บทที่ 2 ใต้ร่มคันเดียวกัน

เสียงฝนยังคงตกกระทบหลังคาอาคารเรียนอย่างต่อเนื่อง

เหนือฟ้ายืนกอดกระเป๋าเป้ไว้แนบอก มองม่านฝนที่โปรยลงมาไม่ขาดสาย

จากเดิมที่คิดว่ารอไม่นานฝนก็คงซา แต่ผ่านไปเกือบยี่สิบนาที ทุกอย่างกลับมีแต่จะหนักขึ้น

นักศึกษาที่เคยยืนหลบฝนอยู่ด้วยกันทยอยแยกย้ายกลับจนเหลือเพียงไม่กี่คน

เขาก้มมองนาฬิกาข้อมือ

ห้าโมงสี่สิบนาทีแล้ว...

ถ้าช้ากว่านี้ รถสองแถวที่ผ่านหน้าหอคงหมดรอบ

เหนือฟ้าถอนหายใจเบา ๆ

"หรือจะวิ่งกลับดี..."

ยังไม่ทันก้าวออกไป เสียงทุ้มที่เพิ่งได้ยินเมื่อไม่นานก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"เปียกแน่"

เหนือฟ้าหยุดชะงัก

เขาหันกลับไปมองเจ้าของเสียง

ไทม์ยืนอยู่ข้างรถมอเตอร์ไซค์สีดำ มือข้างหนึ่งถือหมวกกันน็อก อีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกง สีหน้าของเขายังคงเรียบนิ่งเหมือนเดิม

แต่แววตากลับไม่ได้ดูเย็นชาอย่างที่หลายคนพูด

"พี่..."

เหนือฟ้าอึกอัก

ไทม์มองสายฝนที่ตกหนัก ก่อนหันกลับมาหาเขา

"หออยู่แถวไหน"

"คลองกุ่มครับ"

ไทม์พยักหน้าเบา ๆ

"ทางเดียวกับพี่"

เหนือฟ้าเบิกตาเล็กน้อย

"จริงเหรอครับ"

"อือ"

บทสนทนาสั้น ๆ จบลงพร้อมความเงียบ

เหนือฟ้าก้มมองรองเท้าของตัวเอง

ในหัวกำลังตีกันไปหมด

จะรบกวนดีไหม...

แต่ถ้าปฏิเสธ...

ก็คงต้องเดินฝ่าฝนกลับหอ

"ขึ้นมา"

เสียงของไทม์ดังขึ้นอีกครั้ง

พร้อมยื่นหมวกกันน็อกสีขาวมาให้

"เดี๋ยวไปส่ง"

เหนือฟ้ารับหมวกมาอย่างลังเล

"เกรงใจครับ"

"ไม่เป็นไร"

ไทม์ตอบสั้น ๆ

"พี่ผ่านอยู่แล้ว"

คำพูดนั้นไม่ได้ฟังดูเป็นการชวน

แต่เป็นการบอกอย่างเรียบง่าย

ไม่มีการเร่ง ไม่มีการกดดัน

เหนือฟ้าจึงเม้มริมฝีปาก ก่อนตัดสินใจพยักหน้า

"...งั้นรบกวนด้วยนะครับ"

เป็นครั้งแรกที่รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าของไทม์

แม้จะจางเสียจนแทบมองไม่เห็น

แต่คิมที่ยืนคุยกับเซนอยู่ใต้ตึกฝั่งตรงข้ามกลับเห็นชัดเต็มตา

"มึงเห็นไหม"

คิมรีบสะกิดแขนเพื่อน

เซนมองตาม

ก็เห็นไทม์กำลังช่วยปรับสายหมวกกันน็อกให้เด็กปีหนึ่งอย่างระมัดระวัง

ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายทำเองไม่ได้

แต่เพราะสายหมวกบิดจนล็อกไม่เข้าที่

"กูไม่เคยเห็นมันทำแบบนี้กับใคร"

คิมพึมพำ

เซนหัวเราะเบา ๆ

"คนที่บอกว่าไม่ชอบยุ่งกับใคร..."

"วันนี้ยุ่งเก่งนะ"

ไทม์ไม่ได้ยินคำแซวของเพื่อน

เขาก้มมองสายหมวกอีกครั้ง ก่อนเงยหน้าขึ้น

ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้จนเหนือฟ้ารู้สึกได้ถึงกลิ่นสบู่อ่อน ๆ จากตัวรุ่นพี่

"แน่นไปไหม"

เหนือฟ้าสะดุ้งเล็กน้อย

"...ไม่ครับ"

ไทม์พยักหน้า

"โอเค"

เขาถอยออกหนึ่งก้าว แล้วขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์

"ขึ้นมา"

เหนือฟ้าสูดหายใจเข้าลึก

ก่อนค่อย ๆ นั่งซ้อนท้ายอย่างระมัดระวัง

เขาวางมือไว้ที่เบาะด้านหลัง ไม่กล้าแตะตัวรุ่นพี่

เพราะกลัวว่าจะเสียมารยาท

ไทม์เหลือบมองผ่านกระจกมองหลัง

เห็นท่าทางเกร็งของอีกฝ่ายก็พอเดาได้ว่ากำลังคิดอะไร

เขาไม่ได้พูดอะไรในทันที

เพียงสตาร์ตรถ ก่อนค่อย ๆ ขับออกจากมหาวิทยาลัยท่ามกลางสายฝนที่ยังตกไม่หยุด

...

ผ่านไปเพียงไม่ถึงห้านาที

ฝนกลับตกหนักกว่าเดิม

เม็ดฝนกระแทกหมวกกันน็อกดังถี่จนแทบมองทางไม่เห็น

ไทม์ชะลอรถ ก่อนเลี้ยวเข้าไปจอดหน้าร้านกาแฟเล็ก ๆ ริมถนน

"ฝนแรง"

เขาดับเครื่องยนต์

"รอให้เบาก่อน"

เหนือฟ้าพยักหน้า

"ครับ"

ทั้งสองเดินเข้าไปในร้านพร้อมกัน

กลิ่นกาแฟหอมอ่อน ๆ กับเสียงเพลงเบา ๆ ทำให้บรรยากาศอบอุ่น ต่างจากความหนาวเย็นของฝนด้านนอกอย่างสิ้นเชิง

เหนือฟ้าปัดละอองน้ำออกจากแขนเสื้อ พลางมองไปรอบร้านอย่างเกรงใจ

ส่วนไทม์เดินตรงไปที่เคาน์เตอร์

ก่อนหันมาถามเป็นครั้งแรก

"ดื่มอะไร"

เหนือฟ้าชะงัก

"...ครับ?"

