวลาของชีวิตเขา
ราวกับมีใครบางคน...
กำลังดูแลเขาอยู่เงียบ ๆ โดยไม่ต้องการคำขอบคุณ
เช้าวันถัดมา...
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นตั้งแต่หกโมงครึ่ง
เหนือฟ้าลุกขึ้นจากเตียงอย่างงัวเงีย ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูตารางเรียนของวัน
วันนี้เป็นวันเรียนจริงวันแรกของภาคการศึกษา
แม้จะตื่นเต้น แต่เขาก็แอบกังวลอยู่ไม่น้อย
โดยเฉพาะเรื่องการทำรายงานกลุ่มที่อาจารย์เพิ่งมอบหมายเมื่อวาน
เหนือฟ้าหันไปมองกล่องนมที่วางอยู่บนโต๊ะ
มุมปากยกยิ้มบาง ๆ
"ค่อยซื้อคืนพี่เขาละกัน..."
เขาพูดกับตัวเองเบา ๆ แม้จะยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะมีโอกาสได้เจออีกหรือไม่
...
แปดโมงเช้า
อาคารเรียนรวมคึกคักกว่าทุกวัน
นักศึกษาปีหนึ่งต่างรีบเดินเข้าห้องก่อนอาจารย์เข้าสอน
เหนือฟ้ากับไอซ์เดินมาถึงหน้าห้องพร้อมกัน
"เมื่อคืนทำรายงานถึงกี่โมง"
ไอซ์ถาม
"เกือบเที่ยงคืน"
"โห"
ไอซ์ทำหน้าตกใจ
"มึงนี่ขยันเกิน"
เหนือฟ้าหัวเราะ
"ก็ไม่อยากทำส่งไม่ทัน"
"สมกับเป็นเด็กเรียน"
ทั้งคู่หัวเราะเบา ๆ ก่อนเดินเข้าไปนั่งแถวกลางของห้อง
อาจารย์เริ่มสอนตรงเวลา
สองชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หลังเลิกคลาส นักศึกษาทยอยเดินออกจากห้อง
เหนือฟ้ากำลังเก็บหนังสือลงกระเป๋า
จู่ ๆ โทรศัพท์ก็สั่น
เป็นข้อความจากหัวหน้ากลุ่ม
"ฟ้า อาจารย์อนุมัติหัวข้อแล้ว เหลือแค่หาคนสัมภาษณ์"
อีกข้อความเด้งขึ้นมาติดกัน
"ทุกคนเห็นตรงกันว่าอยากสัมภาษณ์พี่ไทม์ มึงช่วยลองติดต่อได้ไหม"
เหนือฟ้าชะงัก
"อีกแล้วเหรอ..."
ไอซ์เหลือบมาเห็นข้อความพอดี
"เป็นไง"
เหนือฟ้ายื่นหน้าจอให้ดู
ไอซ์หัวเราะทันที
"กูบอกแล้ว"
"มึงเหมาะสุด"
"แต่กูไม่รู้จักพี่เขา"
"ก็เมื่อวานเพิ่งคุยกัน"
"นั่นเรียกว่าคุยเหรอ"
เหนือฟ้าส่ายหน้า
"รวมกันยังไม่ถึงสิบประโยคเลย"
ไอซ์ยักไหล่
"อย่างน้อยก็รู้จักหน้ากัน"
เหนือฟ้าถอนหายใจยาว
ลึก ๆ เขาเองก็รู้ว่า ถ้าอยากให้งานกลุ่มออกมาดี การสัมภาษณ์ไทม์คือทางเลือกที่ดีที่สุด
แต่จะเดินเข้าไปขออย่างไร...
เขาไม่เคยเป็นฝ่ายเข้าหาใครก่อน
...