"พี่เลี้ยง"

คำพูดสั้น ๆ ทำให้เหนือฟ้ายิ่งเกรงใจ

"ไม่เป็นไรครับ"

"ถือว่าขอบคุณ"

ไทม์ตอบเรียบ ๆ

"ที่ยอมให้พี่ไปส่ง"

เหนือฟ้าหลุดหัวเราะเบา ๆ

"ปกติต้องเป็นผมขอบคุณพี่มากกว่านะครับ"

เป็นครั้งแรก...

ที่ไทม์มองเห็นรอยยิ้มของเหนือฟ้าในระยะใกล้

และมันก็ยังเป็นรอยยิ้มเดียวกับที่เขาจำได้ไม่เคยเปลี่ยน

เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังขึ้นเบา ๆ เมื่อทั้งสองเดินเข้ามาในร้านกาแฟ

เล็ก ๆ

ร้านไม่ได้กว้างนัก แต่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สีอ่อนและต้นไม้เล็ก ๆ ตามมุมห้อง ให้ความรู้สึกอบอุ่นจนต่างจากอากาศเย็นชื้นด้านนอกโดยสิ้นเชิง

เหนือฟ้ายืนอยู่ใกล้ประตูอย่างเกรงใจ ไม่รู้ว่าควรเดินตามรุ่นพี่ไปหรือรออยู่ตรงนี้

ไทม์หันกลับมามองเพียงแวบเดียว ก่อนพยักหน้าไปทางโต๊ะริมหน้าต่าง

"นั่งก่อน"

เหนือฟ้าพยักหน้ารับเบา ๆ

"ครับ"

เด็กหนุ่มถอดหมวกกันน็อกออกอย่างระมัดระวัง วางไว้บนโต๊ะ ก่อนใช้มือเสยผมที่เปียกชื้นเล็กน้อย

แม้จะรีบวิ่งเข้าร้าน แต่ละอองฝนก็ยังเกาะอยู่ตามปลายผมและแขนเสื้อ

ไม่นาน ไทม์ก็เดินกลับมาพร้อมแก้วน้ำอุ่นหนึ่งแก้ว

เขาวางลงตรงหน้าเหนือฟ้า

"ดื่มก่อน"

เหนือฟ้ากะพริบตา

"เอ๊ะ...พี่ไม่ได้สั่งกาแฟเหรอครับ"

"เดี๋ยวค่อยได้"

ไทม์ตอบสั้น ๆ

"ตัวนายเย็น"

เหนือฟ้ามองแก้วน้ำตรงหน้า

ไอน้ำลอยขึ้นบาง ๆ

เขายกแก้วขึ้นจับ ความอุ่นจากแก้วค่อย ๆ ซึมผ่านปลายนิ้ว

"ขอบคุณครับ"

ไทม์เพียงพยักหน้า ก่อนเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์อีกครั้ง

ไม่นานนัก เขากลับมาพร้อมถาดใบเล็ก

บนถาดมีโกโก้ร้อนหนึ่งแก้ว และอเมริกาโน่เย็นอีกหนึ่งแก้ว

เหนือฟ้ามองอย่างแปลกใจ

"พี่รู้ได้ยังไงว่าผมชอบโกโก้"

ไทม์ชะงักไปเสี้ยววินาที

ก่อนตอบเรียบ ๆ

"เดา"

เหนือฟ้าหัวเราะเบา ๆ

"เดาเก่งจัง"

จริง ๆ แล้ว...

ไทม์ไม่ได้เดา

เมื่อสองปีก่อน เขาเคยเห็นเหนือฟ้าซื้อโกโก้ร้อนจากร้านสะดวกซื้อในคืนฝนตก

และหลังจากนั้น ทุกครั้งที่เดินผ่านร้านกาแฟ เขาก็มักจะนึกถึงภาพนั้นเสมอ

แต่เรื่องนี้...

ยังไม่ถึงเวลาที่เหนือฟ้าจะรู้

...

"รายงานเป็นยังไง"

ไทม์เป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาขึ้นก่อน

เหนือฟ้าเงยหน้าจากแก้วโกโก้

"ครับ?"

"เมื่อวานเห็นถือเอกสาร"

เหนือฟ้ายิ้มบาง ๆ

"อ๋อ...อาจารย์ให้ทำรายงานกลุ่มครับ"

"หัวข้ออะไร"

"สัมภาษณ์นักศึกษาที่มีผลงานเด่นของมหาวิทยาลัย"

เหนือฟ้าตอบตามตรง

"ทุกคนในกลุ่มอยากสัมภาษณ์..."

เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง

ก่อนยิ้มแห้ง ๆ

"...พี่"

ไทม์เลิกคิ้วนิด ๆ

"พี่?"

"ครับ"

เหนือฟ้าหัวเราะอย่างเขิน ๆ

"ผมยังไม่รู้เลยว่าจะเข้าไปขอยังไง"

บรรยากาศเงียบลงชั่วครู่

มีเพียงเสียงฝนด้านนอกและเพลงคลอเบา ๆ ภายในร้าน

ไทม์มองเด็กตรงหน้าที่กำลังจับแก้วโกโก้แน่น

สีหน้าของเหนือฟ้าดูจริงจังอย่างเห็นได้ชัด

เขาไม่ได้พูดเพราะอยากตีสนิท

แต่กำลังกังวลเรื่องงานจริง ๆ

"สัมภาษณ์ได้"

ไทม์พูดขึ้น

เหนือฟ้าเงยหน้าทันที

"จริงเหรอครับ"

"อือ"

คำตอบสั้น ๆ ทำให้ดวงตาของเหนือฟ้าเป็นประกาย

"ขอบคุณครับ!"

เขารีบยกมือไหว้จนไทม์หลุดยิ้มมุมปาก

"แต่..."