ช่วงพักเที่ยง
โรงอาหารกลางเต็มไปด้วยนักศึกษาหลายคณะ
เหนือฟ้ากับไอซ์เพิ่งซื้อข้าวเสร็จ ก็กำลังมองหาโต๊ะว่าง
"ตรงนั้นไหม"
ไอซ์ชี้ไปทางมุมหนึ่ง
เหนือฟ้าพยักหน้า
แต่ยังเดินไปไม่ถึง
เสียงผู้หญิงโต๊ะข้าง ๆ ก็ดังขึ้น
"ดูสิ พี่ไทม์มาอีกแล้ว"
เหนือฟ้าหันไปตามสัญชาตญาณ
ชายหนุ่มร่างสูงเดินเข้ามาในโรงอาหารพร้อมคิมและเซน
เหมือนเมื่อวานไม่มีผิด
แต่ครั้งนี้...
ไทม์ไม่ได้เดินตรงไปที่ร้านอาหาร
สายตาคมกวาดมองไปรอบ ๆ คล้ายกำลังมองหาใครบางคน
และไม่นาน...
สายตาคู่นั้นก็หยุดลงที่เหนือฟ้า
ทั้งสองสบตากันเพียงชั่วครู่
เหนือฟ้าส่งยิ้มตามมารยาท
ไทม์พยักหน้าตอบเบา ๆ
เป็นการทักทายเพียงเสี้ยววินาที
แต่กลับไม่รอดสายตาของคิม
"เมื่อกี้..."
คิมหันไปมองเพื่อน
"มึงหาเด็กปีหนึ่งใช่ไหม"
"เปล่า"
"โกหก"
เซนหัวเราะเบา ๆ
"ตั้งแต่เข้ามา มึงยังไม่ได้มองร้านข้าวเลย"
ไทม์เงียบ
ก่อนดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงตามปกติ
แต่สายตากลับเผลอมองไปทางโต๊ะของเหนือฟ้าเป็นระยะ
เขาเห็นเด็กคนนั้นกำลังหัวเราะกับเพื่อน
รอยยิ้มเดิม...
ที่ครั้งหนึ่งเคยช่วยดึงเขาออกจากช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดในชีวิต
ไทม์ก้มมองมือของตัวเอง
ในใจกำลังคิดเพียงอย่างเดียว
"ครั้งนี้...กูจะไม่ปล่อยให้หายไปอีก"
หลังเลิกเรียนช่วงบ่าย เหนือฟ้ายังคงคิดเรื่องรายงานกลุ่มไม่ตก
เขานั่งอยู่ใต้ต้นหูกวางหน้าคณะ พลางเปิดสมุดจดรายละเอียดงานที่อาจารย์สั่ง
สัมภาษณ์นักศึกษาที่มีผลงานโดดเด่นของมหาวิทยาลัย
ด้านล่างมีชื่อที่เพื่อนทุกคนลงมติไว้เรียบร้อยแล้ว
TIME THANAPHON
เหนือฟ้าถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไรก็ไม่รู้
"จะเริ่มยังไงดี..."
เขาไม่ใช่คนเข้าหาใครเก่ง ยิ่งต้องเดินไปชวนรุ่นพี่ที่แทบไม่รู้จักคุย ยิ่งทำให้รู้สึกประหม่า
"ฟ้า"
ไอซ์เดินถือชานมสองแก้วมานั่งข้าง ๆ
"ยังคิดอยู่เหรอ"
"อือ"
เหนือฟ้ายิ้มแห้ง ๆ
"กลัวพี่เขาปฏิเสธ"
ไอซ์หัวเราะเบา ๆ
"กูว่าลองก่อน"
"อย่างน้อยมึงก็เคยเอากระเป๋าไปคืน"
"แต่ก็แค่นั้น"
"บางทีนั่นอาจเป็นจุดเริ่มต้นก็ได้"
เหนือฟ้าไม่ได้ตอบ
สายตายังคงจ้องชื่อบนกระดาษนิ่ง ๆ
...
เวลาเกือบห้าโมงเย็น
นักศึกษาส่วนใหญ่เริ่มทยอยกลับ
เหนือฟ้ากับไอซ์เดินออกจากอาคารเรียนด้วยกัน
ขณะกำลังจะเลี้ยวไปทางประตูมหาวิทยาลัย เสียงฝนคำรามก็ดังขึ้นจากท้องฟ้า
ไม่ถึงนาที
เม็ดฝนเม็ดใหญ่ก็โปรยลงมาอย่างรวดเร็ว
"เฮ้ย!"
ไอซ์ร้องเสียงหลง
"ฝนมาแล้ว"
นักศึกษาหลายคนรีบวิ่งหาที่หลบฝน
เหนือฟ้ากับไอซ์เองก็วิ่งเข้าไปใต้ชายคาอาคารเรียน
"กูตากผ้าไว้..."
ไอซ์ทำหน้าตกใจ ก่อนรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
"ฟ้า เดี๋ยวกูขอกลับก่อนนะ"
"หืม"
"พี่หอส่งข้อความมา บอกว่าลมแรงมาก"
"กูต้องรีบกลับไปเก็บผ้า"
เหนือฟ้าพยักหน้าเข้าใจ
"โอเค"
"แล้วมึงล่ะ"
"รอฝนหยุดก็ได้"
"แน่นะ"
"อือ"
ไอซ์ตบบ่าเพื่อนเบา ๆ ก่อนกางร่มวิ่งออกไป
ไม่นาน บริเวณใต้ตึกก็เหลือเพียงเหนือฟ้ากับนักศึกษาอีกไม่กี่คน
เด็กหนุ่มยืนกอดกระเป๋า มองสายฝนที่ตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ
เขาไม่ได้พกร่มมา
ถ้าฝืนเดินกลับหอตอนนี้ คงเปียกทั้งตัวแน่
"เฮ้อ..."
เหนือฟ้าถอนหายใจ
"คงต้องรอ"
เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ดังขึ้นจากด้านหน้า
ครืนนน...
รถสปอร์ตสีดำค่อย ๆ เลี้ยวเข้ามาจอดใต้ชายคา
เหนือฟ้ามองตามอย่างไม่ได้ตั้งใจ
ก่อนจะชะงัก
เจ้าของรถถอดหมวกกันน็อกออก เผยใบหน้าคมคุ้นตา
...ไทม์
เจ้าของฉายา "วิศวะตัวร้าย" ดับเครื่องรถ ก่อนเดินขึ้นบันไดมาบนระเบียง
ทั้งสองสบตากันอีกครั้ง
ไม่มีใครพูดอะไรในตอนแรก
มีเพียงเสียงฝนที่ตกกระทบพื้นคอนกรีตดังสม่ำเสมอ
ไทม์เป็นฝ่ายละสายตา ก่อนมองออกไปยังถนนที่เต็มไปด้วยน้ำฝน
"กลับหอ?"
คำถามสั้น ๆ ดังขึ้น
เหนือฟ้ากะพริบตาเล็กน้อย
"...ครับ"
"ไม่มีร่ม"
ไม่ใช่คำถาม
แต่เป็นการสังเกต
เหนือฟ้าหัวเราะเบา ๆ อย่างเขิน ๆ
"ครับ"
ไทม์นิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา
ฝนไม่มีทีท่าว่าจะเบาลง
เขาหันกลับมามองเด็กปีหนึ่งตรงหน้าอีกครั้ง
แววตาคมสงบนิ่ง
ราวกับกำลังตัดสินใจบางอย่าง
เหนือฟ้าเองก็ยืนนิ่ง
หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล
และในวินาทีนั้นเอง...
ไทม์ก็เอ่ยประโยคที่ทำให้เรื่องราวของทั้งคู่เริ่มต้นขึ้นจริง ๆ
"ถ้าฝนยังไม่หยุด..."
"พี่ไปส่ง"
เหนือฟ้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
ยังไม่ทันได้ตอบอะไร
เสียงฟ้าร้องก็ดังสนั่นไปทั่วมหาวิทยาลัย
สายฝนยิ่งตกหนักกว่าเดิม
และนั่นคือจุดเริ่มต้น...
ของความสัมพันธ์ระหว่างเด็กปีหนึ่งธรรมดา
กับรุ่นพี่ที่ทุกคนต่างบอกว่า
"อย่าเข้าใกล้"
จบตอน1