เหนือฟ้าชะงัก

"...มีเงื่อนไข"

หัวใจของเด็กปีหนึ่งเต้นแรงขึ้นทันที

"เงื่อนไข?"

ไทม์พยักหน้าเบา ๆ

ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"เสาร์นี้"

"มาช่วยงานชมรมอาสาครึ่งวัน"

เหนือฟ้ากะพริบตาปริบ ๆ

"...ครับ?"

"พี่อยากให้นายเห็นก่อน"

"ว่างานที่พี่ทำ...คืออะไร"

เหนือฟ้านิ่งไป

เขาไม่คิดว่าจะได้คำตอบแบบนี้

มันไม่ใช่การแลกเปลี่ยน

และไม่ใช่การกลั่นแกล้ง

แต่เหมือนรุ่นพี่คนนี้...

อยากให้เขาเข้าใจตัวตนของตัวเองมากกว่า

เหนือฟ้ายิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

"ได้ครับ"

"ผมจะไป"

ทันทีที่ได้ยินคำตอบ

ไทม์ก็ยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม ปิดบังรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปาก

ในที่สุด...

เขาก็หาเหตุผลที่จะได้ใช้เวลาอยู่กับเหนือฟ้าอีกครั้ง

โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัวเลย

เสียงฝนยังคงโปรยลงมากระทบกระจกบานใหญ่ของร้านกาแฟอย่างไม่ขาดสาย

หยดน้ำไหลเป็นทางยาวบนกระจก ราวกับกำลังวาดเส้นแบ่งระหว่างโลกภายนอกที่วุ่นวาย กับบรรยากาศอบอุ่นภายในร้านเล็ก ๆ แห่งนี้

เหนือฟ้ายกแก้วโกโก้ร้อนขึ้นจิบช้า ๆ

ไออุ่นจากเครื่องดื่มค่อย ๆ ไล่ความเย็นที่เกาะอยู่ตามปลายนิ้ว หลังจากต้องยืนหลบฝนอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง

เขาแอบเหลือบมองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามเป็นระยะ

ไทม์กำลังนั่งอ่านเอกสารบางอย่างบนแท็บเล็ต มืออีกข้างถือแก้วอเมริกาโน่เย็น สีหน้าของเขานิ่งเหมือนเดิม ราวกับเสียงฝนหรือผู้คนรอบตัวไม่มีผลต่อสมาธิแม้แต่น้อย

เหนือฟ้าคิดในใจ

สมกับเป็นรุ่นพี่ที่ทุกคนพูดถึงจริง ๆ

ถึงจะดูเข้าถึงยาก...

แต่ตั้งแต่เจอกันมา อีกฝ่ายกลับไม่เคยทำให้เขารู้สึกอึดอัดเลยสักครั้ง

ตรงกันข้าม...

กลับเป็นเขาเองที่ไม่รู้จะเริ่มบทสนทนาอย่างไร

เด็กหนุ่มก้มมองโกโก้ในแก้ว พลางรวบรวมความกล้า

"พี่ไทม์ครับ"

เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นทันที

"หืม"

"ผมถามอะไรได้ไหม"

"ได้"

เหนือฟ้าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยในสิ่งที่สงสัยมาตั้งแต่วันแรก

"ทำไมทุกคนถึงเรียกพี่ว่า...วิศวะตัวร้ายครับ"

คำถามนั้นทำให้ไทม์นิ่งไปเล็กน้อย

เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ ก่อนทอดสายตามองสายฝนด้านนอก

"นายคิดว่าพี่เป็นแบบนั้นไหม"

เหนือฟ้าชะงัก

คำถามถูกโยนกลับมาอย่างคาดไม่ถึง

เด็กหนุ่มใช้เวลาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ

"ไม่ครับ"

คำตอบนั้นทำให้ไทม์หันกลับมามอง

"ทำไม"

"ถ้าพี่เป็นคนไม่ดี..."

เหนือฟ้ายิ้มบาง ๆ

"พี่คงไม่ช่วยผม"

"ไม่ว่าจะตอนฝนตก หรือวันนี้"

ไทม์เงียบไป

ไม่มีใครเคยตอบเขาแบบนี้มาก่อน

ส่วนใหญ่เลือกจะเชื่อข่าวลือ

เลือกตัดสินจากสิ่งที่ได้ยิน

แต่เด็กตรงหน้า...

กลับเลือกตัดสินจากสิ่งที่เขาได้สัมผัสด้วยตัวเอง

"ข่าวลือ..."

ไทม์พูดช้า ๆ

"มันก็แค่ข่าวลือ"

เหนือฟ้าพยักหน้า

"ผมก็คิดแบบนั้น"

ทั้งสองสบตากันเพียงครู่หนึ่ง

ก่อนเหนือฟ้าจะเป็นฝ่ายหลบสายตาเพราะความเขิน

เขารีบยกแก้วโกโก้ขึ้นดื่มเพื่อแก้อาการประหม่า

ไทม์มองภาพนั้นแล้วอดยิ้มในใจไม่ได้

เหนือฟ้ายังคงเหมือนเดิม

เวลาทำอะไรเขิน ๆ มักจะยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม ทั้งที่บางครั้งแทบไม่ได้กระหายเลย

...

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเบา ๆ

เหนือฟ้าหยิบขึ้นมาดู

เป็นข้อความจากแม่

"ถึงหอหรือยังลูก ฝนตกหนักไหม"

เหนือฟ้ารีบพิมพ์ตอบ

"ยังครับแม่ ฝนตกหนัก เลยแวะหลบฝน เดี๋ยวถึงหอแล้วจะโทรหานะครับ"

เขากดส่ง ก่อนวางโทรศัพท์ลง

"คุณแม่เหรอ"

ไทม์ถาม

เหนือฟ้ายิ้ม

"ครับ"

"แม่ชอบเป็นห่วง"

"ผมอยู่คนเดียวครั้งแรก"

"เลยต้องรายงานตลอด"

ไทม์พยักหน้าเข้าใจ

"บ้านอยู่ต่างจังหวัด?"

"นครสวรรค์ครับ"

"แล้วพี่ล่ะครับ"

คำถามหลุดออกไปโดยไม่ทันคิด

เหนือฟ้าเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองอาจเสียมารยาท

"ขอโทษครับ ถ้าไม่สะดวกตอบ..."

"กรุงเทพฯ"

ไทม์ตอบเรียบ ๆ

"อยู่กับคุณพ่อ"

เหนือฟ้าสังเกตว่าอีกฝ่ายไม่ได้พูดถึงคุณแม่

เขาไม่ถามต่อ

เพราะรู้ว่าบางเรื่อง...ไม่จำเป็นต้องรู้ตั้งแต่ครั้งแรกที่คุยกัน

ไทม์เองก็รับรู้ได้ถึงความเกรงใจนั้น

เขามองเหนือฟ้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเปลี่ยนเรื่อง

"เสาร์นี้"

"ต้องตื่นเช้าหน่อย"

เหนือฟ้าพยักหน้า

"ชมรมเริ่มกี่โมงครับ"

"เจ็ดโมง"

"เราจะไปซ่อมห้องสมุดโรงเรียน"

เหนือฟ้าเบิกตาเล็กน้อย

"ซ่อมจริง ๆ เหรอครับ"

"อือ"

"พวกพี่ทำกันเอง"

เหนือฟ้ายิ้มออกมา

ในใจเริ่มตื่นเต้นกับกิจกรรมที่กำลังจะมาถึง

บางที...

นี่อาจเป็นโอกาสดีที่จะได้รู้จักรุ่นพี่คนนี้มากขึ้น

และในอีกมุมหนึ่งของโต๊ะ

ไทม์ก็มองรอยยิ้มนั้นอย่างเงียบ ๆ

ก่อนคิดกับตัวเองว่า

"อย่างน้อย...ครั้งนี้กูก็ได้เริ่มต้นใหม่กับนายแล้ว"

เสียงฝนด้านนอกค่อย ๆ เบาลง แต่ยังไม่หยุดเสียทีเดียว

ภายในร้านกาแฟเริ่มมีลูกค้าเพิ่มขึ้น นักศึกษาหลายคนพากันเข้ามาหลบฝน บ้างจับกลุ่มทำรายงาน บ้างนั่งอ่านหนังสือเตรียมสอบ เสียงพูดคุยเบา ๆ คลอไปกับเสียงเพลงอะคูสติก ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นกว่าที่เหนือฟ้าคิด

เด็กหนุ่มก้มมองแก้วโกโก้ที่เหลือเพียงครึ่งแก้ว ก่อนเงยหน้าขึ้นมองคนตรงข้าม

ไทม์ยังคงนั่งอ่านเอกสารอย่างตั้งใจ

หน้าจอแท็บเล็ตเต็มไปด้วยแบบแปลนโครงสร้างและตัวเลขที่เหนือฟ้ามองแล้วแทบไม่เข้าใจ

"พี่เรียนยากไหมครับ"

คำถามนั้นทำให้ไทม์ละสายตาจากหน้าจอ

"วิศวะเหรอ"

เหนือฟ้าพยักหน้า

"ครับ"

ไทม์นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"ยาก"

คำตอบตรงไปตรงมาทำให้เหนือฟ้าหลุดหัวเราะ

"พี่ตอบตรงดีนะครับ"

มุมปากของไทม์ยกขึ้นเล็กน้อย

"แต่ก็สนุก"

"เพราะเป็นสิ่งที่พี่ชอบ"

เหนือฟ้าพยักหน้าอย่างเข้าใจ

เขาเองก็เชื่อว่า ถ้าได้เรียนในสิ่งที่ชอบ ความเหนื่อยคงกลายเป็นเรื่องเล็กลง

"แล้วนายล่ะ"

ไทม์ถามกลับ

"ทำไมถึงเลือกคณะนี้"

เหนือฟ้าก้มมองปลายนิ้วตัวเอง

ก่อนยิ้มบาง ๆ

"ตอนเด็ก ๆ ผมชอบถ่ายรูปครับ"

"ชอบเขียน"

"ชอบเล่าเรื่อง"

"เลยคิดว่า...ถ้าได้เรียนด้านนี้ คงได้ทำงานที่รัก"

ไทม์ฟังเงียบ ๆ

สายตาของเขาไม่ได้ละจากเหนือฟ้าเลยแม้แต่น้อย

"แล้วพ่อแม่ว่าไง"

"สนับสนุนครับ"

เหนือฟ้ายิ้มกว้างกว่าเดิม

"ถึงบ้านผมจะไม่ได้มีเงินมาก"

"แต่แม่บอกเสมอว่า..."

เด็กหนุ่มหยุดคิด ก่อนพูดประโยคที่จำได้ขึ้นใจ

'ถ้าตั้งใจจริง ความพยายามจะพาเราไปถึงที่หมาย'

ไทม์เงียบไป

ประโยคนั้น...

ทำให้เขานึกถึงคำพูดอีกประโยคหนึ่งเมื่อสองปีก่อน

"ไม่เป็นไรนะ...เดี๋ยวมันก็ดีขึ้นเอง"

น้ำเสียงอ่อนโยนแบบเดียวกัน

ความอบอุ่นแบบเดียวกัน

เหนือฟ้ายังคงเป็นคนที่มอบกำลังใจให้คนอื่นโดยไม่รู้ตัว

และนั่นคือเหตุผล...

ที่ไทม์ไม่เคยลืมเขา

"พี่ครับ"

เสียงเรียกดึงเขากลับมาจากความคิด

"ครับ"

เหนือฟ้ายิ้มเขิน ๆ

"ผมถามอะไรอีกอย่างได้ไหม"

"ได้"

"พี่..."

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

"...ยิ้มบ่อยกว่าที่ทุกคนบอกนะครับ"

คำพูดนั้นทำให้ไทม์ชะงัก

"หือ"

"เพื่อนผมบอกว่าพี่ไม่เคยยิ้ม"

"แต่..."

เหนือฟ้าหัวเราะเบา ๆ

"วันนี้ผมเห็นพี่ยิ้มตั้งหลายครั้ง"

ไทม์นิ่งไปชั่วครู่

ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ

"นายตาฝาด"

"ไม่จริงนะครับ"

เหนือฟ้ารีบแย้ง

"เมื่อกี้พี่ยิ้มอีกแล้ว"

ไทม์หลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ

เป็นเสียงหัวเราะที่แทบไม่ได้ยิน

แต่ก็ทำให้เหนือฟ้าเบิกตากว้าง

"นี่ไง!"

เด็กหนุ่มชี้นิ้วอย่างลืมตัว

"พี่หัวเราะจริง ๆ ด้วย"

พอรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป เขาก็รีบลดมือลงทันที

"ขอโทษครับ..."

ใบหน้าขาวเริ่มแดงเพราะความเขิน

ไทม์มองท่าทางนั้นแล้วรู้สึกขำอยู่ในใจ

เด็กคนนี้...

ยังคงแสดงความรู้สึกออกมาทางสีหน้าจนอ่านง่ายเหมือนเดิม

"ไม่เป็นไร"

ไทม์ตอบเสียงเรียบ

"นายพูดถูก"

เหนือฟ้าเงยหน้าขึ้น

"พี่ไม่ค่อยยิ้ม"

"แต่..."

ไทม์หยุดพูดไปครู่หนึ่ง

ก่อนมองตรงเข้าไปในดวงตาของคนตรงหน้า

"ช่วงนี้..."

"อารมณ์ดี"

เหนือฟ้าหลุดยิ้มโดยไม่รู้ตัว

แม้จะไม่รู้ว่าเหตุผลของคำว่า "อารมณ์ดี" คืออะไร

แต่เขากลับรู้สึกยินดีแทนคนตรงหน้าอย่างประหลาด

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของไทม์ก็ดังขึ้น

ชื่อบนหน้าจอขึ้นว่า อาจารย์วรเมธ

ไทม์กดรับสายทันที

"ครับอาจารย์"

เหนือฟ้านั่งเงียบ ๆ ระหว่างที่อีกฝ่ายคุยงาน

จากบทสนทนาสั้น ๆ เขาพอจับใจความได้ว่าเป็นเรื่องการเตรียมกิจกรรมอาสาในวันเสาร์

เมื่อวางสาย ไทม์ถอนหายใจเบา ๆ

"มีปัญหาเหรอครับ"

เหนือฟ้าถามด้วยความเป็นห่วง

"นิดหน่อย"

ไทม์ตอบ

"รุ่นน้องในชมรมติดสอบ"

"คนช่วยงานเลยไม่พอ"

เหนือฟ้าคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างไม่ลังเล

"ถ้าพี่ไม่รังเกียจ..."

"ผมช่วยได้นะครับ"

ไทม์มองเด็กตรงหน้าด้วยแววตานิ่งงัน

เขาไม่ได้ขอ

แต่เหนือฟ้ากลับอาสาเอง

เหมือนเมื่อสองปีก่อน...

ที่อีกฝ่ายยื่นมือเข้ามาช่วยคนแปลกหน้าโดยไม่ลังเล

ไทม์ยิ้มมุมปากบาง ๆ

ก่อนตอบเพียงสั้น ๆ

"ขอบใจ"

และเป็นครั้งแรก...

ที่คำว่าขอบคุณของไทม์

ออกมาจากความรู้สึกจริง ๆ

เสียงฝนด้านนอกเริ่มเบาลง เหลือเพียงละอองฝนบาง ๆ ที่ตกสม่ำเสมอ กระจกหน้าร้านซึ่งเคยพร่ามัวจากสายฝนเริ่มมองเห็นถนนด้านนอกชัดขึ้น รถยนต์หลายคันเคลื่อนตัวช้ากว่าปกติ เพราะพื้นถนนยังเปียกและมีน้ำขังเป็นช่วง ๆ

เหนือฟ้าเหลือบมองนาฬิกาบนผนังร้าน

เกือบหนึ่งชั่วโมงแล้วที่เขากับไทม์นั่งอยู่ที่นี่

แม้จะเพิ่งรู้จักกันไม่นาน แต่บรรยากาศกลับไม่ได้อึดอัดอย่างที่คิด

ตรงกันข้าม...

มันเงียบอย่างสบายใจ

ต่างคนต่างทำในสิ่งของตัวเองเป็นช่วง ๆ แล้วค่อยมีบทสนทนาสั้น ๆ แทรกขึ้นมาเป็นระยะ

เป็นความเงียบที่ไม่น่าอึดอัดเลยสักนิด

เหนือฟ้าก้มมองแก้วโกโก้ที่เหลือเพียงก้นแก้ว ก่อนยกขึ้นดื่มจนหมด

"อิ่มแล้วเหรอ"

เสียงทุ้มถามขึ้น

เหนือฟ้าพยักหน้า

"ครับ"

ไทม์มองแก้วว่างตรงหน้า ก่อนลุกขึ้นยืน

"รอแป๊บ"

"ครับ?"

เหนือฟ้ายังไม่ทันถามต่อ ร่างสูงก็เดินไปที่เคาน์เตอร์

ไม่นานนักเขาก็กลับมาพร้อมถุงกระดาษเล็ก ๆ

กลิ่นหอมของขนมปังอบใหม่ลอยออกมาทันทีที่วางลงบนโต๊ะ

"เอ่อ..."

เหนือฟ้ากะพริบตาปริบ ๆ

"พี่ครับ"

"หิว"

ไทม์ตอบสั้น ๆ

"กินรองท้อง"

เหนือฟ้ามองขนมปังแล้วเผลอยิ้ม

"แต่พี่ซื้อสองชิ้น"

ไทม์เงียบไปนิด ก่อนตอบเรียบ ๆ

"เผื่อ"

เหนือฟ้าหัวเราะเบา ๆ

"ผมกินไม่หมดหรอกครับ"

"งั้นแบ่ง"

คำตอบนั้นทำให้เหนือฟ้าหลุดหัวเราะอีกรอบ

คนตรงหน้าดูเหมือนจะเป็นคนพูดน้อย

แต่ทุกครั้งที่พูด กลับทำให้บทสนทนาง่ายขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ

ทั้งสองแบ่งขนมปังคนละครึ่งชิ้น

ไม่มีใครพูดอะไรอยู่พักหนึ่ง

แต่กลับรู้สึกสบายใจอย่างประหลาด

...

เสียงโทรศัพท์ของเหนือฟ้าดังขึ้น

เป็นสายจากแม่

เด็กหนุ่มรีบกดรับทันที

"ครับแม่"

ปลายสายถามด้วยความเป็นห่วง

"ถึงหอหรือยังลูก ฝนตกหนักไหม"

เหนือฟ้าเหลือบมองไทม์ก่อนตอบ

"ยังครับ"

"กำลังรอฝนหยุด"

"ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ"

เขาคุยกับแม่อีกสองสามประโยค ก่อนวางสาย

เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่าไทม์กำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง

ไม่ได้ตั้งใจฟังบทสนทนาเลย

เหนือฟ้ารู้สึกโล่งใจ

เขาไม่ชอบให้คนอื่นรู้สึกว่าตัวเองกำลังแอบฟังเรื่องส่วนตัวของใคร

...

"คุณแม่ห่วงมาก"

ไทม์พูดขึ้นเมื่อเหนือฟ้าวางโทรศัพท์

เด็กหนุ่มยิ้ม

"ครับ"

"ผมเป็นลูกคนเดียว"

"แม่เลยโทรมาทุกวัน"

ไทม์พยักหน้าเบา ๆ

"ดีแล้ว"

คำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้เหนือฟ้าชะงัก

เขาคิดว่าไทม์จะพูดแซวเสียอีก

แต่คนตรงหน้ากลับพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"มีคนรออยู่ที่บ้าน..."

ไทม์พูดช้า ๆ

"...เป็นเรื่องดี"

เหนือฟ้ามองใบหน้าของรุ่นพี่

แม้สีหน้าจะนิ่งเหมือนเดิม

แต่แววตากลับดูเหงาอย่างบอกไม่ถูก

เขาไม่ถามว่าเพราะอะไร

เพราะรู้ดีว่า...

บางเรื่อง หากอีกฝ่ายยังไม่พร้อมเล่า การถามซ้ำก็มีแต่จะทำให้ลำบากใจ

เหนือฟ้าจึงเปลี่ยนเรื่องแทน

"เสาร์นี้..."

"ผมต้องเตรียมอะไรไปบ้างครับ"

ไทม์ละสายตาจากหน้าต่าง

"เสื้อผ้าที่เปื้อนได้"

"รองเท้าผ้าใบ"

"หมวก"

เหนือฟ้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจดทันที

"รับทราบครับ"

ไทม์มองท่าทางตั้งใจของเด็กตรงหน้าแล้วอดยิ้มไม่ได้

"นาย..."

เหนือฟ้าเงยหน้าขึ้น

"ครับ"

"ไม่ต้องเกร็ง"

เหนือฟ้าหัวเราะเขิน ๆ

"ผมกลัวทำอะไรผิด"

"ไม่มีผิด"

ไทม์ตอบทันที

"ช่วยเท่าที่ทำได้ก็พอ"

ประโยคนั้นทำให้เหนือฟ้ายิ้มกว้างกว่าเดิม

เขาไม่รู้เลยว่า...

สำหรับไทม์

เพียงแค่เหนือฟ้าตอบตกลงมาช่วยงานอาสา

ก็มากพอแล้ว

เพราะสิ่งที่ไทม์ต้องการมาตลอด

ไม่ใช่การตอบแทนบุญคุณ

แต่เป็นโอกาส...

ที่จะได้รู้จักคนตรงหน้าอีกครั้ง

...

เสียงฝนด้านนอกหยุดลงในที่สุด

แสงสีส้มของพระอาทิตย์ยามเย็นส่องลอดเมฆออกมา ทาบลงบนพื้นถนนที่ยังเปียกชื้น

ไทม์ลุกขึ้นหยิบกุญแจรถ

"กลับกัน"

เหนือฟ้าพยักหน้า ก่อนรีบลุกตาม

ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินออกจากร้าน

พนักงานสาวที่เคาน์เตอร์หันไปกระซิบกับเพื่อนร่วมงานเบา ๆ

"คู่นั้น..."

"แฟนกันหรือเปล่า"

เพื่อนอีกคนยิ้ม

"ไม่น่าจะใช่"

"แต่..."

"ผู้ชายคนนั้นมองน้องเขาตลอดเลยนะ"

ไทม์ไม่ได้ยินบทสนทนานั้น

แต่เหนือฟ้ากลับได้ยินเต็ม ๆ

ใบหน้าขาวค่อย ๆ แดงขึ้นอย่างช่วยไม่ได้

เขาแอบเดินช้าลงหนึ่งก้าว

ก่อนเผลอเหลือบมองแผ่นหลังกว้างของรุ่นพี่ที่เดินนำอยู่

"คนอื่น...มองแบบนั้นจริงเหรอ"

คำถามเล็ก ๆ ผุดขึ้นในใจ

โดยที่เขาเองก็ยังไม่รู้คำตอบ

สายฝนหยุดตกแล้ว

อากาศหลังฝนเย็นกว่าปกติ ลมอ่อน ๆ พัดกลิ่นดินชื้นเข้ามาเป็นระยะ ผู้คนเริ่มทยอยออกจากร้านกาแฟ บางคนรีบกลับบ้าน บางคนเดินไปขึ้นรถประจำทางที่ป้ายฝั่งตรงข้าม

ไทม์ผลักประตูร้านออกก่อน

เขาไม่ได้เดินนำทันที แต่ยืนรอจนเหนือฟ้าเดินออกมาข้าง ๆ

เด็กหนุ่มเงยหน้ามองท้องฟ้า

เมฆสีเทาเริ่มแยกออก เผยให้เห็นแสงสีส้มของพระอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังจะลับขอบฟ้า

"โชคดีจัง"

เหนือฟ้ายิ้ม

"ฝนหยุดพอดี"

ไทม์มองตามขึ้นไป

"อือ"

ทั้งสองเดินมาถึงรถมอเตอร์ไซค์คันเดิม

ไทม์หยิบหมวกกันน็อกสีขาวส่งให้

"ใส่ก่อน"

เหนือฟ้ารับมาอย่างเคย

ครั้งนี้เขาลองล็อกสายเอง แต่เพราะไม่เคยใช้หมวกแบบนี้มาก่อน สายจึงบิดจนติดกัน

เด็กหนุ่มพยายามอยู่นานก็ยังไม่สำเร็จ

"...แฮะ"

เขาหัวเราะแห้ง ๆ กับตัวเอง

"ผมทำไม่เป็น"

ไทม์ขยับเข้ามาใกล้

"ขอ"

เหนือฟ้าชะงัก ก่อนยื่นสายหมวกให้อีกฝ่าย

มือใหญ่ค่อย ๆ คลายสายที่พันกันอย่างใจเย็น

ปลายนิ้วแตะถูกปลายคางของเหนือฟ้าเพียงแผ่วเบา ขณะจัดสายให้เข้าที่

เด็กหนุ่มกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้เสียจนเขาได้กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มอ่อน ๆ จากเสื้อเชิ้ตของรุ่นพี่

"เสร็จแล้ว"

ไทม์ถอยออกหนึ่งก้าว

เหนือฟ้ารีบแตะสายหมวกเบา ๆ

"ขอบคุณครับ"

"อือ"

คำตอบยังคงสั้นเหมือนเดิม

แต่คราวนี้เหนือฟ้ากลับไม่รู้สึกว่ามันห่างเหินอีกแล้ว

...

รถมอเตอร์ไซค์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากร้าน

เหนือฟ้านั่งซ้อนท้ายเหมือนเดิม มือทั้งสองข้างยังจับเหล็กด้านหลังไว้แน่น

ไทม์เหลือบมองผ่านกระจกมองหลัง

ก่อนเอ่ยขึ้น

"จับเบาะแบบนั้น"

"เมื่อย"

เหนือฟ้าก้มมองมือตัวเอง

"ผม...เกรงใจ"

"ไม่ต้อง"

ไทม์ตอบ

"จับเสื้อพี่ก็ได้"

เหนือฟ้าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

สุดท้ายจึงค่อย ๆ เอื้อมมือไปจับชายเสื้อแจ็กเก็ตของอีกฝ่ายเบา ๆ

รถเคลื่อนผ่านถนนสายหลักอย่างนุ่มนวล

แม้การจราจรจะค่อนข้างหนาแน่น แต่ไทม์ขับด้วยความเร็วพอเหมาะ ไม่เร่ง ไม่แทรกช่องจราจรเหมือนหลายคันที่ผ่านไป

เหนือฟ้าสังเกตเห็นว่า ทุกครั้งที่มีแอ่งน้ำหรือถนนขรุขระ ไทม์จะชะลอรถเสมอ

"พี่ขับรถใจเย็นจัง"

เสียงของเหนือฟ้าดังลอดหมวกกันน็อกออกมา

ไทม์ยิ้มบาง ๆ

"มีคนนั่งมาด้วย"

คำตอบสั้น ๆ ทำให้เหนือฟ้าหลุดยิ้ม

เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า...

คนคนนี้ไม่ใช่คนพูดเก่ง

แต่ทุกคำที่พูด

ล้วนคิดก่อนเสมอ

...

เมื่อรถติดไฟแดง

ทั้งคู่หยุดอยู่หน้าแยกใหญ่

ลมเย็นพัดผ่านมาอีกครั้ง

เหนือฟ้าเผลอหันมองรอบ ๆ

เมืองยามเย็นหลังฝนตกดูสวยกว่าปกติ

แสงไฟจากร้านค้าสะท้อนกับพื้นถนนที่เปียกน้ำเป็นประกาย

"สวยนะครับ"

เขาพูดลอย ๆ

ไทม์มองตาม

"อือ"

"กรุงเทพฯ หลังฝนตก"

เหนือฟ้ายิ้ม

"ผมไม่เคยเห็น"

ไทม์จำคำพูดนั้นไว้เงียบ ๆ

บางที...

วันหลังเขาอาจพาเหนือฟ้าไปดูสถานที่สวย ๆ มากกว่านี้

โดยไม่ต้องมีฝนตกก็ได้

ไฟเขียวเปลี่ยนขึ้น

รถค่อย ๆ เคลื่อนตัวอีกครั้ง

ผ่านไปประมาณสิบห้านาที

ไทม์ก็เลี้ยวเข้าซอยหอพักของเหนือฟ้า

เขาจอดรถหน้าตึกอย่างเรียบร้อย

เหนือฟ้าถอดหมวกกันน็อกออก ก่อนยื่นคืนให้

"ขอบคุณมากนะครับ"

รอยยิ้มสดใสปรากฏบนใบหน้าของเด็กหนุ่มอีกครั้ง

"ถ้าวันนี้ไม่ได้พี่..."

"ผมคงเปียกทั้งตัวแน่"

ไทม์รับหมวกมาถือไว้

"ไม่เป็นไร"

เหนือฟ้าสะพายกระเป๋าเป้ ก่อนยกมือไหว้ตามมารยาท

"แล้วเจอกันวันเสาร์นะครับ"

ไทม์พยักหน้า

"อือ"

เหนือฟ้าหันหลังเดินเข้าหอพัก

แต่เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว

เสียงของไทม์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"เหนือฟ้า"

เด็กหนุ่มหันกลับทันที

"ครับ?"

ไทม์มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเหมือนเดิม

"ถึงห้องแล้ว..."

"ส่งข้อความบอกพี่ด้วย"

เหนือฟ้ากะพริบตาอย่างประหลาดใจ

ทั้งที่เขายังไม่ได้ให้ไลน์หรือเบอร์โทรศัพท์กับไทม์เลย

เด็กหนุ่มกำลังจะถามกลับ

แต่ไทม์กลับพูดต่อด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

"ผ่านไลน์กลุ่มคณะก็ได้"

เหนือฟ้าหลุดหัวเราะเบา ๆ

"ตกใจหมดเลย"

"ได้ครับ"

"ผมจะส่งไป"

ไทม์พยักหน้ารับ ก่อนขับรถออกจากหอพัก

เหนือฟ้ายืนมองไฟท้ายรถที่ค่อย ๆ เลือนหายไปจากสายตา

ก่อนจะยกมือแตะมุมปากตัวเอง

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่...

แต่ตลอดทางกลับหอ

เขายิ้มบ่อยกว่าปกติเสียอีก

เหนือฟ้าเดินขึ้นบันไดหอพักด้วยหัวใจที่ยังเต้นไม่เป็นจังหวะ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะรีบเดิน

หรือเพราะเหตุการณ์ตลอดช่วงเย็นที่ผ่านมา

ตั้งแต่ฝนตก...

ร้านกาแฟ...

จนถึงตอนที่ไทม์มาส่งหน้าหอ

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเสียจนเขาเองยังเรียบเรียงความคิดไม่ทัน

เด็กหนุ่มเปิดประตูห้อง ก่อนถอดรองเท้าวางเข้าที่

ห้องพักเล็ก ๆ กลับมาเงียบเหมือนเดิม

เขาวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ พลางเดินไปเปิดหน้าต่างรับลม

อากาศหลังฝนตกเย็นสบายกว่าทุกวัน

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้น

ติ๊ง...

เหนือฟ้าหยิบขึ้นมาดู

เป็นข้อความจากไอซ์

ไอซ์: ถึงหอยังวะ

เหนือฟ้าพิมพ์ตอบทันที

เหนือฟ้า: ถึงแล้ว

ไอซ์: รอดจากฝนได้ไง

เหนือฟ้ายิ้มก่อนตอบ

เหนือฟ้า: รุ่นพี่ไปส่ง

อีกฝั่งเงียบไปเกือบสิบวินาที

ก่อนข้อความจะเด้งกลับมารัว ๆ

ไอซ์: เดี๋ยวนะ!!!

ไอซ์: รุ่นพี่ไหน

ไอซ์: อย่าบอกนะว่า...

ไอซ์: พี่ไทม์!!!

เหนือฟ้าหัวเราะออกมาเบา ๆ

เหนือฟ้า: อือ

ไม่ถึงวินาที

โทรศัพท์ก็ดังขึ้นทันที

"ฮัลโหล!"

เสียงไอซ์ดังลั่นจนเหนือฟ้าต้องยกมือถือออกห่างหู

"มึงไปสนิทกับพี่ไทม์ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ!"

"ไม่ได้สนิท"

เหนือฟ้าหัวเราะ

"บังเอิญเจอกัน"

"บังเอิญจนไปส่งหอเนี่ยนะ"

"ก็ฝนตก"

"แล้ว..."

เหนือฟ้าเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้เพื่อนฟัง ตั้งแต่แวะร้านกาแฟจนกลับมาถึงหอ

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ฟ้า"

"หืม"

"กูว่าพี่ไทม์..."

"ไม่เหมือนข่าวลือว่ะ"

เหนือฟ้ายิ้มบาง ๆ

"กูก็คิดแบบนั้น"

"พี่เขาใจดี"

"แค่พูดน้อย"

...

หลังวางสาย

เหนือฟ้าเดินไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

ก่อนกลับมานั่งที่โต๊ะอ่านหนังสือ

เขาหยิบสมุดรายงานขึ้นมา

ตรงหน้าชื่อผู้ถูกสัมภาษณ์ เขาเขียนไว้ว่า

พี่ไทม์

มองอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนเผลอยิ้ม

"อย่างน้อย...ก็ไม่ต้องกังวลแล้ว"

เพราะเจ้าตัวตอบตกลงเรียบร้อย

เด็กหนุ่มเปิดคอมพิวเตอร์ เตรียมหาข้อมูลเกี่ยวกับชมรมอาสา

แต่สิ่งแรกที่ปรากฏบนหน้าจอ

กลับเป็นภาพกิจกรรมเมื่อปีที่แล้ว

ไทม์กำลังยืนทาสีห้องเรียนอยู่กับเด็ก ๆ ในโรงเรียนชนบท

อีกรูปหนึ่ง...

กำลังซ่อมโต๊ะเรียน

อีกรูป...

กำลังแบกกระสอบปูนด้วยตัวเอง

ไม่มีรูปไหนที่ไทม์ยืนสั่งงาน

ทุกภาพ...

เขาลงมือทำเอง

เหนือฟ้าหลุดยิ้มโดยไม่รู้ตัว

"พี่เขาเก่งจัง..."

ยิ่งอ่านมากเท่าไร

เขาก็ยิ่งรู้สึกว่า

ข่าวลือที่ได้ยินมา

กับตัวตนของไทม์

ช่างแตกต่างกันเหลือเกิน

...

ขณะเดียวกัน

ภายในห้องพักของไทม์

ชายหนุ่มเพิ่งอาบน้ำเสร็จ

เขาวางกุญแจรถลงบนโต๊ะ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

หน้าจอแสดงข้อความในกลุ่มชมรมอาสา

พรุ่งนี้ทุกคนประชุมเวลา 18.00 น.

ไทม์พิมพ์ตอบเพียงสั้น ๆ

รับทราบ

ก่อนจะเลื่อนดูรายชื่อสมาชิก

สายตาหยุดอยู่ที่รายชื่อใหม่ซึ่งเพิ่งถูกเพิ่มเข้ามาเมื่อช่วงเย็น

เหนือฟ้า

เป็นรายชื่อที่คิมเพิ่มเข้ากลุ่มไว้ เพื่อให้รับข่าวสารกิจกรรมวันเสาร์

ไทม์มองชื่ออยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนกดเข้าไปดูโปรไฟล์

รูปโปรไฟล์เป็นภาพท้องฟ้าสีครามกับเมฆสีขาว

เรียบง่าย...

เหมือนเจ้าของบัญชี

มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย

ก่อนกดปิดหน้าจอ

"ค่อยเป็นค่อยไป..."

เขาพูดกับตัวเองเบา ๆ

"ครั้งนี้..."

"พี่จะไม่รีบร้อนอีก"

...

เช้าวันรุ่งขึ้น

เหนือฟ้าเดินเข้ามหาวิทยาลัยพร้อมไอซ์

ทั้งสองกำลังคุยเรื่องงานอาสาอย่างออกรส

โดยไม่ทันสังเกตว่า

บนระเบียงชั้นสองของอาคารวิศวะ

ใครบางคนกำลังมองลงมา

ไทม์เห็นเด็กปีหนึ่งหัวเราะกับเพื่อน

เขาไม่ได้เดินเข้าไปหา

ไม่ได้เรียก

เพียงมองอยู่ห่าง ๆ

เพราะรู้ดีว่า...

บางความสัมพันธ์

ไม่จำเป็นต้องรีบ

ขอแค่เดินไปพร้อมกัน

สักวัน...

ระยะห่างระหว่างเราจะค่อย ๆ สั้นลงเอง